1 Mga Hari 14

Ang Teksto

Nagkasakit ang anak ni Jeroboam, at ang hari na nagtayo ng mga guyang ginto ay biglang naghanap ng salita mula sa Diyos na kaniyang tinalikuran. Pinagbalatkayo niya ang kaniyang asawa at pinapunta sa Silo, sa bulag nang propetang si Ahias, na kilala siya bago pa man siya makapasok sa pinto. Ang dala ng propeta ay hindi panggamot kundi hatol: puputulin ang buong sambahayan ni Jeroboam, at mamamatay ang bata sa mismong sandaling tumuntong ang ina sa lungsod. Pagkatapos, lumilipat ang salaysay sa katimugan, kay Rehoboam, kung saan nagtayo rin ang Juda ng mga dambana at poste ni Asera, at dumating si Shishak mula sa Ehipto at kinuha ang mga gintong kalasag ni Solomon. Pinalitan ni Rehoboam ang mga iyon ng tanso, at patuloy ang digmaan sa pagitan ng dalawang trono.

Ang Puso ng Teksto

Isang salitang paulit-ulit na bumabalik dito: paningin. "Ang matuwid sa aking mga paningin," "masamang bagay sa paningin ni Yahweh," "mabubuting bagay na natagpuan sa paningin ni Yahweh." Ang buong kabanata ay tungkol sa Diyos na nakakakita, habang ang tanging tao sa kuwento na literal na bulag ay siya ang may pinakamalinaw na paningin. Ang balatkayo ng reyna ay hindi lamang isang taktika; ito ay larawan ng isang kaharian na natutong mabuhay sa pagkukunwari, na gustong kunin ang kaloob ng Diyos nang hindi hinaharap ang Diyos mismo. At narito ang mabigat na tanong: kung nakikita ng Diyos ang lahat, bakit may natagpuan pa rin siyang mabuti sa isang bata sa loob ng isang bahay na hinatulan? Hindi ipinapaliwanag ng teksto kung ano iyon. Iniiwan niya tayong nakatitig sa isang biyayang walang paliwanag.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang sambahayan ang inihaharap sa kabanatang ito, at iisa lamang ang nananatili. Puputulin ang kay Jeroboam "tulad ng isang tao na nagsusunog ng dumi hanggang ito ay maglaho na," samantalang si Rehoboam, na kasingsama naman, ay namamatay nang mapayapa at inililibing sa lungsod ni David. Hindi ito dahil mas mabuti siya. Ang teksto mismo ang nagsasabi kung bakit: ang Jerusalem ay "ang lungsod na pinili ni Yahweh sa lahat ng mga lipi ng Israel para ilagay ang kaniyang pangalan." Ang pangako, hindi ang pagiging karapat-dapat, ang nagpapatuloy sa linyang iyon, at sa dulo ng linyang iyon ay dumating ang Hari na sa wakas ay gumawa ng matuwid sa paningin ng Ama. Ang kabanatang ito ay hindi nagtatapos sa pag-asa. Ipinapakita lamang niya na may isang sinulid na hindi pinuputol ng Diyos kahit siya ay nabibigo nang paulit-ulit.

Ang Salamin

May paraan tayo ng paglapit sa Diyos na nakasuot ng ibang mukha. Dala-dala natin ang sampung tinapay at ang garapong pulot, ang mga maliliit nating handog, para sana hindi na tanungin ang tunay na buhay natin. Nananalangin tayo para sa sakit ng anak habang hindi natin binabanggit ang tungkol sa trabahong kinakain na tayo, sa perang hindi natin maipaliwanag, sa galit na dalawang taon na nating binubuhay. At nariyan si Ahias sa may pinto, bulag, ngunit naririnig ang yapak: "Bakit ka nagkukunwari na maging isang tao na hindi naman ikaw iyon?" Hindi iyon pang-iinsulto. Iyon ay paanyaya. Walang silbi ang balatkayo sa isang nakakakita na. Kaya ngayong araw, bago ka matulog, sabihin mo nang malakas, sa isang tahimik na silid, ang isang bagay na matagal mo nang hindi binabanggit sa Diyos habang patuloy ka namang humihingi sa kaniya. Isang pangungusap lamang. Sapat na iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi kailanman lumitaw si Jeroboam sa kuwentong ito. Siya ang nagsasalita sa simula, siya ang paksa ng buong hatol, ngunit hindi siya tumutungtong sa Silo. Ipinadala niya ang kaniyang asawa sa landas na dapat sana ay siya ang tumahak, at pinangalanan pa niya mismo si Ahias: "siya ang nagsalita tungkol sa akin." Alam niya kung sino ang propeta. Alam niya na totoo ang salita, dahil natupad na iyon sa kaniyang korona. Ang hindi niya kayang gawin ay humarap. Ito ang pinakanakakatakot na uri ng pananampalataya: naniniwala sa bisa ng salita ng Diyos, ngunit itinuturing itong impormasyon, hindi tinig na kinakausap siya. At pagkatapos ng lahat, "Naghari si Jeroboam ng dalawampu't-dalawang taon." Dalawampu't dalawang taon ng katahimikan pagkatapos ng libing ng anak.

Ang Tanong

Si Abias lamang ang makakatanggap ng libingan, "dahil sa kaniya lamang, mula sa sambahayan ni Jeroboam, ay may mabubuting bagay na natagpuan sa paningin ni Yahweh." Ang kabutihan niya ang dahilan kung bakit siya mamamatay nang maaga. Hindi ito madaling lunukin, at hindi ito pinapalambot ng teksto. Pinagluluksa siya ng buong Israel, isang bagay na hindi makukuha ng natitirang pamilya niya. Awa ba iyon o kapalaran? Ang sagot ng kabanata ay oo, parehong nakakatakot. Mayroong awa na parang pagkawala kapag tiningnan mula sa pintuan ng isang ina. Hindi tayo pinapayagan ng Kasulatan na gawin itong aral. Iniiwan niya tayo doon sa pasukan, kasama ang babae, na nakatayo sa sandaling hindi niya pinili.

Ang Detalye

Pinalitan ni Rehoboam ang mga gintong kalasag ng tanso, at pagkatapos ay nagpatuloy ang lahat na parang walang nangyari. Tuwing papasok ang hari sa bahay ni Yahweh, dala-dala ng mga bantay ang mga kalasag, at ibinabalik nila ito sa himpilan. Buo pa rin ang seremonya. Kumikinang pa rin ang metal sa araw. Tanso lang. Walang nagsasabi nito nang malakas, at marahil pagkaraan ng ilang taon ay hindi na rin natatandaan ng sinuman. Ganito kadalas nawawala ang kaluwalhatian: hindi sa isang pagsabog kundi sa isang mahinahong pagpapalit na walang nagprotesta. Isang mabigat na tanong iyon para sa mga gawain nating patuloy pa rin, nakaayos pa rin, tanso na pala.

Pagninilay

Anong bahagi ng buhay mo ang dinadala mo sa Diyos na nakabalatkayo, at ano ang kinakatakutan mong mangyari kung tatanggalin mo ang balatkayo?

Saan sa iyong pananampalataya may ginto noon na tanso na ngayon, at kailan iyon napalitan nang hindi mo namamalayan?