Nehemias 9

Ang Pagpapaliwanag

Isipin mo ang isang buong bayan, libo-libong tao, nakaupo sa lupa, nagsusuot ng magaspang na tela, may alikabok sa ulo. Hindi sila nagdiriwang. Sila ay nagluluksa, pero hindi dahil sa isang namatay na tao. Sila ay nagluluksa dahil sa kasalanan, ang kanilang sarili at ang kasalanan ng mga lahi bago sila.

Ito ang eksena sa Nehemias 9. Bago pa dumating ang kapitulong ito, natapos na nilang muling itayo ang pader ng Jerusalem. Puwede na silang magdiwang. Sa halip, tumigil sila at bumalik sa Salita ng Diyos. Apat na araw sila nagbasa ng Batas, at apat na araw sila nanatili sa pagtatapat ng kasalanan.

Ang gitna ng kapitulo ay isang matagal, maingat, at halos sakit-sa-dibdib na pagbabalik-tanaw sa buong kasaysayan ng Israel. Sinabi ng mga Levita sa mataas na tinig ang tungkol sa Diyos na lumikha ng lahat, na pumili kay Abraham, na naglabas sa bayan sa Ehipto, na naghati sa dagat. Pagkatapos, dumako ang pagdarasal sa isang salitang inuulit-ulit: "Pero." "Pero sila at ang aming mga ninuno ay kumilos ng may kalapastanganan." Sinusundan ng "pero" ang bawat pagpapakita ng biyaya ng Diyos, gaya ng isang tumatalikod na anino.

Gumawa sila ng gintong guya at tinawag itong Diyos. Tumanggi silang makinig sa mga propeta. Sila ay pinatay pa nila. Pinapaubaya sila sa kamay ng kaaway, sila ay umiyak, at inililigtas sila, paulit-ulit, sa loob ng maraming henerasyon. Ang huling bahagi ng dasal ay hindi umiiwas sa katotohanan: "kami ay mga alipin, tingnan mo, kami ay mga alipin!" Kahit na nakabalik na sila sa lupain, sila ay nasa ilalim ng ibang mga hari, nabibigatan, hirap na hirap. At sa huli, gumawa sila ng isang matibay na tipan, isinulat, tinatakan, para bumalik sa Diyos.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang kapitulong ito ay hindi isang listahan ng mga kasalanan para hiyain ang mga tao. Ito ay isang bayan na naging matapat sa sarili nila. May pagkakaiba ang dalawa. Madaling sabihin, "kami ay makasalanan," bilang isang pangkalahatang pahayag na wala talagang bigat. Ibang usapan kung sasabihin mo ang aktwal na kwento: pinatay namin ang mga propeta, tumanggi kaming makinig, gumawa kami ng huwad na diyos habang ang totoong Diyos nagpapakita ng himala sa harap ng aming mata.

Ang totoong pagsisisi ay hindi abstract. Ito ay may pangalan, may petsa, may nakikitang mukha. At kapansin-pansin, ang buong kasaysayan sa dasal na ito ay pinaikot sa isang sentro: hindi ang kasalanan ng tao, kundi ang katangian ng Diyos. Sinabi nang tuwiran sa talata 17: "Ikaw ang Diyos na puno ng kapatawaran, mapagbigay-loob at mahabagin, hindi madaling magalit, at sagana sa pag-ibig na hindi nagbabago." Pagkatapos ng bawat pagtaksil, ito ang laman ng dasal, hindi ang kabiguan ng tao kundi ang katapatan ng Diyos.

Ito ang paraan ng maturidad na pananampalataya: kapag tumingin ka sa iyong sariling buhay o kasaysayan at hindi mo takasan ang kadiliman nito, pero sa gitna ng kadiliman ay may mas malaking liwanag na hindi mawawala.

Ang Iisang Salaysay

May pattern na paulit-ulit sa dasal na ito: paghihimagsik, kaparusahan, pag-iyak, pagliligtas. Muli at muli. Sa dulo ng kapitulo, wala pang solusyon. Isinulat lang nila ang tipan, tinatakan, pero ang kanilang puso, gaya ng nakita natin sa buong kasaysayan, madaling babalik sa katigasan. Ang problema ay hindi kulang sa batas o kasunduan. Ang problema ay ang puso ng tao mismo.

Dito mahalaga si Cristo. Ang Israel ay gumawa ng tipan sa papel, ngunit hindi ito nagbabago ng puso. Si Hesus ay dumating hindi para magdagdag pa ng isang tipan na madaling masira, kundi para tuparin ang bawat kautusang hindi natupad ng Israel, at para mamatay sa lugar ng kanilang paghihimagsik. Ang Espiritu na "mabuti" na binigay sa Israel sa ilang, ayon sa talata 20, upang turuan sila, ay ang parehong Espiritu Santo na ibinigay sa mga naniniwala kay Cristo, hindi lamang para turuan kundi para talagang baguhin ang puso mula sa loob. Ang dasal na ito ay isang hula ng kailangan: kailangan ang isang bagong tipan, isang bagong puso. Ibinigay iyon ni Hesus.

Para Sa Iyo

Malamang, kabisado mo na kung ano ang ibig sabihin ng pagkukunwari. Ang harapin ang totoong kasaysayan mo, hindi ang binagong bersyon, ay isa sa pinakamahirap na bagay na gagawin mo. Mas madali ang pangkalahatang paghingi ng tawad kaysa sa tumigil, tumingin, at kilalanin ang mga tiyak na sandali kung saan tumalikod ka, tumanggi kang makinig, ginawang diyos ang isang bagay na wala namang karapatang tawaging ganoon.

Ang Nehemias 9 ay nag-aanyaya sa iyo na gawin ang parehong bagay. Hindi para mabaon ka sa hiya, kundi dahil lamang sa harap ng tapat na pananaw sa sarili mong kasaysayan, makikita mo kung gaano matapat ang Diyos. Kung matapang kang tingnan ang buong katotohanan, makikita mo rin ang buong lawak ng kanyang habag.

Pag-usapan Natin Ito

Sa iyong sariling buhay, ano ang "pero" na paulit-ulit na nagpapakita, ang bahagi kung saan alam mo ang tama pero pinipili mo ang mali?

Bakit kaya mas madaling isipin ang Diyos bilang matigas at mabilis magparusa, kaysa sa "puno ng kapatawaran, mapagbigay-loob at mahabagin," gayong parehong totoo ang dalawa sa kasaysayang ito?

Nagdarasal Tayo Nang Sama-sama

Panginoon, hindi madali ang tumingin sa aming sariling kasaysayan nang walang takot. Salamat na hindi ka natitinag sa aming katotohanan. Salamat na sa gitna ng aming paghihimagsik, ikaw ay nanatiling puno ng pag-ibig na hindi nagbabago. Turuan mo kami na maging tapat sa aming sarili, at bigyan mo kami ng lakas ng loob na tumingin sa amin nang totoo, dahil kay Hesus lamang kami makatatayo. Amen.