1 Corinto 15:24

Ang Teksto

Sa isang lungsod na puno ng tanda ng kapangyarihan ng Roma, isinulat ni Pablo ang isang pangungusap na tahimik ngunit mapangahas: may dumarating na wakas. Matapos ang muling pagkabuhay ng mga nakay Cristo sa kaniyang pagdating, susunod ang katapusan, "kapag nailipat na ni Cristo ang kaharian sa Diyos Ama." At hindi ito magaganap sa isang mahinahon na seremonya lamang, kundi pagkatapos ng isang malawakang pagwawasak: "kapag kaniyang binuwag na ang lahat ng paghahari at lahat ng kapamahalaan at kapangyarihan." Ang talata ay hindi tungkol sa kung kailan matatapos ang mundo, kundi kung sino ang natitirang nakatayo kapag natapos na ang lahat ng iba. Isang hari ang nag-aabot ng korona sa Ama, hindi dahil natalo siya, kundi dahil tapos na ang trabaho.

Ang Puso ng Teksto

Tatlong salita ang ginamit ni Pablo para sa awtoridad, at sa tainga ng isang taga-Corinto ay may mukha ang bawat isa: ang prokonsul na nakaupo sa hukuman sa gitna ng lungsod, ang mga pamilyang may hawak ng lupa at bigas, ang mga espiritwal na kapangyarihang pinaniniwalaan nilang gumagalaw sa likod ng kapalaran. Sinasabi ni Pablo na lahat ng ito ay may petsa ng pagkawakas. Hindi sila ire-reporma; bubuwagin sila. At ang pinakamalalim dito ay ang huling kilos ni Cristo: iniaabot niya ang kaharian sa Ama. Ang kapangyarihan sa mundong ito ay laging kinakapitan; sa kaharian ng Diyos, ito ay iniaabot. Iyon ang hugis ng pamumuno na nagtatapos sa kasaysayan, at iyon ang hugis ng Diyos na sinasamba natin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng isang haring nag-aabot ng kaharian ay hindi bagong imbensyon ni Pablo. Buhat pa sa mga awit ng Israel, ang pangako ay may isang Anak na paluluklukin hanggang maging tuntungan ng kaniyang mga paa ang mga kaaway, at sinipi mismo ni Pablo ang linyang iyon sa susunod na talata: "hanggang maipasakop ang lahat ng mga kaaway sa ilalim ng kaniyang mga paa." Ngunit may ginawa siyang hindi inaasahan. Sa halip na magtapos ang kuwento sa isang tagumpay militar, nagtatapos ito sa pagsuko ng korona sa Ama. Ang landas mula Betlehem hanggang sa krus ay pareho ang hugis: hindi pag-agaw kundi pagbibigay. Ang muling pagkabuhay ay hindi pagbabago ng estilo ni Jesus; ito ang pagpapatuloy nito hanggang sa huling yugto ng kasaysayan.

Ang Salamin

May mga kapangyarihan sa buhay mo na parang walang katapusan. Ang amo na kinakabahan kang salungatin. Ang utang na tila hindi na maluluwagan. Ang sakit na nagdidikta kung gaano kalayo ka makakalakad ngayong araw. Ang alalahanin tungkol sa anak na ayaw nang sumama sa simbahan. Sa talatang ito, hindi sinasabi ni Pablo na gaano kaliit ang mga iyon. Sinasabi niyang may petsa ang mga iyon. Bubuwagin ang lahat ng kapamahalaan, kasama na ang mga kapamahalaang may hawak sa leeg mo ngayon. Ang tanong ay kung anong hugis ng buhay ang lumalabas sa iyo dahil dito: mas maluwag ba ang kamay mo, o mas mahigpit? Ngayong araw, sumulat ka ng isang pangalan sa papel, ang pangalan ng tao o bagay na para bang may hawak sa iyo, at sabihin mong malakas: "Ito ay bubuwagin. Hindi ito ang huling nakatayo." Pagkatapos, itago mo ang papel na iyon sa Bibliya mo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Cristo dito ay parehong mananakop at tagapaglingkod. Kakaiba iyon. Sa mundo ng mga emperador, walang naghaharing kusang bumibitiw. Ang kapangyarihan ay kinukuha, pinapanatili, ipinagtatanggol hanggang kamatayan, at ipinapasa lamang kapag walang ibang pagpipilian. Ngunit ang Anak na inilalarawan ni Pablo ay humahawak sa kaharian na parang isang bagay na ipinagkatiwala lamang sa kaniya. Hindi siya nagmamadali; "dapat na Siya ay maghari," at hindi siya titigil hanggang matapos. Ngunit alam niya kung saan patungo ang lahat: sa Ama. Ito ang tapang ng isang taong hindi kailangang patunayan ang sarili. Ang kaniyang katatagan at ang kaniyang pagpapakumbaba ay hindi magkalaban; iisang bagay ang mga ito, tiningnan lamang mula sa dalawang panig.

Ang Profile

Ang mga taga-Corinto ay mga tao ng lungsod: mga artesano, alipin, mangangalakal, ilang mayayaman. Nakatira sila sa isang kolonyang Romano na muling itinayo bilang pagpapakita ng lakas ng Roma, at araw-araw nilang nadaraanan ang mga templo at estatwa ng mga kapangyarihang pinaniniwalaang humuhubog sa kanilang kapalaran. Marami sa kanila ang may amo. Marami ang walang karapatang legal. Nang marinig nila ang "binuwag na ang lahat ng paghahari," hindi iyon abstraktong teolohiya. Iyon ay ang pagkakaroon ng katapusan ng sistemang bumubuhat at bumabaon sa kanila. At may kasamang bilin: hindi rin magtatagal ang mga dahilan upang magyabang ang isa laban sa isa sa loob ng iglesya.

Konteksto

Sinulat ito ni Pablo mula sa Efeso, humigit-kumulang dalawampung taon matapos ang muling pagkabuhay, sa isang iglesyang magulo at maingay. May mga nag-aangking walang pagkabuhay muli ng mga patay, marahil dahil sa impluwensiya ng Griyegong pag-iisip na itinuturing ang katawan bilang bilangguan ng kaluluwa. Kung gayon, ano pa ang silbi ng hinaharap? Sagot ni Pablo: kung walang muling pagkabuhay, "walang kabuluhan" ang lahat. Ang talata 24 ang nagbibigay ng buong hugis ng kasaysayan. May pagkakasunod-sunod, may layunin, may wakas, at ang wakas na iyon ay hindi kalamidad kundi paghahandog. Doon nakasalalay ang huling pangungusap ng kabanata: hindi mawawalan ng kabuluhan ang gawain mo.

Pagninilay

Aling kapangyarihan sa buhay mo ang tinatrato mong walang hanggan, gayong sinasabi ng talatang ito na may katapusan ito?

Kung ang huling kilos ng ating Hari ay pag-aabot at hindi pagkapit, saan sa buhay mo ngayon inaanyayahan kang bitiwan ang isang bagay na akala mo ay iyo?