Nehemias 4

Ang Paliwanag

Si Nehemias at ang mga Judio ay nagtatayo ng pader ng Jerusalem, isang gawaing simple sa papel pero mabigat sa totoong buhay. Nang marinig ito ni Sanbalat, siya ay hindi lamang naiinis, siya ay nangungutya nang bukas-bukasan. Tinatawag niyang "mahihina" ang mga Judio, parang sinasabing kalokohan ang kanilang pangarap na muling itayo ang isang lungsod na dating winasak. Sumali pa si Tobias, at ang biro niya ay matalas: kahit isang asong-gubat, sabi niya, ay sapat na para ibagsak ang kanilang pader.

Ang sagot ni Nehemias sa pangungutya ay hindi debate. Siya ay nanalangin. Hiniling niya sa Diyos na makita ang panghihiya na dinaranas nila, at pinaubaya niya sa Diyos ang paghatol. Pagkatapos noon, bumalik sila sa trabaho. Walang nasayang na oras sa pakikipagtalo. Itinuloy lamang nila ang pagtatayo, at umabot sila sa kalahating taas ng pader, dahil may puso ang mga tao para sa gawain.

Pero ang pangungutya ay sumunod ng banta na mas seryoso. Nagsabwatan ang mga kaaway, hindi na lang para kutyain sila kundi para literal na salakayin ang Jerusalem at guluhin ito. Dito hindi na sapat ang panalangin lamang, kahit mananatiling una ito. Nagtalaga rin sila ng bantay, araw at gabi. Panalangin at paghahanda, magkasama, hindi magkalaban.

Lumala pa ang hamon mula sa loob mismo ng bayan. Napagod na ang mga manggagawa. Napakarami ng durog na bato, sabi nila, hindi na nila kaya. Kasabay nito, lumaganap ang isang lihim na plano ng kaaway: biglaang salakay bago pa man malaman ng mga Judio, para patayin sila at mapatigil ang gawain. Takot sa loob, banta sa labas.

Ang tugon ni Nehemias ay praktikal at matapang. Inilagay niya ang mga tao sa mga pinakamahinang bahagi ng pader, armado ng tabak, sibat, at pana, bawat pamilya may kanya-kanyang pwesto. Tumayo siya sa harap nila at sinabi ang mga salitang hindi niya binalot ng sweet na pangako: "Huwag kayong matatakot sa kanila. Alalahanin ninyo ang Panginoon, na dakila at kahanga-hanga." Ipinaglaban ninyo ang pamilya ninyo, sabi niya, hindi dahil kaya nila sa sarili nilang lakas, kundi dahil may Diyos silang dakila.

Dahil nalaman ng kaaway na alam na ng mga Judio ang kanilang balak, hindi natuloy ang biglaang salakay. Pero hindi dito natapos ang tensyon. Mula noon, kalahati ng mga tao ay nagtrabaho, kalahati ay nagbantay na may sandata. Pati ang mga tagapagtayo mismo, may suot na espada habang nagtatrabaho. May nagpapatunog ng trumpeta bilang signal kung saan dapat magtipon ang lahat kung may pag-atake. At sa gabi, walang umuwi sa sariling bahay, kahit si Nehemias, magdamag silang nagbantay, nakasuot pa rin ng damit panlaban, sandata kahit sa paglalaan ng kailangan nilang tubig.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kapitulong ito ay hindi tungkol sa isang madaling tagumpay. Ito ay tungkol sa paggawa ng tama sa gitna ng totoong panganib, hirap, at pangungutya, nang hindi nawawala ang pananampalataya pero hindi rin nawawala ang katinuan. Si Nehemias ay hindi nagsabi, "Manalangin lang tayo at hindi na kailangan ng sandata." Hindi rin niya sinabi, "Sandata lang ang kailangan, kalimutan na ang Diyos." Ang dalawa ay magkasabay: panalangin at bantay, pananampalataya at gawa, pag-asa sa Diyos at responsableng paghahanda.

Mapapansin din ang katotohanan na kahit ang pinakamagandang gawain ay may kalaban. Hindi ito karanasan lamang ng mga Judio noon. Kapag ikaw ay nagsisimulang bumuo ng isang bagay na tunay, isang relasyon, isang disiplina, isang kombiksyon tungkol sa pananampalataya, laging may boses, panlabas o panloob, na magsasabi: hindi mo kaya iyan, kalokohan iyan, hindi mahalaga iyan.

Ang Kaugnay na Kwento

Ang Diyos na tinawag ni Nehemias na "dakila at kahanga-hanga" ay ang Diyos ding kumikilos sa buong Kasulatan para itayo ang Kaniyang bayan, kahit sa gitna ng durog na bato at pangungutya. Ang pader na muling itinayo ay larawan ng isang bayang muling tinutukoy ng Diyos para sa sarili Niya, kahit pagkatapos ng pagkabihag at kahihiyan.

Sa Bagong Tipan, makikita natin si Jesus mismo na humaharap sa pangungutya, hindi sa pader kundi sa krus. Kinutya rin siya, "Kung ikaw nga ang Anak ng Diyos, bumaba ka sa krus." Pero hindi siya bumaba. Tiniis niya ang panghihiya upang itayo ang tunay na templo, ang Kaniyang katawan, na muling bubuhayin pagkalipas ng tatlong araw. Ang laban ni Nehemias laban sa panlabas na kaaway ay anino lamang ng mas malaking laban na dinaanan ni Cristo, laban sa kasalanan at kamatayan, para sa atin.

Para Sa Iyo

Marahil hindi ka nagtatayo ng pisikal na pader, pero may ginagawa kang pagpapalakas ng pundasyon ng buhay mo, pananampalataya, pagkatao, relasyon. At tiyak na may boses na susubok kutyain iyon. Minsan galing sa labas, minsan galing sa sarili mong isip sa gitna ng gabi. Ang tanong ay hindi kung darating ang pangungutya, kundi kung ano ang gagawin mo pagdating niyon. Mananatili ka ba sa panalangin at sa gawa nang sabay, o titigil ka na lang dahil parang mas madali ang pananahimik?

Pag-usapan Ito

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon kailangan mo ng parehong panalangin at praktikal na paghahanda, hindi lang isa sa dalawa?

May boses ba sa buhay mo, tao man o sariling iniisip, na katulad ni Sanbalat, laging handang sabihing hindi mo kaya? Paano mo ito sinasagot?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, dakila ka at kahanga-hanga, kahit kami ay madalas matakot. Kapag may kumukutya sa aming pananampalataya, bigyan Mo kami ng lakas na hindi lumayo sa Iyo kundi mas lalo pang manalig. Turuan Mo kaming manalangin nang taos, at kumilos nang matapang, hanggang sa matapos ang gawaing Iyong ipinagkatiwala sa amin. Amen.