Mga Awit ni Solomon 2

Ang Paliwanag

Ang Awit ni Solomon ay hindi katulad ng ibang aklat sa Biblia. Walang batas dito, walang himala, walang pangalan ng Diyos na binabanggit sa buong kabanata. Ang mayroon ay dalawang taong umiibig, at halos pinapakinggan mo sila nang palihim.

Nagsisimula ang kabanata sa babae na parang binabawasan ang sarili: "Ako ay isa lamang bulaklak na nasa isang kapatagan, isa lamang liryo na nasa isang lambak." Isang ordinaryong bulaklak sa gitna ng libo pang bulaklak. Pero agad siyang sinagot ng lalaki: "Gaya ng isang liryo sa mga tinik, gayon ka rin, aking mahal, sa mga dalaga ng aking mga kababayan." Hindi niya sinabing mali ang paglalarawan nito sa sarili. Binaligtad niya ito. Kung liryo ka, kung gayon ang lahat ng iba ay damong may tinik.

Ganti naman ang babae. Sa gitna ng ibang kalalakihan, ang minamahal niya ay puno ng aprikot sa gubat: may lilim, may bunga, may lasa. Umuupo siya sa lilim na iyon at sinasabing matamis ang bunga. Dinala siya nito sa bulwagan ng salu-salo, at ang bandila na nakataas sa ibabaw niya ay pag-ibig, hindi hiya.

Pagkatapos ay may isang linyang bihirang basahin nang malakas sa simbahan: "Muli akong palakasin sa pamamagitan ng keyk na pasas… dahil ako ay mahina sa pag-ibig." Nanghihina siya. Nadadala. At sa gitna nito, humaharap siya sa ibang kababaihan ng Jerusalem at pinapaipangako sa kanila na huwag silang guguluhin.

Sa ikalawang bahagi, dumating ang lalaki, tumatakbo sa mga burol na parang gasel, sumisilip sa bintana. Ang tawag niya: "Bumangon ka, aking mahal… sumama ka sa aking pag-alis." Tapos na ang taglamig. May bulaklak, may awit ng ibon, may amoy ng namumulaklak na ubasan. At isang mahinang babala sa gitna ng lahat ng ito: hulihin ang maliliit na soro, dahil sila ang sumisira sa ubasang namumulaklak.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang unang bagay na dapat mong makita ay ito: hindi nahihiya ang Biblia sa pag-ibig at sa pagnanasa. May buong aklat tungkol dito. Hindi ito nakasulat sa wikang klinikal o sa wikang bastos, kundi sa wikang tula: prutas, halimuyak, lilim, tinig, mukha.

Marami sa atin ang lumaki sa dalawang mensahe na parehong hindi totoo. Ang una: ang katawan at ang pagnanasa ay marumi, at kung ikaw ay tunay na maka-Diyos, hindi mo ito nararamdaman. Ang pangalawa, na sinisigaw ng mundo mo araw-araw sa bawat screen: ang pagnanasa ay konsumo, kunin mo kung ano ang gusto mo, walang pangako, walang halaga. Sinisira ng kabanatang ito ang dalawa. Nagagalak ang mga magkasintahan dito sa isa't isa nang buong-buo, pero hindi sila nagmamadali, at hindi sila pag-aari ng lahat.

Kaya may talata 7. Tatlong beses sa buong aklat ay bumabalik ang panata na ito: huwag ninyong guguluhin, huwag ninyong gigisingin ang pag-ibig bago pa ito panahon. Ang mismong babaeng nanghihina sa pag-ibig ang siyang nagsasabing may tamang panahon. Hindi dahil masama ang pagnanasa, kundi dahil masyadong mahalaga ito para basta na lang gisingin sa maling oras kasama ang maling tao.

