Mga Awit ni Solomon 3

Ang Paliwanag

Sa unang bahagi ng kabanatang ito (talata 1-5), makikita natin ang babae na gising sa gabi, hinahanap-hanap ang taong minamahal niya. Hindi siya nasa tabi niya. Kaya bumangon siya, lumabas sa lansangan, tinanong ang mga guwardiya kung nakita nila ang kaniyang minamahal. At sa wakas, natagpuan niya siya. Hinawakan niya siya, hindi binitiwan, dinala pauwi.

Ito ay tulang pag-ibig, hindi alegorya na dapat bitin-bitinin ang kahulugan. Ang teksto mismo ay hayagan tungkol sa pananabik, sa takot na mawala ang minamahal, sa kagalakan ng matagpuan siya. Sa talata 5, hinihiling niya sa mga dalaga ng Jerusalem na huwag guluhin ang kanilang pagsasama hangga't hindi ito handa. May takdang panahon ang bagay na ito, at hindi dapat pilitin.

Pagkatapos, sa talata 6-11, biglang lumipat ang tagpuan. Ngayon nakikita natin ang isang prusisyon: dumarating mula sa ilang ang isang bagay na parang ulap ng usok, mabango sa mira at kamanyang. Ito pala ang arag-arag (ang karo o silyang dala-dala) ni Haring Solomon, binabantayan ng animnapung sundalo, mga dalubhasa sa espada, handa laban sa "mga kilabot ng gabi." Ipinaliwanag pa kung gaano magarbo ang upuang ito, gawa sa kahoy mula sa Lebanon, may pilak, ginto, lilang tela. At sa huli, tinawag ang mga dalaga ng Sion na tumingin: si Solomon, may suot na korona, isinuot sa kaniya ng kaniyang ina sa araw ng kaniyang kasal.

Kung babasahin mo itong buo, malinaw na ang buong kabanata ay patungo sa isang kasal. Ang paghahanap sa gabi, ang pananabik, ang prusisyon, ang korona, lahat ay dumadaloy patungo sa sandaling iyon kung saan dalawang tao ay magiging isa.

Ano ang Kahulugan Nito?

Marami sa atin, kapag binabasa ang Awit ni Solomon, ay hindi alam kung paano ito babasahin. Parang hindi ito "Bibliya" ang dating, dahil wala namang direktang binabanggit ang Diyos, wala namang sermon, wala namang moral na aral sa dulo. Pero ito mismo ang dahilan kung bakit mahalaga ang kabanatang ito: ipinapakita nito na ang Diyos ay hindi nahihiya sa pag-ibig, sa pananabik, sa katawan, sa kasal. Inilagay niya ang tekstong ito sa Bibliya bilang paalala na ang pagnanais ng isang tao para sa kaniyang minamahal ay hindi kasalanan. Ito ay parte ng kung paano tayo nilikha.

Pansinin din ang katapatan ng babae sa unang bahagi. Hindi siya nagpanggap na kalmado siya. Nasabik siya, natakot na mawala ang minamahal, at hindi siya tumigil hangga't hindi niya natagpuan. Ito ay larawan ng seryosong pag-ibig, hindi ang uri ng "type lang kita" na kultura ng ngayon kung saan mabilis basta't mabilis din matatapos. Ang pag-ibig dito ay may bigat, may paghahanap, may komitment na patungo sa kasal, hindi patungo sa kung saan-saan lamang.

At ang prusisyon ni Solomon, ang buong karangyaan nito, ay nagpapakita na ang kasal ay isang bagay na dapat ipagdiwang, hindi itago o ikahiya. May kabuluhan ito. May seryosidad ito, kaya nga binantayan ng animnapung sundalo, tulad ng isang bagay na napakahalaga na dapat protektahan.

Ang Kabuuang Kuwento

Ang Bibliya, mula Genesis hanggang Pahayag, ay may isang paulit-ulit na larawan: ang Diyos bilang kasintahang lalaki, at ang kaniyang bayan bilang minamahal na nagpapahanap-hanap sa kaniya. Sa Isaias, tinawag ang Israel na "nobya" ng Panginoon. Sa Bagong Tipan, tinawag ni Pablo ang simbahan na "kasintahang babae ni Cristo." At sa Pahayag, ang kasaysayan ng lahat ay natatapos sa isang kasalan, ang "kasal ng Kordero."

Kaya kapag binasa mo ang paghahanap ng babae sa gabi, mahirap hindi maalala ang sarili nating karanasan sa paghahanap sa Diyos. May mga panahon na tila wala siya, tila tahimik siya, at tayo naman ay nananabik, naghahanap, tinatanong ang mga tao sa ating paligid, "Nakita ba ninyo siya?" At tulad ng babae sa tulang ito, may pangako na matatagpuan natin siya, kung hahanapin natin siya nang buong puso.

At ang prusisyon ni Solomon, na may korona at karangyaan, ay bahagyang anino ng mas malaking katotohanan: darating ang araw na ang Kordero ng Diyos ay ikakasal sa kaniyang bayan, sa isang kasalang walang hanggan, kung saan wala nang paghahanap, wala nang gabi ng pananabik, dahil siya ay makasama na magpakailanman.

Para Sa Iyo

Marahil ikaw ay katatapos lang, o kasalukuyang, dumadaan sa mga tanong tungkol sa relasyon, pag-ibig, at kung ano ang totoong halaga ng iyong katawan at damdamin. Sinasabi sa iyo ng kabanatang ito na ang pananabik na nararamdaman mo, ang paghahangad na makilala at makilala ka, ay hindi kahihiyan. Ito ay parte ng pagkatao mo, ginawa ng Diyos. Ang tanong ay hindi kung sasabihan mo itong "masama," kundi kung paano ito pinamamahalaan, kung saan ito pupunta.

Isipin din ang katapatan ng babae sa paghahanap. Sa panahon ngayon, mas madali ang "swipe" o "block" kaysa maghintay o maghanap nang totoo. Pero ipinapakita ng tekstong ito na ang tunay na pag-ibig ay hindi sukat sa bilis, kundi sa tibay. Kung sino man ang mamahalin mo balang-araw, o kung sino man ang minamahal mo ngayon, hamon sa iyo ang tekstong ito: ang mag-ibig ng may seryosidad, hindi paglalaro lamang.

Pag-usapan Ito

Bakit sa iyong palagay, hindi tuwiran binanggit ng tekstong ito ang Diyos, gayong isinama pa rin ito ng Bibliya? Ano ang maaaring aral mula rito tungkol sa pananaw ng Diyos sa katawan at pag-ibig ng tao?

Ikaw, may karanasan ka na bang "paghahanap" sa Diyos na tila hindi mo agad natatagpuan ang sagot o presensiya niya? Ano ang ginawa mo sa panahong iyon?

Nagdarasal Tayo

Panginoon, salamat sa pag-ibig mo na hindi natatakot magpakita, na hindi nahihiya sa pagnanais at pananabik ng puso namin. Turuan mo kami na hanapin ka nang may katapatan, gaya ng babae sa awit na ito, hindi tumitigil hangga't hindi ka natagpuan. Turuan mo rin kaming magmahal ng may seryosidad at paggalang, hindi paglalaro lang. At bigyan mo kami ng pananabik na sana, isang araw, matagpuan ka namin nang harapan, walang hanggan. Amen.