1 Mga Hari 19

Ang Teksto

Matapos ang tagumpay sa Carmel, isang banta mula kay Jezebel ang nagpatakbo kay Elias patungong timog, hanggang sa ilang, kung saan humiling siyang mamatay sa ilalim ng isang puno ng retama. Pinakain siya ng isang anghel nang dalawang beses, at sa lakas ng pagkaing iyon ay naglakbay siya ng apatnapung araw hanggang sa Horeb. Doon, pagkatapos ng hangin, lindol, at apoy, dumating ang Diyos sa isang maliit na boses, dalawang beses tinanong si Elias kung ano ang ginagawa niya roon, itinuwid ang akala niyang siya na lang ang natitira, at pinauwi siya na may listahan ng gawain: tatlong taong dapat italaga, kasama na ang kaniyang kapalit.

Ang Puso ng Teksto

Ang unang ginawa ng Diyos sa isang taong gustong mamatay ay hindi pangaral kundi tinapay. "Bumangon ka at kumain." Walang pagsaway sa pagtakas, walang paalala sa apoy na bumaba sa Carmel kahapon lang. May tulog, may pagkain, may pangalawang pagkain. Mahalaga ito sa etika ng pananampalataya: hindi lahat ng kadiliman ay espirituwal na problema, at hindi lahat ng kahinaan ay kasalanan. Pero hindi rin nagtatapos doon ang Diyos. Pagkatapos ng pagkain, may tanong: "Ano ang ginagawa mo dito Elias?" Pagkatapos ng tanong, may utos na bumalik. Ang habag ng Diyos ay hindi nagpapanatili sa atin sa kuweba; pinalalakas niya tayo upang makalabas.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Apatnapung araw sa ilang, pagkatapos ay isang bundok kung saan nagdaan ang Diyos habang nakatakip ang mukha ng propeta: sinadya ng kuwento na alalahanin natin si Moises sa Sinai. Pero may pagkakaiba. Kay Moises, ang Diyos ay nagbigay ng tipan para sa isang bansa; kay Elias, ipinakita ng Diyos na may pitong libo nang hindi lumuluhod kay Baal. Ang pangako ay hindi nakasalalay sa isang bayani. Dadalhin ito ni Jesus sa dulo: siya rin ay mag-aayuno ng apatnapung araw sa ilang, siya rin ay magdarasal na lumampas ang saro, at siya rin ay papalakasin ng isang anghel. Ang pagkakaiba, hindi siya tumakas. Ang natitirang bayan na iniingatan ng Diyos ay nagiging iglesya sa pamamagitan niya.

Ang Salamin

May mga araw na ang pinakamabanal mong magagawa ay matulog nang maayos at kumain ng totoong pagkain. Kung ikaw ay nasa punto na kung saan ang bawat email ay parang banta at ang bawat text mula sa kapamilya ay bigat, huwag mo munang hanapin ang kahulugan; hanapin ang tinapay. Pero tandaan din ang matalas na bahagi: dalawang beses tinanong ng Diyos si Elias, at dalawang beses eksaktong pareho ang sagot niya, salita sa salita, kasama ang "ako nalang, ang natira." Hindi iyon totoo. Mayroong pitong libo. May mga kwento tayong sinasabi sa sarili, na ako lang ang nagsisikap sa trabahong ito, ako lang ang tapat sa pamilyang ito, ako lang ang may pakialam sa simbahang ito, at ang mga kwentong iyon ay may lasa ng kabanalan pero gawa sa pagmamataas at pagod. Itinuwid ng Diyos ang talaan at binigyan si Elias ng katrabaho.

Ngayon, isulat sa papel ang pangalan ng tatlong tao na alam mong tapat sa Diyos sa bahagi ng buhay kung saan pakiramdam mo ay nag-iisa ka, at magpasalamat sa Diyos para sa kanila nang malakas.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Elias ay hindi nabigo sa Carmel; nanalo siya. Doon nagsisimula ang gulat ng kabanatang ito. Ang pagbagsak ay dumating pagkatapos ng tagumpay, hindi bago nito, dahil nang lumipas ang adrenalina ay natuklasan niyang walang nagbago: nananatili sa trono si Ahab, nananatiling buhay si Jezebel, nananatiling di-nagsisisi ang bayan. Ang hiling niyang mamatay ay hindi lamang takot; ito ay pagod sa isang gawaing tila walang bunga. "Sobra na ito, Yahweh." At ang kahanga-hanga, hindi siya pinarusahan ng Diyos sa pananalitang iyon. Pinakain siya, pinakinggan, itinuwid, at pinagkatiwalaan muli ng misyon. Ang propetang nagnanais mamatay ay siya ring tatawag kay Eliseo; hindi binura ng kaniyang kahinaan ang kaniyang tungkulin.

Konteksto

Ikasiyam na siglo bago si Cristo, Hilagang Kaharian. Si Ahab ay hari, pero si Jezebel, prinsesa ng Sidon, ang nagdadala ng relihiyon ng Baal bilang patakaran ng estado, kasama ang sistematikong pagpatay sa mga propeta ni Yahweh. Ang banta niya kay Elias ay sinadyang isang mensahe, hindi isang pananambang: kung talagang gusto niyang patayin ito, hindi na siya magpapadala pa ng tagapaghatid. Pinipili niyang pahiyain ang propeta sa pamamagitan ng takot. Ang pagtakas ni Elias sa Beer-seba ay paglabas sa teritoryo ni Ahab, at ang pagpunta sa Horeb ay paglakad pabalik sa pinagmulan ng pananampalataya ng Israel. Si Eliseo naman, na nag-aararo ng labindalawang pamatok, ay mula sa mayamang pamilya; may iiwanang kayamanan sa pagsunod niya.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa mga Israelitang nabubuhay sa ilalim ng mga haring sumasamba sa Baal, o kalaunan sa pagkatapon, ang linyang "mag-iiwan ako para sa aking sarili ng pitong libong mamamayan" ang pinakamabigat na salita sa kabanata. Ang tanong nilang laging binabalikan ay hindi "Makapangyarihan ba ang Diyos?" kundi "May natira pa ba sa amin?" Narinig nila na ang bilang ng tapat ay hindi hawak ng propeta kundi ng Diyos, at hindi ito nasusukat sa mga nakikita sa altar. Narinig din nila ang pangalan ni Hazael at ni Jehu, mga pangalang alam nilang mula sa kasaysayan, at naintindihan nila: ang maliit na boses sa bundok ay gumagalaw sa pulitika ng mga bansa.

Pagninilay

Anong kwento ang paulit-ulit mong sinasabi sa sarili tungkol sa iyong kalungkutan o kabayanihan, at ano kaya ang itutuwid ng Diyos doon?

Saan sa buhay mo kailangan mo munang kumain at matulog bago ka maghanap ng espirituwal na sagot?