1 Corinto 10:4

Ang Teksto

Ipinapaalala ni Pablo sa mga taga-Corinto ang kanilang mga ninuno sa ilang: lahat sila ay nasa ilalim ng ulap, lahat ay tumawid sa dagat, lahat ay nabautismuhan kay Moises, lahat ay kumain ng iisang espiritwal na pagkain. At pagkatapos, ang talatang ito: "Lahat ay nakainom ng parehong espirituwal na inumin. Sapagkat sila ay nakainom mula sa parehong espirituwal na bato na sumunod sa kanila, at ang batong ito ay si Cristo." Isang bato na gumagalaw. Isang bato na sumusunod sa isang bayang palaboy-laboy. At sinasabi ni Pablo, nang walang paliwanag, nang walang paumanhin: iyon ay si Cristo.

Pansinin ang paulit-ulit na "lahat." Apat na beses. Para bang may inihahanda si Pablo, at ang susunod na talata ang bibitiw ng palakol.

Ang Puso Nito

Narito ang isang bagay na hindi madaling lunukin: ang biyaya ay nauuna sa ating kasaysayan. Bago pa man nabuo ang pangalan ni Jesus sa dila ng sinuman, umiinom na ang Israel mula sa kaniya. Hindi sinasabi ni Pablo na ang bato ay larawan ni Cristo, o paalala, o hula. Sinasabi niya: ang batong ito ay si Cristo. Ang nagpapatuloy sa bayan sa disyerto ay hindi isang prinsipyo kundi isang Persona, at ang Persona ay may pangalan.

At narito ang kakaiba: ang bato ay sumunod. Hindi sila ang naghanap ng bukal; ang bukal ang tumugaygay sa kanila. Ganoon ang Diyos na ipinapakilala rito, hindi nakatigil sa isang banal na lugar na dapat puntahan, kundi gumagalaw sa likod ng isang bayang nagrereklamo, nauuhaw, at madalas ay hindi marunong magpasalamat. Ang tanong na iniiwan ng talata ay hindi "nakainom ba sila?" Lahat sila ay nakainom. Ang tanong ay kung bakit hindi sapat ang pag-inom.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula Exodo hanggang Corinto, iisa ang hugis ng kuwento: isang bayang inilabas sa pagkaalipin, dinaanan sa tubig, pinakain sa disyerto, at sinamahan ng isang presensiyang hindi nila lubos na nakikilala. Hindi sinisira ni Pablo ang lumang kuwento para palitan ng bago; ipinapakita niya na si Cristo ay nasa loob na nito mula pa noon. Kaya niya magagamit ang salitang "nabautismuhan" para sa pagtawid sa Dagat na Pula, at kaya niya maiuugnay ang manna at ang tubig sa tinapay at tasa na babanggitin niya sa talatang 16. Ang kasaysayan ng pagliligtas ay hindi tuwid na linya ng magkakahiwalay na yugto kundi isang tinig na paulit-ulit na nagsasalita, hanggang sa magkaroon ito ng laman at pangalan.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na naniniwalang ang pagiging kabilang ay katumbas ng kaligtasan. Nabautismuhan ka. Nasa listahan ka ng miyembro. Nakaupo ka sa parehong upuan tuwing Linggo, kumakanta ng parehong awit, nakikisalo sa parehong tinapay. Lahat ng iyon ay totoo, at lahat ng iyon ay totoo rin sa mga ninunong ang "mga bangkay ay nagkalat sa ilang." Iyon ang bangungot na ipinapakita ni Pablo sa talatang 5. Ang sumunod na bato ay hindi nag-aalok ng garantiya; nag-aalok siya ng sarili. At ang tanong ay kung naglalakad ka pa rin kasama niya o nagpapakabusog na lang sa inumin habang naglilihis ng landas ang puso mo.

Ngayong araw, uminom ka ng isang basong tubig nang dahan-dahan, at bago ka lumunok, sabihin nang malakas: "Ikaw ang sumunod sa akin kahit hindi kita hinanap."

Konteksto

Ang Corinto ay daungan, maingay, maunlad, at puno ng templo. Ang karne sa palengke ay madalas galing sa handog sa diyus-diyosan, at ang mga imbitasyon sa hapunan ay madalas ding may kaakibat na seremonya. Ang ilan sa mga taga-Corinto ay nakabuo ng isang matalinong pangangatwiran: wala namang kabuluhan ang diyus-diyosan, malaya kami, may kaalaman kami. Sa gitna nito, hindi sumasagot si Pablo ng teorya kundi ng kuwento ng kanilang sariling lahi. Pansinin: tinawag niyang "ating mga ninuno" ang Israel, kahit halos lahat ng mambabasa niya ay mga Griyego. Ikinakabit niya sila sa isang kasaysayang hindi nila dugo, dahil ang bato na sumunod sa Israel ay ang Cristo na ngayon ay sumusunod sa kanila.

Ang Tanong

Paano magiging si Cristo ang isang bato sa Exodo, gayong hindi pa siya ipinanganganak? Hindi ito ipinapaliwanag ni Pablo, at kapansin-pansin iyon. Walang pangungusap na nagsasabing "sa makasagisag na paraan" o "kung tutuusin." Basta inihuhulog niya ito sa gitna ng argumento at nagpatuloy. Maaari nating gawing pilosopiya ang pag-iral ni Cristo bago ang panahon, at may lugar iyon, pero may panganib na mawala sa atin ang mas mabigat na punto: hindi natin lubos na matutunton kung saan siya nagsimulang maging mabuti sa atin. Mas matanda ang awa niya kaysa sa memorya natin. Hayaan nating hindi masagot ito nang buo. May mga katotohanang mas mainam ngang inuumpisahan sa katahimikan kaysa sa paliwanag.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay hindi ang Israel at hindi ang Corinto. Ang tauhan ay ang bato. At mahalaga ang pinili niyang anyo: hindi ulap ng kaluwalhatian, hindi apoy, kundi isang bagay na matigas, tahimik, at madaling hindi mapansin. Bato na binabaybay ang disyerto kasunod ng mga taong nagrereklamo. Hindi siya nagsasalita sa talatang ito; nagbibigay lang siya. Doon lumilitaw ang kakaibang pagpipigil ng Diyos: kaya niyang tumahimik habang binubuhay tayo, kaya niyang magpakain ng hindi nagpapasalamat, kaya niyang sumunod sa likod ng bayang akala ay sila ang nangunguna. At sa dulo, ang batong iyon ay mababasag, at tubig pa rin ang lalabas.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon ka umiinom nang hindi nagpapasalamat, dahil akala mo ay karapatan mo na ito?

Kung totoong sumunod siya sa iyo nang hindi mo nalalaman, anong bahagi ng nakaraan mo ang kailangan mong basahing muli?