Ruth 1

Ang Paliwanag

Nagsisimula ang aklat ng Ruth sa isang panahong magulo. "Nang ang mga hukom ay namahala," sabi ng teksto. Isang panahon iyon kung saan bawat isa ay ginagawa ang tama sa sarili niyang paningin. May taggutom pa sa lupain ng pangako. Kakatwa, dahil "Bethlehem" mismo ay nangangahulugang "tahanan ng tinapay," pero walang tinapay doon.

Kaya nagpasya si Elimelek na lumipat sa Moab kasama ang asawa niyang si Naomi at ang dalawa niyang anak. Ang Moab ay hindi basta kalapit-bansa. Iyon ang bayan na madalas kaaway ng Israel, may ibang mga diyos, ibang paniniwala. Ngunit doon sila umasang mabuhay.

Doon namatay si Elimelek. Nag-asawa ang dalawang anak ng mga babaeng Moabita, sina Orpa at Ruth. Pagkalipas ng sampung taon, namatay rin ang dalawang anak. Tatlong libingan ang naiwan kay Naomi. Wala nang asawa, walang mga anak, walang seguridad sa panahong iyon kung kailan ang kalalakihan lang ang nagbibigay ng proteksyon at pagkain sa isang babae.

Nabalitaan ni Naomi na binisita na ng Panginoon ang bayan niya. Nagpasya siyang umuwi. Sa daan, pinabalik niya ang kaniyang mga manugang. "Bumalik kayo sa bahay ng inyong ina," sabi niya. Iyon ay pagmamahal, hindi pagtataboy. Alam niyang walang naghihintay sa kanila sa Bethlehem, isang babaeng Moabita ay banyaga doon.

Umiyak silang tatlo. Sa huli, humalik si Orpa at nagpaalam. Pero si Ruth ay kumapit. At bumigkas siya ng mga salitang hanggang ngayon ay ginagamit sa mga kasal: "Kung saan ka pupunta, doon ako pupunta. Ang iyong bayan ay magiging aking bayan, at ang iyong Diyos ay magiging aking Diyos."

Pagdating sa Bethlehem, hindi na nakilala ng mga tao si Naomi. "Huwag ninyo akong tawaging Naomi," sabi niya. Ang Naomi ay nangangahulugang "kaaya-aya." "Tawagin ninyo akong Mara," Maramdamin, mapait. "Lumabas akong puno, pero ibinalik akong walang dala."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Hindi ito magandang simula ng isang kuwento. Walang mabilis na himala, walang biglang sagot. Ang unang kabanata ng Ruth ay isang kabanata ng libingan, gutom, at kapaitan.

At iyon mismo ang mahalaga. Hindi tinatakpan ng Bibliya ang totoong sakit. Si Naomi ay hindi tinawag na "hindi mananampalataya" dahil sinabi niyang si Yahweh ang nagpahirap sa kaniya. Malaya siyang magsalita sa Diyos ng ganoong halos-akusasyon. May puwang sa pananampalataya para sa katapatan na iyon.

Pero habang nagsasalita si Naomi tungkol sa kahungkagan, may bagay nang tahimik na nangyayari. Si Ruth, isang banyaga, isang Moabita, isang tao mula sa "maling" grupo, ay pumasok sa buhay niya. Hindi pa nakikita ni Naomi na hindi siya bumalik na walang dala. Katabi niya ang nakatayo sa kaniya sa pinakamadilim na sandali ng kaniyang buhay.

Ang pananampalataya ni Ruth ay hindi bumangon dahil sa mga himala. Bumangon ito sa gitna ng pagdurusa, ng libingan. Nakita niya kung paano nakaugnay si Naomi sa isang Diyos na iba sa mga diyos ng Moab, at pinili niya iyon. "Ang iyong Diyos ay magiging aking Diyos." Iyon ay hindi damdamin. Iyon ay pagpapasya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang aklat ng Ruth ay parang maliit na eksena sa gitna ng malaking kasaysayan ng Bibliya. Sa dulo ng aklat, magiging lolang-lola si Ruth ni Haring David. At mula sa lahi ni David ay isisilang si Hesus, sa Bethlehem, ang bayan din na iyon ng tinapay.

Kaya ang isang Moabita, isang taong dapat ay nasa labas, ay ginagawang bahagi ng lahi ng Mesiyas. Iyon ang paraan ng Diyos. Walang taong labis na banyaga para maisama sa Kaniyang kuwento. Ang ipinapangako ng ebanghelyo, na si Hesus ay dumating para sa lahat, hindi lang para sa mga taong "tama" sa dugo, ay nakikita mo na dito sa unang mga pahina ng aklat na ito.

At tandaan ang kasabihan ni Naomi: "Lumabas akong puno pero muli akong ibinalik ni Yahweh sa bahay ng walang dala." Mali siya. Ang katabi niya ay ang unang butil ng isang ani, hindi lang ng sebada, kundi ng isang buong lahi ng pag-asa.

Para sa Iyo

May mga panahon sa buhay na parang lahat ay nawawala. Isang kaibigang lumayo. Isang relasyong sumira. Isang pamilyang nagbago at hindi na parang dati. Isang pananampalatayang parang nawawalan ng lakas. Sa mga sandaling iyon, madali mong sabihin na tulad ni Naomi, "Tawagin ninyo akong Mara." Marami tayong pagkukunwari sa social media, pero sa loob, alam mo kung kailan mapait.

Ang mabuting balita ay hindi mo kailangang magkunwaring OK ka. Sa harap ng Diyos, malaya kang magsalita ng totoo. Pero pagkatapos, subukan mo ring tumingin sa gilid mo. Sino ang katabi mo? Sino ang hindi umalis? Minsan hindi pa nakikita ang gawa ng Diyos, dahil hindi ito espektakular. Ito ay tahimik na katapatan, isang tao na tumatatag, isang taong nananatili.

At kung ikaw naman ang katabi ng isang nasusugatan, huwag mong isipin na kailangan mong may sagot. Sapat na na naroon ka. Iyon ang ginawa ni Ruth. Nanatili siya.

Pag-usapan Ito

Nakaranas ka na ba ng panahong parang mas totoo ang mararamdaman ni Naomi kaysa sa "lahat ay maayos sa kamay ng Diyos"? Ano ang ginawa mo sa panahong iyon, at ano ang naiisip mong dapat mong gawin?

Si Ruth ay pumili ng Diyos ng Israel nang walang garantiya ng maligayang wakas. Ang iyong pananampalataya, itinatayo ba sa pag-asang magiging maayos ang lahat, o sa isang bagay na mas malalim? Ano iyon?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat na hindi mo kinukubli ang mga mapapait na kuwento. Salamat na mayroong puwang para sa aming tanong at galit. Turuan mo kaming maging tulad ni Ruth, matapat kahit hindi malinaw ang daan. At kapag kami ay parang si Naomi, ipakita mong hindi kami bumabalik na walang dala. Ikaw ay katabi namin. Sa pangalan ni Hesus, amen.