Mga Awit ni Solomon 5

Ang Paliwanag

Ang kabanatang ito ay nagsisimula sa isang masayang paanyaya. Ang lalaki ay dumating sa "kaniyang hardin," isang matamis na larawan ng pagtatalik ng mag-asawa, at hinihikayat niya ang lahat na "kumain" at "uminom nang malaya." Walang kahihiyan dito, puro kagalakan.

Pero biglang nagbabago ang tono. Ang babae ay nagsasalaysay ng isang panaginip, o marahil isang gabing halos pareho sa panaginip. Natutulog siya, pero ang puso niya ay gising. May kumakatok, ang kaniyang minamahal, basang-basa ang ulo sa hamog mula sa paghihintay sa labas. Pero siya, naghubad na ng damit, nahugasan na ang paa, ayaw nang bumangon. May pag-aatubili. At nang sa wakas ay bumangon siya, tumulo ang mira mula sa kaniyang mga kamay sa hawakan ng pinto, pero huli na. Ang kaniyang minamahal ay wala na.

Ang sumunod ay masakit. Hinahanap niya ito sa mga lansangan, tinatawag, pero walang sagot. At habang naghahanap, nasalubong siya ng mga bantay ng lungsod na, sa halip na tulungan siya, hinampas siya at kinuha pa ang kaniyang balabal. Ang pag-ibig na ito ay hindi ligtas na pantasya lamang. May sakit sa paghahanap, may panganib sa labas.

Pagkatapos, bumaling ang babae sa mga kababaihan ng Jerusalem at hiniling sa kanila na kung makita nila ang kaniyang minamahal, sabihin sa kaniyang siya ay may sakit dahil sa pag-ibig. Tinanong siya ng mga babae kung ano ba talaga ang espesyal sa kaniyang minamahal. At narito ang pinakamahabang paglalarawan sa buong aklat: ginto ang ulo, itim na itim ang buhok, mga matang tulad ng kalapati, labing may halimuyak ng mira, bisig na parang ginto, binting parang haliging marmol. Tapos niya ang lahat sa isang pangungusap na sumasagot sa tanong nang buo: siya ay ganap na kaibig-ibig.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang tekstong ito ay hindi natatakot sa tunay na hilig. Walang pagbabalatkayo rito, walang paggamit ng mapuputing salita para itago ang init ng damdamin. Ipinapakita nito kung ano talaga ang tunay na pag-ibig: masidhi, may kakayahang masaktan, minsan may pagsisisi dahil sa huli nang paggalaw.

Pansinin ang sandali ng pag-aatubili. Kumakatok ang minamahal, at siya ay umatras muna dahil sa komportableng kalagayan niya. Nang magbago ang isip niya, huli na. Ito ay isang matalinong paglalarawan ng isang karanasan na marahil alam mo rin: ang pagkawala ng isang pagkakataon dahil sa takot, katamaran, o pag-aatubili. Ang pag-ibig ay hindi naghihintay nang walang hanggan.

At ang paghahanap na kasunod nito, kasama ang sakit mula sa mga bantay, ay nagpapakita na ang pag-ibig ay may kabayaran. Hindi ito palaging kumportable. Minsan, ang pagmamahal sa isang tao ay nangangahulugan ng pagiging bulnerable sa isang mundong hindi palaging naiintindihan o sumusuporta sa iyo.

Pero pansinin din: sa kabila ng sakit, ang babae ay hindi huminto sa pagmamahal. Sa halip, naglalabas siya ng isang paglalarawan ng kaniyang minamahal na puno ng paghanga. Ito ay hindi palamuti lamang. Ito ay kung paano nagsasalita ang isang pusong talagang umiibig, hindi sukat-sukat, hindi balanseng paglalarawan, kundi puno ng galak at pagtingin.

Ang Karaniwang Ugnayan

Ang Biblia, mula simula hanggang wakas, ay kuwento ng isang Diyos na kumakatok. Kumakatok siya sa buhay ng tao, naghihintay, tumatawag. At paulit-ulit sa kasaysayan, ang tugon ng sangkatauhan ay katulad ng babaeng ito: pag-aatubili, pagkaantala, pagtanggi na bumangon kahit alam na mayroon doon.

Pero sa kabanatang ito, ang paghahanap na puno ng sakit ay may bigat na kahulugan kapag inilagay mo sa tabi ng buong kuwento ng Diyos. Si Jesus, ang tunay na Kasintahang hinahanap-hanap ng sangkatauhan, ay hindi lamang kumatok at umalis. Siya ay naghintay, nagsakripisyo, at sa huli, siya mismo ang nasaktan, hindi tayo ang nasaktan dahil sa pagtanggi niya. Nagdusa siya para sa atin, hindi dahil sa ating paghahanap, kundi dahil sa ating kawalan ng tugon.

At ang paglalarawan sa katapusan ng kabanata, ang "ganap na kaibig-ibig," ay matagal nang tinutukoy ng mga mananampalataya sa kasaysayan bilang isang bahagyang anino ng kung gaano kaganda si Cristo sa mata ng isang pusong tunay na umiibig sa kaniya. Hindi ito pagmamalabis. Ito ay kung paano nagsasalita ang isang kaluluwang nakakakita kung sino talaga siya.

Para Sa Iyo

Maaaring iniisip mo na ang pag-ibig na masidhi tulad nito ay kakatwa o nakakahiya. Hindi. Ginawa kang may kakayahan sa ganitong uri ng pagmamahal, at hindi dapat mo itong itago o pagtawanan. Ngunit alalahanin din ang babala sa kuwento: ang paghihintay na huli ay nagkakahalaga ng totoong bagay. Kung may isang tao o isang relasyon o isang tawag sa iyong buhay na patuloy mong inaantala dahil "hindi pa oras," magtanong ka kung bakit.

At sa iyong relasyon sa Diyos, huwag mong ikumpara ang kaniyang tawag sa isang bagay na maaari mong isantabi ngayon at bubuksan mamaya kapag may oras ka na. Ang pusong tunay na gising, kahit natutulog ang katawan, ay siyang nakakarinig ng katok.

Pag-usapan Ito

Kailan ka huling huminto sa pagbubukas ng pinto, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa katamaran o kaginhawahan?

Paano mo mailalarawan ang Diyos, o si Jesus, kung tatanungin ka ngayon kung bakit siya mas mabuti kaysa sa lahat?

Manalangin Tayo

Panginoon, alam naming kami rin ay minsang nag-aatubili, minsang huling nagbukas ng pinto. Buksan mo ang aming puso nang mas mabilis sa susunod na pagkakataon. Turuan mo kaming magmahal nang buong-buo, kahit may panganib dito, at tulungan mo kaming makita kung gaano ka kaganda, hindi lamang sa panahong madali, kundi lalo na sa panahong may sakit. Amen.