1 Corinto 1

Ang Teksto

Sumulat si Pablo sa isang iglesia na mayaman sa mga kaloob ngunit hati-hati sa mga paborito nilang guro: "Kay Pablo ako," "Kay Apolos ako," "Kay Cefas ako," "Kay Cristo ako." Sa halip na pagsabihan sila tungkol sa mabuting asal, binalikan niya ang pinakasimula: ang krus, na kamangmangan sa mga naghahanap ng karunungan at katitisuran sa mga naghahanap ng himala. Sa dulo, ipinaalala niya kung sino sila noong tinawag sila: hindi marurunong, hindi makapangyarihan, hindi maharlika, kundi mga pinili ng Diyos upang walang sinumang magyabang sa harapan niya.

Ang Ubod

Ang tanong sa talata 13 ang bumubukas sa buong sulat: "Si Cristo ba ay nahahati? Si Pablo ba ay napako para sa inyo?" Hindi ito retorika lamang. Ipinapakita nito na ang pagkakahati ng iglesia ay hindi pangunahing problema ng pamamahala kundi problema sa pagkilala kung sino ang namatay para sa kanila. Ang pinagmumulan ng pagkakaisa ay hindi ang pagkakapareho ng ating panlasa, kundi ang katotohanan na iisa lamang ang ipinako. At ang ipinako ay walang pinagmamalaking anyo; walang karunungan, lakas, o maharlikang dugo na maipagyayabang. Kaya nga sinabi ni Pablo na ipinadala siya hindi upang mangaral "sa salita na may karunungan ng tao, upang ang krus ni Cristo ay hindi mawawalan ng kapangyarihan." Maaari palang ipangaral ang krus sa paraang pinapatay ang krus.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang pinili ng Diyos sa Corinto ay hindi bagong pamamaraan. Ito ang paulit-ulit niyang gawi sa buong Kasulatan: ang bunsong anak sa halip na panganay, ang baog na ina, ang alipin na bansa sa Ehipto, ang pastol na batang lalaki laban sa higante. Ang linyang "upang walang sinuman ang may dahilan upang magyabang sa harapan niya" ay buod ng kasaysayan ng pagliligtas mula pa kay Abraham. Sa krus, umabot ito sa kasukdulan: ang Diyos mismo ang naging mahina upang walang tao ang makapag-angkin ng kaniyang kaligtasan. Kaya sinabi ni Pablo na si Cristo "ang kapangyarihan at ang karunungan ng Diyos." Hindi lamang siya ang nagdadala ng karunungan; siya ang karunungan, ang buhay na sagot sa tanong kung paano iniligtas ng Diyos ang mundo nang hindi pinupuri ang mundo.

Ang Salamin

May bersiyon ng "Kay Apolos ako" sa bawat isa sa atin. Ang paboritong tagapagturo na pinakikinggan mo, ang partikular na uri ng pagsamba na nakakabuhay sa iyo, ang grupong pinagkakatiwalaan mo kaysa sa kapitbahay mong mananampalataya na hindi mo gusto ang politika. Ang mahirap sa talata 12 ay nariyan maging ang "Kay Cristo ako," na parang banal ngunit maaaring sandata rin: ako ang tunay, kayo ay nalilihis. Tinatanong ka ng tekstong ito kung ang iyong pagkakakilanlan ay nakasalalay sa pagiging mas matalino, mas tapat, o mas may prinsipyo kaysa sa iba sa parehong iglesia. At ipinapaalala sa iyo ang talata 26: tumingin ka sa kung ano ka noong tinawag ka. Walang iniluwal doong karapatan sa pagmamataas.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang kapatid sa iglesia na palihim mong itinuturing na mas mababa ang pang-unawa kaysa sa iyo, at ipanalangin siya nang malakas sa isang pangungusap: Panginoon, namatay ka rin para sa kaniya.

Ang Detalye

Pansinin ang pagkautal ni Pablo sa talata 14 hanggang 16. Nagpapasalamat siyang halos wala siyang binautismuhan, pagkatapos ay naalala niya si Crispo at Gayo, pagkatapos ay ang sambahayan ni Stefanas, at sa huli ay umamin: "hindi ko na alam kung may nabautismuhan pa akong iba." Ang ganitong pagkalimot ay hindi kahinaan sa pagsulat; ito ang mismong punto. Hindi niya itinatala ang mga pangalan dahil hindi niya kinokolekta ang mga tao. Ang isang pastor na nagbibilang kung ilan ang kaniyang nahikayat ay gumagawa ng listahan ng papuri sa sarili. Si Pablo ay may butas na memorya rito dahil wala siyang interes na maging sentro. Ang krus lamang ang kaniyang inaalala nang buong linaw.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng teksto, ang Diyos ang kumikilos, at tatlong beses na inuulit ang pandiwa: "Pinili ng Diyos," "Pinili ng Diyos," "Pinili nga niya." Hindi siya ang Diyos na naghahanap ng pinakamahuhusay na materyales. Sinadya niyang pumili ng mangmang, mahina, mababa, at hinamak, hindi dahil mas mabuti ang kahirapan kundi dahil ayaw niyang maging kasosyo ang ating pagyayabang sa kaniyang kaluwalhatian. May mabagsik na pagmamahal dito: hinihiya niya ang marurunong hindi upang sirain sila kundi upang palayain sila mula sa isang karunungang hindi makakilala sa kaniya. At inilalagay niya tayo "na kay Cristo Jesus," na "naging karunungan natin," at "ang ating naging katuwiran, kabanalan, at katubusan." Lahat ng gusto nating ariin, ibinibigay niya sa anyo ng isang Persona.

Konteksto

Ang Corinto noong dekada 50 ay lungsod-daungan, bagong-tayo, mayaman, at puno ng mga taong nagpapaligsahan sa katayuan. Ang mga tagapagsalita ay binabayaran at pinupuri tulad ng mga atleta; ang pagkakaroon ng kilalang guro ay paraan ng pag-akyat sa lipunan. Kaya natural lamang para sa mga bagong Kristiyano roon na piliin ang kanilang paboritong tagapagsalita at ipagmalaki siya. Dagdag pa, ang krus ay parusa para sa mga alipin at rebelde, isang kahihiyang hindi binabanggit sa magalang na pag-uusap. Ang ipangaral na ang ipinako ang Panginoon ay panlipunang pagpapakamatay. Doon sa lungsod ng mga mapagmalaki, itinanim ng Diyos ang isang iglesia ng mga walang maipagmamalaki.

Pagninilay

Alin sa iyong mga pinagmamalaki ang kailangan munang "hiyain" ng Diyos bago mo makita si Cristo bilang sapat?

Kung ang iyong iglesia ay susukatin sa talata 26 at hindi sa talento o impluwensiya, ano ang mababago sa paraan ng iyong pakikitungo sa mga kapatid doon?