1 Mga Hari 1:5

Ang Teksto

Habang nanghihina at nilalamig na sa higaan ang matandang si David, may isang anak na hindi na naghintay. Si Adonias, anak ni Haguit, ang nagtaas ng kaniyang sarili at nagsabi: "Ako ang magiging hari." Hindi siya naghintay ng pahintulot, hindi siya naghintay ng propeta, hindi siya naghintay ng langis; naghanda siya agad ng mga karwahe, mga mangangabayo, at limampung lalaking tatakbo sa unahan niya, para makita ng buong Jerusalem na dumaraan ang isang hari. Isang maliit na talata, pero dito nagsisimula ang buong gusot ng kabanata: isang trono na hinahablot ng kamay ng tao habang may ibang pangalan na matagal nang binigkas ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang balangkas ng pangungusap: hindi sinabing "itinaas ng Diyos si Adonias," kundi "itinaas ni Adonias ang kaniyang sarili." Ang salitang Hebreo rito ay mula sa nasa, "itaas, ibuhat," at nasa anyong pabalik: siya mismo ang nagbuhat sa sarili niya. Ito ang pinakamaikling kahulugan ng kasalanan sa buong Kasulatan. Ang Israel ay walang hari maliban sa pinili ng Diyos; ang trono sa Jerusalem ay hindi pag-aari ng pinakamatanda, pinakakisig, o pinakamabilis kumilos, kundi ng tinawag. At ang mahalaga: ang Diyos ay hindi nagmamadali. Habang nag-iingay ang limampung tumatakbo sa daan, tahimik pa rin ang Panginoon, at ang katahimikang iyon ay hindi kahinaan kundi kapangyarihan. Ang kaharian ay hindi kailanman nakuha sa pamamagitan ng pagsisigaw ng sariling pangalan. Ito ay laging ibinibigay, pinapahiran, iniaabot mula sa itaas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang paraan ng pag-akyat sa trono sa Israel, at ang buong Kasulatan ay nakabitin sa pagkakaiba ng dalawa. Ang isa ay ang daan ni Adonias: ihanda ang sariling karwahe, bilangin ang sariling tauhan, ipahayag ang sariling pangalan. Ang isa ay ang daan ni Solomon sa talata 38: isinakay siya sa mola ng kaniyang ama, dinala sa Gihon, pinahiran ng langis ng pari, at ipinahayag ng iba. Hindi siya ang nagbuhat sa sarili niya; binuhat siya. Dito tumatagos ang linya papuntang Jerusalem makalipas ang isang libong taon, nang pumasok ang Anak ni David na nakasakay sa isang asno, hindi sa karwahe, at hinayaan ang mga tao ang sumigaw ng kaniyang pangalan. Ang tunay na Hari ay hindi humablot ng korona. Tinanggap niya ito mula sa Ama, at tinanggap sa pamamagitan ng krus, hindi ng kabayo.

Ang Salamin

May Adonias sa bawat isa sa atin, at karaniwan siyang lumilitaw tuwing may bakanteng puwesto. Kapag nakita mong humihina ang namumuno sa trabaho at nagsimula kang maghanda nang tahimik ng sarili mong "karwahe," mga kakampi, mga tamang kuwento sa tamang tao. Kapag sa pamilya ay dahan-dahang umuupo sa luklukan ng magulang na may sakit ang anak na pinakamabilis kumilos sa usapin ng ari-arian. Kapag sa simbahan ay hindi mo maipagkatiwala sa Diyos ang pagkilala sa iyong ginagawa, kaya ikaw na mismo ang nagbanggit nito sa usapan. Hindi ito laging malisya; madalas ito ay takot na baka makalimutan ka. Pero ang pagbuhat sa sarili ay palaging pag-amin na hindi mo pinagkakatiwalaan ang kamay na nagtataas. Ngayong araw: isulat sa papel ang isang pagkilala o posisyon na pinipilit mong makamit, pagkatapos sabihin nang malakas, "Panginoon, sa iyo ito, hindi sa akin," at itago ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi masamang tao si Adonias sa unang tingin. Kisig siya, panganay na natitira, at ayon sa talata 6, kailanman ay hindi siya sinaway ng kaniyang ama: "Hindi siya ginambala ng kaniyang ama." Doon mo makikita ang trahedya. Lumaki siyang may kalayaan pero walang hangganan, may karapatan pero walang pagtuturo. Kaya nang dumating ang sandali ng pagpili, wala siyang panloob na tinig na magsasabing maghintay. Mapait ang detalyeng idinagdag ng teksto: "sumunod na ipinanganak kay Absalom." Inuulit niya ang kapatid na naunang bumangon laban sa ama, at katulad ni Absalom, nagsimula rin siya sa mga karwahe at mga tumatakbo sa unahan. Ang ninanakaw na karangalan ay palaging mukhang maganda sa umpisa at palaging nagtatapos sa pagkapit sa sungay ng altar, gaya sa talata 50.

Konteksto

Mga 970 taon bago si Cristo, nasa huling mga buwan na si David. Sa sinaunang Malapit na Silangan, ang paghina ng hari ay hudyat ng digmaan sa loob ng palasyo, dahil walang awtomatikong batas ng pagmamana sa Israel; ang Diyos mismo ang pumipili, at ang pagpili ay ipinapahayag sa pamamagitan ng propeta at ng pagpapahid ng langis. Alam ito ni Adonias, kaya tinawag niya ang kakampi niyang pari na si Abiatar at ang heneral na si Joab, mga lalaking may hawak ng relihiyon at hukbo. Pinalilibutan niya ang sarili ng mga simbolo ng pagkahari para gawing legal ang hindi pa ipinahihintulot. Ang limampung tumatakbo sa unahan ay hindi dekorasyon; iyon ang pampublikong anunsiyo na may bagong panginoon sa Jerusalem.

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Israelitang nasa pagkatapon, na matagal nang walang hari at nagtatanong kung nabigo ba ang pangako kay David na magtatagal ang kaniyang trono. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi lamang kuwento ng pamilya. Ito ay paalalang hindi kailanman napanatili ng tao ang kaharian sa pamamagitan ng sariling lakas, at hindi rin ito nasira ng pagkukulang ng tao. May Diyos na nagtatalaga, at ang kaniyang pinili ay dumarating hindi sa ingay ng mga karwahe kundi sa tahimik na pagpapahid ng langis. Narinig nila rito ang pag-asa na hindi nakasalalay sa magagaling na anak ni David, kundi sa Diyos na tapat kahit sa gitna ng mga Adonias ng kasaysayan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ang naghahanda ng sarili mong karwahe, sa halip na maghintay sa langis na ibinubuhos ng Diyos?

Kung ang Hari mo ay dumating na nakasakay sa asno at hindi sa kabayo, ano ang isang bagay sa pamumuno mo na kailangang baguhin bukas?