At may talata 15. Hindi digmaan, hindi kalamidad, kundi maliliit na soro ang sumisira sa ubasan. Bihirang mamatay ang isang relasyon sa isang malaking trahedya. Kadalasan, unti-unti itong nauubos: ang maliit na kasinungalingan, ang pagbalewala, ang tinatago sa telepono, ang tampong hindi napag-usapan. Ang tanong ay hindi lamang kung sino ang mamahalin mo, kundi kung ano ang hindi mo hahayaang manirahan sa hardin mo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa loob ng maraming siglo, binasa ng Israel at ng Iglesia ang aklat na ito bilang larawan din ng pag-ibig ng Diyos sa kaniyang bayan. Hindi upang burahin ang literal na kahulugan, kundi dahil narinig nila ang isang pamilyar na tunog.

Pakinggan mo ang talata 16: "Ang aking minamahal ay akin, at ako ay sa kanya." Iyan ang wika ng tipan, ang lengguwahe na ginagamit ng Diyos sa buong Kasulatan: Ako ang magiging Diyos ninyo, at kayo ang magiging bayan ko. Hindi transaksiyon. Pagmamay-ari sa mabuting paraan. Pagtitiwala ng buong sarili.

At pakinggan mo ang tawag sa talata 10 hanggang 13. Isang taong dumarating mula sa malayo, tumatawid sa mga bundok, tumatayo sa labas ng pader, at sumisigaw: bumangon ka, tapos na ang taglamig, sumama ka sa akin. Kung nabasa mo na ang mga Ebanghelyo, kilala mo ang tinig na iyon. Siya na hinahanap tayo, hindi tayo siya. Siya na nakatayo sa labas at kumakatok. Siya na nagsabi kay Lazaro at sa anak ni Jairo: bumangon ka. Ang taglamig na nagtatapos ay hindi lamang panahon, kundi kamatayan mismo na binali sa umaga ng Pasko ng Muling Pagkabuhay.

At isang bagay pa: sinabi ng lalaki sa kaniyang kalapati na nagtatago sa siwang ng bato, "hayaan mong makita ko ang iyong mukha." Iyan ang pinakamahirap na bagay sa buong pananampalataya. Lumabas ka sa taguan. Ipakita mo ang totoong mukha mo, hindi ang na-edit. Sa Diyos, kaibig-ibig ang mukha na iyon.

Para Sa Iyo

Nabubuhay ka sa panahon kung saan lahat ay mabilis: ang mensahe, ang pagkakakilala, ang pagtatapos. Kabaligtaran ng talata 7 ang lahat ng ito. Kaya narito ang tunay na hamon: magpasya ka ngayon, habang wala ka pa sa gitna ng emosyon, kung ano ang gusto mong maging tunay tungkol sa iyong sarili sa pag-ibig. Isulat mo. Hindi listahan ng kung anong hitsura ng pipiliin mo, kundi kung anong klaseng tao ang gusto mong maging para sa taong iyon.

At isa pang bagay. Tukuyin mo ang isang maliit na soro sa buhay mo, isang gawi na alam mo namang unti-unting sumisira sa iyo o sa taong malapit sa iyo, at pangalanan mo ito nang hayagan sa harap ng Diyos. Hindi kailangang malaki. Ang maliliit ang mas mapanganib, dahil hindi natin sila iniingatang bantayan.

At kung nagtatago ka sa siwang ng bato dahil sa hiya, may tumatawag sa iyo mula sa labas. Hindi upang hiyain ka. Upang makita ang mukha mo.

Pag-usapan Natin

Ano ang mas madali para sa iyo: ang maniwalang mahal ka ng Diyos, o ang maniwalang gusto niyang makita ang totoong mukha mo, kasama ang lahat ng itinatago mo? Bakit?

Kung tapat ka: sino ang nagtakda ng mga pamantayan mo tungkol sa pag-ibig at seksuwalidad, ang Kasulatan ba, ang mga kaibigan mo, o ang iyong feed? Ano ang nakikita mo sa mga bunga nito?

Sama-samang Panalangin

Panginoon, salamat po na hindi kayo nahihiya sa pag-ibig at hindi rin kayo nahihiya sa akin. Turuan ninyo akong maghintay kung kailangang maghintay, at magtiwala kung mahirap magtiwala. Tulungan ninyo akong pangalanan ang maliliit na bagay na sumisira sa akin. At kapag tinatawag ninyo akong bumangon at lumabas sa aking taguan, bigyan ninyo po ako ng lakas ng loob na sumunod. Amen.