Nehemias 9

Ang Teksto

Makalipas ang pagdiriwang ng Kapistahan ng mga Kubol, nagtipon ang bayan sa ikadalawampu't-apat na araw: nag-ayuno, nagdamit ng sako, naglagay ng alikabok sa ulo. Ilang oras nilang pinakinggan ang Aklat ng Batas, at ilang oras din nilang ipinagtapat ang kasalanan nila at ng kanilang mga ninuno. Pagkatapos ay pinangunahan sila ng mga Levita sa isang mahabang panalangin na sinasalaysay ang buong kasaysayan ng Israel mula sa paglikha, sa pagpili kay Abraham, sa Exodo, sa ilang, sa lupain, hanggang sa pagkatapon, at nagtatapos sa isang masakit na pag-amin: nasa lupain sila, ngunit alipin pa rin.

Ang Diwa

Ang panalanging ito ay may isang paulit-ulit na hugis, at ang hugis mismo ang teolohiya nito: ibinigay ng Diyos, tumanggi ang bayan, hinatulan ng Diyos, umiyak ang bayan, iniligtas ng Diyos. At sa gitna ng kabiguang iyon nakatayo ang linyang bumabaligtad sa lahat: "Pero ikaw ang Diyos na puno ng kapatawaran, mapagbigay-loob at mahabagin, hindi madaling magalit, at sagana sa pag-ibig na hindi nagbabago." Hindi ito panalangin na naghahanap ng dahilan kung bakit karapat-dapat ang Israel. Sa halip, tinatanggap nila: "Ikaw ay makatuwiran sa lahat ng bagay na dumating sa amin." Ang biyaya ay hindi pagsasabing hindi naman ganoon kalubha ang kasalanan. Ang biyaya ay ang katatagan ng Diyos na hindi kumakawala sa tipan kahit siya na ang paulit-ulit na nilalabanan.

Ang Sinulid

Sinusundan ng panalangin ang buong arko ng kasaysayan ng kaligtasan: paglikha, pagpili, pagpapalaya, batas, pagpapakain, lupain. Ngunit pansinin kung saan ito nagtatapos: hindi sa tagumpay kundi sa "kami ay mga alipin, tingnan mo, kami ay mga alipin!" Bumalik na sila mula sa Babilonia, muling nakatayo ang pader, at gayunpaman hindi pa sila ganap na nailigtas. Kulang pa ang Exodo. Sa dulo, ang tugon nila ay isa pang tipan, "isang matatag na tipan sa kasulatan," na selyado at may pangalan. At alam nating hindi rin iyon nagtagal. Doon tumitingin ang teksto nang hindi nito nalalaman: sa isang tipan na hindi nakasalalay sa katapatan ng bayan kundi sa katapatan ng Anak, sa dugong tumutupad sa panig na palaging binibitiwan ng tao.

Ang Salamin

May bahagi sa panalanging ito na tumutusok: "Kaya sila ay kumain, nabusog, nasiyahan, at labis na natuwa sa kanilang mga sarili dahil sa iyong dakilang kabutihan." Pagkatapos, naghimagsik sila. Hindi kahirapan ang nagpalayo sa kanila kundi kaginhawahan. Iyon ang tanong sa atin: hindi kung paano ka manalangin sa gitna ng krisis, kundi kung ano ang nangyayari sa iyo kapag maayos ang trabaho, bayad ang utang, malusog ang mga anak. Doon madaling maging manipis ang panalangin, madaling maging opsyonal ang Salita. At tingnan mo rin ang pagtatapat: hindi lang sarili nilang kasalanan kundi "masasamang mga gawain ng kanilang mga ninuno." May mga pattern sa pamilya, sa lahi, sa kultura na tinanggap natin nang hindi napag-iisipan. Ang totoong pagsisisi ay kayang tumingin sa likod nang walang pagtatanggol.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang bida sa kabanatang ito ay ang "ikaw." Halos bawat pandiwa ay panlalaki sa Diyos: ginawa mo, pumili ka, nakita mo, narinig mo, hinati mo, ginabayan mo, binigyan mo, pinagtiisan mo. Nagsisimula ito sa Lumikha ng langit at lupa at bumababa hanggang sa mga paang hindi namaga sa ilang. Ganito ang Diyos ng Biblia: kasinlaki ng sanlibutan at kasinliit ng sirang sandalyas. At ang pinakamalinaw na katangian niya sa panalangin ay ang pagtitiis. "Sa maraming taon, sila ay pinagtiisan mo." Hindi ito kahinaan o kawalang-pakialam; nagpapadala siya ng mga propeta, nagpapadala rin siya ng mga kaaway. Ngunit ang huling salita ay: "hindi mo sila lubusang nilipol." Nasa hangganan ng galit ng Diyos ang habag niya.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Halos kapatid ng kabanatang ito ang Awit 106, na kapareho ng balangkas: ang kasaysayan ng Israel na sinalaysay bilang pagtatapat, hindi bilang pagmamalaki. Malinaw na hinubog ang panalanging ito ng mga awit at ng Deuteronomio; ang detalyeng "Ang kanilang mga kasuotan ay hindi nasira at ang kanilang mga paa ay hindi namaga" ay tuwirang alingawngaw ng paalala ni Moises sa Deuteronomio 8, kung saan binabalaan ang bayan na huwag limutin ang Diyos sa sandaling sila ay mabusog na. Ibig sabihin: alam ng mga Levita ang babala, at inaamin nila na hindi ito pinansin ng kanilang mga ninuno. Ang Kasulatan mismo ang nagbibigay sa kanila ng bokabularyo ng pagsisisi.

Ang Konteksto

Ang mga nakikinig ay hindi malayang bayan. Bumalik sila mula sa pagkatapon ngunit nasa ilalim ng Persia; may gobernador, may buwis, may hukbong hindi nila pag-aari. Ang linyang "Ang masaganang ani mula sa aming mga lupain ay napupunta sa mga hari na iyong itinakda para sa amin" ay hindi metapora kundi ekonomiya: kinukuha ang bunga ng kanilang pagod, at may kapangyarihan ang emperyo sa kanilang katawan at hayop. Para sa kanila, ang pagbasa ng Batas nang ilang oras ay hindi ritwal na pormalidad kundi paghahanap ng dahilan sa kanilang kalagayan. At ang natagpuan nila ay hindi kapalaran o kamalasan kundi kasaysayan ng kasalanan at ang habag ng Diyos na hindi natapos. Doon sila nangahas magtipan muli.

Saang bahagi ng buhay mo ngayon ang "nabusog at nasiyahan," at ano ang nangyayari doon sa panalangin mo?

Kung isasalaysay mo ang sarili mong kasaysayan sa paraang ginawa ng mga Levita, saan mo isusulat ang salitang "Pero ikaw"?