Mga Awit 48

Ang Paliwanag

Isang awit ito ng papuri, pero hindi ito nagsisimula sa damdamin kundi sa isang lungsod: Jerusalem, partikular ang Bundok Sion. Sinasabi ng manunulat na ang Diyos ay "dakila at lubos na dakila para purihin" dahil naroon siya sa gitna ng lungsod na ito, sa kaniyang "bundok na banal." Sa mata ng mang-aawit, ang Sion ay hindi lamang isang burol sa gitna ng ibang mga burol. Ito ang lugar kung saan pumili ang Diyos na ipakita ang kaniyang sarili, at dahil doon, ito ay naging "kagalakan ng buong mundo."

Pagkatapos, bigla na lamang pumasok ang isang eksena ng digmaan. May mga hari na nagtipon-tipon, handang lusubin ang lungsod. Pero sa sandaling nakita nila ito, hindi sila lumaban. Namangha sila, nasiraan ng loob, at nagmadaling tumakas. Ginamit ng manunulat ang larawan ng isang babaeng nanganganak, ang pinakamatinding sakit na alam ng tao noon, para ilarawan ang takot na bumalot sa mga hari. Hindi dahil sa lakas ng mga mandirigma ng Israel sila natakot. Ang ipinapahiwatig ng teksto ay mismong ang presensya ng Diyos sa lungsod ang nagtaboy sa kanila. Kahit ang pinakamalalakas na barko noon, ang mga barko ng Tarsis, ay winasak lamang ng hangin na ipinadala ng Diyos.

Ang sumusunod na bahagi ay hindi na tungkol sa labanan kundi tungkol sa pagsasaksi. "Gaya ng aming narinig, ay ganoon din ang aming nakita." Ibig sabihin, ang mga kuwento tungkol sa Diyos na narinig nila mula sa nakaraang salinlahi, napatunayan nila mismo sa kanilang panahon. Doon sa gitna ng templo, naalala nila ang katapatan ng Diyos sa kaniyang tipan, isang salitang nagpapahiwatig ng matibay na pangako, hindi basta-basta pangako kundi isang panata na hindi nasisira.

Sa huling bahagi, inaanyayahan ang mambabasa na literal na lumibot sa Sion, bilangin ang mga tore nito, tingnan ang mga pader at palasyo, upang may maikuwento sa susunod na salinlahi. Hindi ito turismo. Ito ay pag-alala na sinadya, pagtingin nang mabuti upang hindi makalimutan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Madaling isipin na ang relihiyon ay tungkol lamang sa panloob na karanasan, sa kung ano ang nararamdaman mo kapag nananalangin ka. Pero itong awit ay nagsisimula sa isang lungsod, isang bundok, mga pader na maaari mong hipuin. Ang Diyos ng Bibliya ay hindi abstract na ideya na pumapasok lang sa isip. Pumasok siya sa totoong kasaysayan, sa totoong lugar, at ang kaniyang presensya ay may bunga na nakikita, kahit ng mga kaaway.

May kapangyarihan dito na hindi nakasalalay sa laki ng hukbo o bilang ng barko. Ang mga hari na dumating na handang lumusob, umalis na nanginginig nang wala man lang labanan. Ito ay isang matinding pahayag: kapag ang Diyos mismo ang nagtatanggol, walang armas ng tao ang sapat na basehan ng tiwala o takot. Pero mahalagang tandaan, hindi ito nangangahulugan na palaging magiging madali o walang sakit ang buhay ng mga naniniwala. Ang Jerusalem na ito ay mauubos din balang araw, lulupigin ng ibang kaharian sa ibang pahina ng kasaysayan. Ang awit na ito ay hindi garantiya na walang-hanggang magiging matatag ang isang pisikal na lungsod. Ito ay testimonya ng isang partikular na sandali ng pagliligtas, at paanyaya na tandaan ito.

Ang Kaugnay na Kuwento

Ang Bundok Sion sa Lumang Tipan ay anino lamang ng isang mas malaking katotohanan. Si Jesus mismo ay umiyak sa ibabaw ng Jerusalem, alam niyang ang lungsod na ito, kahit minsan iniligtas ng Diyos mula sa mga hari, ay wawasakin din balang araw dahil sa kasalanan at katigasan ng puso. Ang pisikal na templo, ang pisikal na pader, hindi sila ang huling kublihan.

Pero ang mensahe ng Salmo 48, na ang Diyos ay kanlungan sa gitna ng kaniyang bayan, hindi nawala. Ito ay natupad sa ibang paraan, higit pa sa anumang lungsod na gawa sa bato. Si Jesus ang naging tunay na kublihan, ang lugar kung saan pumili ang Diyos na manirahan sa gitna ng tao, hindi sa isang bundok kundi sa isang katawan. Ang Hebreo 12 ay nagsasalita ng "Sion na hindi na matitinag," ang bagong Jerusalem na darating, kung saan matatag ang presensya ng Diyos hindi dahil sa pader kundi dahil sa pangako niya kay Cristo. Ang katapatan sa tipan na pinuri ng mang-aawit ay ang parehong katapatan na dumaloy hanggang sa krus.

Para Sa Iyo

Marahil wala kang lungsod na dapat ikatuwa tulad ng Sion, pero may mga bagay sa buhay mo na iniisip mong magbibigay sa iyo ng seguridad: marka, katanggap-tanggap sa iba, kontrol sa sariling buhay. Ang awit na ito ay nagtatanong: saan mo talaga nakasalalay ang iyong katatagan? Hindi ito nagsasabi na dapat mong talikuran ang lahat ng iyon, kundi na walang sapat na pader ang maiiwasan ang bawat sakuna. Ang tanging bagay na hindi matitinag ay ang presensya mismo ng Diyos.

Kapag pakiramdam mo'y nalulula ka sa takot, sa pagod, sa kawalan ng kasiguraduhan tungkol sa hinaharap, subukan mong gawin ang ginawa ng mang-aawit: bilangin, tingnan, alalahanin. Hindi lungsod ang bilangin mo, kundi ang mga pagkakataon kung saan nakita mo, kahit bahagya, na tapat ang Diyos. Kailangan mo ng ebidensya, hindi lamang damdamin, dahil pareho ng kailangan ng mang-aawit na makita bago siya maniwala.

Pag-usapan Ito

Ano sa buhay mo ngayon ang ginagawa mong "pader" na akala mo'y magpoprotekta sa iyo, pero sa totoo'y hindi talaga matibay?

Kung tunay na "kublihan" ang Diyos, ano ang kaibahan niyon sa paraan mong karaniwang hinahanap ang ligtas na pakiramdam?

Nananalangin Tayo

Diyos, madalas kong hanapin ang katatagan sa mga bagay na madaling masira. Buksan mo ang mata ko upang makita, tulad ng mang-aawit, na ikaw mismo ang aking tunay na kanlungan. Turuan mo akong magtiwala hindi dahil nakikita ko ang lahat, kundi dahil kilala kita bilang tapat. Amen.