1 Mga Hari 16

Ang Teksto

Pitong araw na paghahari. Iyan ang naabot ni Zimri bago niya sinilaban ang palasyo sa ibabaw ng sarili niyang ulo. Sa kabanatang ito, apat na hari ang dumaan sa trono ng Israel sa loob ng ilang taon lamang: si Baasa na sinumpa ni propetang Jehu, si Ela na pinatay habang lasing, si Zimri na namatay sa apoy na siya mismo ang nagsindi, at si Omri na nagtayo ng Samaria. Nagtatapos ang kabanata kay Ahab, na pinakasalan si Jezebel, nagtayo ng altar para kay Baal, at ginawa ang mas masahol pa sa lahat ng nauna sa kaniya. Sa huling talata, muling itinayo ni Hiel ang Jerico, at namatay ang dalawa niyang anak.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamadilim na bahagi ng kabanatang ito ay hindi ang dugo kundi ang pag-uulit. Apat na beses lumitaw ang parehong pangungusap: lumakad sila "sa yapak ni Jeroboam." Iba-iba ang mga pangalan, pareho ang landas. Hindi ito kuwento ng ilang masasamang indibidwal; ito ay kuwento ng isang institusyong bulok sa ugat. Ang monarkiya ng Israel, na dapat sana ay instrumento ng pamamahala ng Diyos sa kaniyang bayan, ay naging makina ng pagsamba sa diyus-diyosan. At ang nakakatakot: gumagana pa rin ang salita ni Yahweh. Tumutupad ang propesiya ni Jehu kahit sa pamamagitan ng isang mamamatay-tao gaya ni Zimri. Hindi nawawalan ng kontrol ang Diyos sa kaguluhan; ang kaguluhan mismo ang nagiging hukuman niya. Ang kasaysayan ay hindi nagkataon lang, ito ay hinuhusgahan.

Ang Sinulid na Tumatahi

Bakit kailangan nating basahin ang listahang ito ng mga patay na hari? Dahil ito ang negatibong larawan ng hinihintay ng Israel. Bawat hari rito ay umaakyat sa trono sa pamamagitan ng karahasan at bumababa rito sa pamamagitan ng karahasan. Walang isa man ang nagligtas. Si Omri ay bumili ng bundok at nagtayo ng lungsod; si Ahab ay nagtayo ng templo para kay Baal. Sila ay nagtatayo para sa sarili nilang pangalan, at ang kanilang mga anak ang nagbabayad. Dito nagsisimulang sumikip ang pangako kay David: kailangan ng isang Hari na hindi aakyat sa trono sa pamamagitan ng pagpatay kundi sa pamamagitan ng pagkamatay. Si Jesus ay pumasok sa Jerusalem nang hindi nagbubuhos ng dugo ng iba kundi ng sarili niya. Ang trono niya ay krus, at ang kaniyang paghahari ay hindi natatapos sa pitong araw.

Ang Salamin

May bersyon ng "yapak ni Jeroboam" sa bawat pamilya. Ang paraan ng pagsagot ng iyong ama kapag galit, na ginagawa mo na rin ngayon sa iyong anak. Ang ugali sa pera na minana mo nang hindi mo namamalayan. Ang paraan ng pakikitungo ng iyong lolo sa asawa niya, na umuulit sa iyong kusina. Hindi ito kapalaran, pero totoo ito: may mga landas na inilatag na bago ka pa isinilang, at ang hindi pagpili ay pagpili na ring lumakad doon. Si Ela ay nalasing habang may nagpaplano laban sa kaniya. Ganiyan tayo kung minsan: abala sa pampakalma habang lumalalim ang sugat. Ngayon mismo, isulat sa isang papel ang isang gawi na minana mo sa iyong pamilya na ayaw mong ipasa, at sabihin nang malakas sa Diyos: "Ito po, ayaw kong ipasa."

Ang Detalye

Huwag laktawan ang talata 34. Mukhang hiwalay ito sa buong kabanata, isang tala tungkol sa isang tao na walang kinalaman sa mga hari. Pero narito ang susi: itinayo ni Hiel ang Jerico "kapalit ang buhay ng kaniyang panganay na anak," at ginawa niya ito sa panahon ni Ahab. Ang sumpa na binigkas noong panahon ni Josue, mahigit limandaang taon bago nito, ay natupad. Ang punto ay hindi lamang tungkol kay Hiel. Ang punto ay: hindi nabubulok ang salita ng Diyos. Kung tumutupad ang isang sumpa pagkalipas ng limang siglo, gayundin ang pangako. At sa parehong talata, nakikita natin ang trahedya ng isang ama na nagtayo ng pader sa halaga ng kaniyang mga anak. Ganiyan ang imperyong itinatayo nang hiwalay sa Diyos.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang talata 34 ay tahasang tumutukoy pabalik sa Josue 6, kung saan isinumpa ni Josue ang sinumang magtatayong muli ng Jerico. Ang pagbabalik na ito ay hindi palamuti: ipinapakita nitong ang kasaysayan ng Israel ay may memorya, at ang Diyos ay hindi nakakalimot. Pero may ikalawang tinig. Sa Jerico ding iyon, makalipas ang siyam na raang taon, titigil si Jesus sa harap ng isang puno at tatawagin si Zaqueo pababa. Ang lungsod na itinayo sa halaga ng dalawang anak ay magiging lugar kung saan ibabalik ang isang nawawalang anak. Hindi binubura ni Jesus ang sumpa sa pamamagitan ng pagkalimot dito, kundi sa pamamagitan ng pagdaan dito at pagdadala nito sa kaniyang katawan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ahab ang tunay na dulo ng kabanata, at siya ang pinakamalungkot na pigura rito. Ang mga nauna sa kaniya ay naglingkod kay Yahweh sa maling paraan; si Ahab ang unang nagpalit ng Diyos. Sinasabi ng teksto na "bale wala lang sa kaniya" ang kasalanan ni Jeroboam, na parang kulang pa iyon, kaya kinuha niya si Jezebel at nagtayo ng altar kay Baal. Narito ang anatomiya ng unti-unting pagkahulog: ang dating kasalanan ay nagiging maliit, kailangan ng mas matapang. Pero huwag nating kalimutan: ito mismong si Ahab ang haharap kay Elias, at magluluksa isang araw sa sako. Kahit sa pinakamadilim na hari, hindi tinatapos ng Diyos ang pakikipag-usap. Iyan ang grasya na hindi natin matatawaran.

Pagninilay

Anong "yapak ni Jeroboam" ang tinatahak mo nang hindi mo namamalayan, dahil iyon na ang nakasanayan sa paligid mo?

Kung ang isang sumpa mula kay Josue ay natupad pagkalipas ng limang siglo, anong pangako ng Diyos ang hinihintay mong tuparin, at paano kung mas mabagal ang orasan niya kaysa sa iyo, hindi mas mahina?