1 Corinto 15:55

Ang Teksto

Dalawang tanong lang ang laman ng talata, at pareho silang panunuya. Hindi ito tanong ng isang taong naghahanap ng sagot; ito ay tanong ng isang taong nakatayo sa harap ng bangkay ng kaaway at nagsasabi: "Kamatayan, nasaan ang iyong tagumpay? Kamatayan, nasaan ang iyong kamandag?" Kinukutya ni Pablo ang kamatayan na parang isang alakdan na naputulan na ng tusok, isang hari na nawalan na ng trono. Hindi niya sinasabing hindi masakit ang kamatayan o hindi totoo ang libingan. Sinasabi niyang naubos na nito ang lakas nito sa katawan ni Cristo, at kaya maaari na tayong tumawa sa mukha ng bagay na dati'y nagpapatahimik sa atin.

Ang Ubod

Ang kamatayan sa Kasulatan ay hindi kaibigan at hindi bahagi ng maayos na takbo ng mundo. Tinawag ito ni Pablo sa talata 26 na "ang huling kaaway na sisirain." Kaya ang pag-asa ng Kristiyano ay hindi ang malumanay na paniniwalang may kaluluwang lumilipad palayo sa katawan, kundi ang pagbangon ng katawan mismo, binago, hindi na nasisira. At ang mahalaga: ang tanong ay hindi "nasaan ang aking tagumpay?" kundi "nasaan ang iyong tagumpay?" Walang naiaambag ang mananampalataya sa labanang ito maliban sa pagtanggap ng bunga. Talata 57 ang nagsasabi kung kanino ang papuri: "salamat sa Diyos, na siyang nagbibigay sa atin ng tagumpay." Biyaya ito mula simula hanggang libingan, at pagkatapos ng libingan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hiniram ni Pablo ang mga salitang ito mula sa propeta Oseas, kung saan ito orihinal na sinabi tungkol sa Israel na tinutubos mula sa libingan ng pagkatapon. Ang tinig na dating nangangako sa isang bansa ay ngayon binibigkas sa ibabaw ng bawat bautisadong bangkay. Ganito gumagalaw ang kuwento ng Diyos: ang pangakong ibinigay sa isang bayan ay natutupad sa isang Tao, at mula sa Taong iyon ay umaabot sa lahat ng nakatali sa kaniya. Kaya tinawag ni Pablo si Cristo na "ang unang bunga ng mga namatay na" sa talata 20. Ang unang bunga ay hindi eksepsiyon kundi pangako: kung ang isang uhay ay hinog na, ang buong bukid ay darating. Ang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay ay hindi isang himalang nag-iisa; ito ang simula ng anihan na kinabibilangan ng iyong sariling katawan.

Ang Salamin

May takot na hindi mo sinasabi nang malakas. Baka lumilitaw ito tuwing may nababasa kang resulta ng laboratoryo, o kapag tinitingnan mo ang iyong magulang na hindi na nakakakilala sa iyo, o kapag gising ka ng alas-tres ng madaling araw at bigla mong naisip: darating ang araw na wala na ako. At marami ang paraan natin para huwag itong harapin. May nagtatrabaho nang walang tigil para may maiwang pangalan. May nag-iipon ng pera na para bang kalasag iyon. May umiiwas sa ospital at sa burol dahil masyadong malapit. Sinasabi ng talatang ito na hindi kailangang magkunwari. Hindi tayo inuutusang sabihing hindi masakit ang kamatayan; inuutusan tayong tawagin itong talunan. Hindi mo kaaway ang kamatayan na kailangan mong pagtagumpayan; natalo na ito, at ikaw ay tagapagmana lamang ng panalo.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong minahal mo na namatay, at sabihin nang malakas sa ibabaw ng pangalang iyon: "Kamatayan, nasaan ang iyong tagumpay?" Pagkatapos ay tiklupin mo ang papel at itago sa iyong Bibliya sa 1 Corinto 15.

Konteksto

Ang Corinto ay lungsod ng daungan, komersiyo at ambisyon, at ang mga taga-roon ay hinubog ng pag-iisip na Griyego kung saan ang katawan ay bilangguan ng kaluluwa. Ang muling pagkabuhay ng laman ay tila kadiri sa kanila; mas kaaya-ayang isipin ang espiritung nakakawala. Kaya sinabi ng ilan sa kanila na "walang pagkabuhay muli sa mga patay" (talata 12). Sinusundan ni Pablo ang linyang ito hanggang sa kahulugan nito: kung walang pagkabuhay, wala rin si Cristo, at kung wala si Cristo, "kayo ay nanatili pa rin sa inyong mga kasalanan." Hindi ito talakayang pilosopikal para sa kaniya. Siya mismo ang nakikipaglaban sa mga mababangis sa Efeso, araw-araw namamatay. Ang panunuyang ito sa talata 55 ay isinigaw ng isang taong may presyo sa kaniyang ulo.

Ang Detalye

Ang salitang "kamandag" ang susi. Ang larawan ay hayop na may tusok: alakdan, putakti, ahas. Hindi sinasabi ni Pablo na wala nang hayop, kundi wala nang tusok. At ipinaliwanag niya kaagad ito sa susunod na talata: "Ang kamandag ng kamatayan ay kasalanan." Ang tunay na bagay na nakakalason sa kamatayan ay hindi ang paghinto ng puso kundi ang kasalanang hindi nabayaran, ang paghaharap sa Diyos nang walang matatakbuhan. Alisin ang kasalanan at ang kamatayan ay nagiging tulog na lamang, gaya nga ng tawag ni Pablo sa mga namatay sa talata 6: "natulog na." Nananatili pa rin ang libingan. Nananatili ang luha. Ngunit ang lason na siyang bumubuhay dito ay naubos na sa katawan ni Cristo.

Ang Tanong

Kung talagang wala nang tusok ang kamatayan, bakit tayo natatakot pa rin? Bakit humahagulgol ang mananampalataya sa burol? Hindi ito ipinapaliwanag ni Pablo, at hindi rin niya tayo pinapagalitan dahil dito. Iisa lamang ang kaniyang sinasabi: ang huling kaaway ay sisirain, sa hinaharap, "sa huling trumpeta." Nangangahulugan iyon na tayo ngayon ay nabubuhay sa pagitan ng natapos na labanan at ng hindi pa dumarating na balita ng katapusan. Talunan na ang kamatayan, ngunit hindi pa ito tahimik. Kaya ang pagtangis ay hindi kakulangan ng pananampalataya; ito ay ang tamang tugon sa isang kaaway na patuloy pa ring nananakit habang binibilang ang huling mga sandali nito.

Pagninilay

Anong takot sa iyong katawan, edad, o kalusugan ang iniiwasan mong pangalanan, at ano ang mangyayari kung sabihin mong malakas sa harap nito ang tanong ni Pablo?

Kung ang gawain mo sa Panginoon ay "hindi mawawalan ng kabuluhan" (talata 58), aling gawain na ginagawa mong walang nakakakita ang kailangan mong ipagpatuloy nang hindi humihingi ng kapalit?