1 Corinto 10:31

Ang Teksto

Isipin mo ang eksena: nakaupo ka sa hapag ng isang kapitbahay na hindi mananampalataya, mainit pa ang karne sa pinggan, at may bumulong sa tabi mo, "Ang pagkain na ito ay mula sa handog ng pagano." Biglang hindi na lang pagkain ang pagkain. Dito pumapasok si Pablo at pinuputol ang buhol na iyon hindi sa pamamagitan ng mas mahabang listahan ng pwede at bawal, kundi sa pamamagitan ng isang pangungusap na mas malawak kaysa sa buong usapan: "Samakatwid, kumakain o umiinom man kayo, o anuman ang inyong ginagawa, gawin ninyo ito sa kaluwalhatian ng Diyos." Ang pinakaordinaryong kilos ng katawan, ang paglunok, ang paghigop, ay inilagay niya sa ilalim ng pinakamataas na layunin na mayroon ang sansinukob.

Ang Puso ng Teksto

Ang talatang ito ay hindi panawagan sa relihiyosong pagsisikap kundi pagwawasak sa pader na pinagpaguran nating itayo sa pagitan ng banal at karaniwan. Sa Corinto, ang buhay ay nahahati: may templo, may palengke, may bahay. Sinasabi ni Pablo na walang silid sa buhay mo na nasa labas ng saklaw ng Diyos, dahil, gaya ng sinipi niya ilang talata ang nakalipas, "Ang mundo ay sa Diyos at ang kabuuan nito." Ang kaluwalhatian ng Diyos ay hindi isang bagay na idinadagdag mo sa gawain mo na parang panalangin bago kumain; ito ang direksyon kung saan nakaharap ang buong buhay mo. At pansinin: ang konteksto ay pag-ibig sa kapwa. Ang pinakamataas na papuri sa Diyos ay madalas naipapakita sa pinakamababang kilos, ang pagtanggi sa sarili mong karapatan para sa kapakanan ng budhi ng iba.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May mapait na alingawngaw sa likod ng talatang ito. Noon pa man ay kumain at uminom na ang bayan ng Diyos sa ilang: "lahat ay kumain ng parehong espiritwal na pagkain," sabi ni Pablo, at uminom sila mula sa batong "ang batong ito ay si Cristo." Pare-pareho ang pagkain, pero hindi pare-pareho ang bunga: "ang kanilang mga bangkay ay nagkalat sa ilang." Kaya nga hindi inosenteng paalala ang 10:31. Ang tanong na dala nito ay ang parehong tanong sa Sinai: pagkatapos mong kumain, kanino ka tumayo at sumayaw? Si Cristo ang tubig sa disyerto at si Cristo ang pinagsasaluhan sa hapag ng simbahan, ang "tinapay na ating pinagpira-piraso." Mula Exodo hanggang Eukaristiya, iisa ang linya: ang Diyos na nagpapakain ay siya ring humihingi ng buong puso ng kumakain.

Ang Salamin

Dito tayo nahuhuli. Hindi tayo madalas natutukso sa karne ng diyus-diyosan, pero alam nating lahat ang hapag kung saan may kailangang pasayahin. Ang pagkain kasama ang mga katrabaho kung saan mas mahalaga ang imahe mo kaysa sa totoong ikabubuti ng iba. Ang pagbili ng gamit na alam mong ipinagmamalaki mo lang. Ang pagtulog, ang paglinis ng banyo, ang pagpapalit ng lampin ng sanggol sa alas-tres ng umaga, mga gawaing iniisip nating walang kinalaman sa Diyos, at sa likod ng mga iyon ang tahimik na takot na ang buhay mo ay masyadong ordinaryo para magkaroon ng halaga. Sinasagot ng talata ang takot na iyon nang hindi binabanggit. Walang "sagrado" at "sekular" na hati; mayroon lamang buhay na nakaharap sa Diyos o nakatalikod sa kaniya. Ngayong araw: bago ka kumain ng susunod mong pagkain, tumigil ka ng sampung segundo at sabihin nang malakas, "Panginoon, ang pagkaing ito at ang gagawin ko pagkatapos nito ay para sa iyong kaluwalhatian," pagkatapos ay pangalanan ang isang taong gagawan mo ng kabutihan bago matapos ang araw.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang pundasyon ng talata ay nasa sinipi mismo ni Pablo mula sa Awit 24: "Ang mundo ay sa Diyos at ang kabuuan nito." Kung pag-aari ng Diyos ang lahat, walang neutral na teritoryo; ang palengke ng Corinto ay kaniya, maging ang karneng dumaan sa paganong altar. Kaya ang kalayaan ng Kristiyano ay hindi pagwawalang-bahala kundi pagkilala sa tunay na may-ari. May kaparehong tinig sa sulat ni Pablo sa taga-Colosas, kung saan sinasabi niyang anuman ang gawin mo sa salita o sa gawa, gawin mo sa pangalan ng Panginoong Jesus nang may pasasalamat. Magkapatid ang dalawang pangungusap na ito: ang isa ay nakatuon sa layunin, ang isa sa pangalan, at parehong tinatanggal ang posibilidad ng isang buhay na nahahati sa dalawang kaharian.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan ay ang Diyos na hindi pwedeng pakitunguhan nang pabalang. Ilang talata lang bago ito, tinanong ni Pablo, "O galitin ba natin ang Panginoon upang manibugho? Tayo ba ay mas malakas kaysa sa kaniya?" Dalawang katangian na mahirap pagsamahin sa isip natin: panibugho at kagandahang-loob. Pero ganoon ang pag-ibig na seryoso. Ang Diyos na nagpapakain sa bayan niya sa ilang ay hindi mapagparaya sa mga karibal, hindi dahil mahina ang ego niya kundi dahil tapat siya sa tipan. At ang kaluwalhatian niya, ang mabigat na presensiya na hinahanap ng talata, ay hindi papuring kailangan niya mula sa atin. Ito ang kaniyang sariling kabutihan na lumalabas sa mundo. Kapag inuuna mo ang budhi ng kapitbahay mo kaysa sa karapatan mo, naipapakita mo kung sino siya.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga taga-Corinto: iilan ang mayaman, marami ang alipin at manggagawa. Para sa kanila, ang imbitasyon sa hapunan ay hindi lang pagkain kundi lifeline, koneksyon sa amo, pintuan sa trabaho. Ang tumanggi ay maaaring magpahulog sa iyo sa lipunan. At ang karne sa palengke ay halos laging may kasaysayan sa templo. Kaya hindi teoretikal ang tanong nila; pang-araw-araw, pang-kabuhayan. Narinig nila kay Pablo ang isang bagay na nakakapagpalaya at nakakatakot nang sabay: hindi kayo utusan ng budhi ng iba, pero hindi rin kayo malaya na manira. At narinig nila ang isang pangako na kilala ng bawat takot na puso, na "tapat ang Diyos," na hindi niya sila hahayaang matukso nang higit sa kanilang kakayanan. Doon sila kumapit habang kumakain.

Pagninilay

Aling bahagi ng linggo mo ang tahimik mong itinuturing na "wala namang kinalaman sa Diyos," at ano ang magbabago kung ilalagay mo ito sa ilalim ng talatang ito?

Kanino mo huling ipinagpaliban ang sarili mong karapatan para sa budhi ng iba, at kailan ka huling nagdahilan na "malaya naman ako"?