1 Mga Cronica 7

Ang Teksto

Inililista ng kabanatang ito ang mga sanga ng anim na tribo: Isacar, Benjamin, Neftali, Manases, Efraim at Aser, kasama ang mga bilang ng mga lalaking "nababagay maglingkod sa militar." Sa pagitan ng mga pangalan, biglang sumingit ang isang maliit na kuwento: pinatay ng mga tao sa Gat ang dalawang anak ni Efraim nang subukan nilang nakawin ang kanilang mga baka; nagluksa ang ama nang maraming araw, dumating ang kaniyang mga kapatid upang aliwin siya, at pagkatapos ay isinilang si Beria. Nagpatuloy ang talaan hanggang sa isang pangalang kilala ng lahat: si Josue na anak ni Nun.

Ang Ubod

Ang mga talaan ay mukhang malayo sa Diyos, ngunit tingnan kung ano ang ginagawa nila. Sila ang paraan ng Kasulatan sa pagsabi na tinatandaan ng Diyos ang mga pangalan na hindi na maaalala ninuman. Sino pa ang nakakaalala kay Jahmai o kay Bimhal? Wala. At doon nakatago ang biyaya: hindi kailangan ng isang tao na maging mahalaga sa kasaysayan upang maging mahalaga sa Diyos. Binibilang ng kabanata ang mga mandirigma, sapagkat gawain ng mga tao ang bilangin ang lakas. Ngunit hindi mapigilan ng listahan ang sarili nito sa pagbanggit ng mga bagay na walang halaga sa hukbo: mga kapatid na babae, isang asawang alipin, isang lalaking walang anak na lalaki kundi mga anak na babae. Ang memorya ng Diyos ay hindi pumipili ng malalakas lamang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa dulo ng talaan ni Efraim, dumating tayo kay Josue. Ang buong hanay ng mga pangalang hindi natin kilala ay may bunga: ang lalaking magdadala sa Israel sa lupang pangako. Walang nakakaalam noon kay Elada o kay Zabad na may darating na Josue mula sa kanila. Ganoon gumagalaw ang kasaysayan ng kaligtasan, hindi sa mga tanyag na sandali kundi sa mga henerasyong tahimik na nagpapatuloy. Hindi nakakagulat, kung gayon, na ang Bagong Tipan ay magsimula rin sa isang listahan (Mateo 1), na may kasamang mga pangalang nakalilimutan at mga kuwentong mas gusto sanang itago. Ang Diyos na nagsulat kay Beria sa talaan ay ang Diyos na naglagay ng ating mga pangalan sa Anak.

Ang Salamin

May bahagi sa loob natin na natatakot na kalimutan. Kaya nating punuin ang resume, ang Facebook, ang alaala ng kapitbahay ng ebidensiya na may saysay ang buhay natin. At may mga pamilya na may isang pangalan na hindi na binabanggit: ang anak na hindi nakabalik, ang kapatid na namatay sa maling desisyon, ang pagkalugi na hindi napag-usapan. Ang mga anak ni Efraim ay namatay sa isang pagnanakaw ng baka; hindi maganda ang kuwento, ngunit nasa Bibliya. Hindi pinapaganda ng Diyos ang ating mga talaan. At hindi rin niya sila binubura. Kung inaalala niya ang mga pangalan sa listahang laktawan ng lahat, hindi niya nakalimutan ang iyo.

Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong pinagluksaan ng inyong pamilya at hindi na napag-uusapan, at banggitin ito nang malakas sa panalangin sa harap ng Diyos.

Ang Detalye

Ang pangalang Beria ay may tunog ng salitang Hebreo para sa kasawian, ra'ah, kaya sinasabi ng teksto mismo: "Tinawag siya ni Efraim na Beria dahil sa kasawiang dumating sa kaniyang pamilya." Isipin ito. Ang bata ay lalaki, tatanda, magkakaanak, at sa tuwing tatawagin siya ng kaniyang ina, maririnig ang alaala ng dalawang kapatid na hindi niya nakilala. Hindi ipinaliwanag ng teksto kung tama ba ito o hindi. Hindi rin sinabi kung nakahanap ba ng kapayapaan si Efraim. Ang kaniyang mga kapatid ay "dumating upang aliwin siya," at pagkatapos, walang pasabi, nagpatuloy ang buhay. Minsan ganoon lamang: hindi paglimot, kundi pagpapatuloy na may pangalan ng sakit sa bibig.

Ang Konteksto

Isinulat ang Cronica pagkatapos ng pagkabihag, para sa mga nagbabalik sa isang lupaing wasak at sa isang templong pinagsisimula pa lamang. Ang mga talaan ay hindi pampalipas-oras: sila ang katibayan ng pag-aari, ang batayan ng karapatan sa lupa, ang sagot sa tanong na "kami pa ba ang bayan ng Diyos?" Kaya may bigat ang pariralang "noong panahon ni David," isang panahon ng lakas na wala na. At napansin ba ninyo kung sino ang mga tribo dito? Isacar, Neftali, Efraim, Manases, Aser: mga tribo sa hilaga, matagal nang dinala ng Asiria, halos mitolohiya na sa panahon ng manunulat. Isinulat pa rin sila. Kabilang pa rin sila.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa buong kabanata, isang tao lamang ang may damdamin: si Efraim. Nagluksa siya "sa loob ng maraming araw," at hindi ito minamadali ng teksto. Siya ang amang nakabaon sa gitna ng listahan, at sa kaniya nakita natin ang lahat ng ama at inang nawalan. Ngunit sa likod niya may isa pang tauhan na hindi minsang binanggit sa kabanata: ang Diyos na nag-iingat ng talaan. Hindi siya nagsasalita dito. Wala siyang pangako, wala siyang paghatol. Nariyan lamang siya, tahimik, tinitipon ang mga pangalan ng mga taong nagtrabaho, nag-anak, nagtayo ng mga bayan tulad ni Sera, at namatay. Marahil iyon din ang paraan niya sa maraming araw ng buhay natin: hindi maingay, ngunit walang nakakaligtaan.

Pagninilay

Kung susulat ang Diyos ng isang talaan ng inyong pamilya, aling pangalan ang gusto mong laktawan niya, at bakit?

Ano ang hinihintay mong sabihin ng Diyos tungkol sa isang pagdadalamhati na tahimik pa rin siya hanggang ngayon?