Mga Taga-Roma 11

Ang Teksto

Nagsisimula si Pablo sa isang tanong na parang sampal: itinakwil ba ng Diyos ang bayan niya? Ang sagot niya ay matigas na pagtanggi, at ang patunay ay siya mismo, isang Israelita mula sa tribu ni Benjamin, at ang pitong libo noong panahon ni Elias na hindi lumuhod kay Baal. May nalalabi pa rin, sabi niya, "dahil sa pagpili ng biyaya." Ang pagkatisod ng Israel ay hindi pagbagsak kundi pagbubukas ng pinto para sa mga Gentil, at ang mga Gentil na iyon ay tila ligaw na sanga ng olibo na idinugtong sa isang punong hindi nila pag-aari. Nagtatapos ang kabanata hindi sa argumento kundi sa pagkamangha: hindi masuri ang mga hatol ng Diyos, at sa kaniya nagmumula at nauuwi ang lahat.

Ang Ubod

Ang tunay na paksa dito ay hindi ang Israel kundi ang katapatan ng Diyos, at kung bakit iyon nakasalalay lamang sa biyaya at hindi sa ating pagganap. Kung ang pagpili ay bunga ng gawa, wala nang biyaya: "Kung hindi, ang biyaya ay hindi na biyaya." Malinaw si Pablo. Hindi puwedeng paghatian ng grasya at merito ang trono. At dahil hindi tayo ang pinagmulan ng pagpili, hindi rin tayo ang makakabura nito. Kaya naman kayang isulat ni Pablo ang linyang iyon na dapat sanang nakaukit sa bawat pintuan ng simbahan: "ang mga kaloob at ang tawag ng Diyos ay hindi mababago." Ang parehong katapatan na hindi bumibitaw sa Israel ang siyang hawak natin ngayon kay Cristo. Kung sila ay maaaring itakwil, wala tayong kasiguruhan. Dahil hindi, mayroon tayo.

Ang Sinulid

Ang buong argumento ay may pangalan, at binabanggit ito ni Pablo sa talata 26: "Mula sa Sion manggagaling ang Tagapagligtas. Tatanggalin niya ang kasamaan mula kay Jacob." Hindi abstraktong plano ang tinutukoy dito kundi isang Persona. Ang ugat na bumubuhay sa puno ng olibo ay ang pangako sa mga ninuno, at ang pangakong iyon ay natupad sa isang Judiong ipinako sa labas ng lungsod. Kaya nga ang lohika ng talata 15, "kung ang pagkatakwil sa kanila ay ang pakikipagkasundo ng mundo, ano ang magiging pagtanggap sa kanila kundi buhay mula sa mga patay?", ay hugis-krus at hugis-libingan. Ang pagtanggi ay naging daan ng pagkakasundo; ang kamatayan ay naging daan ng buhay. Ang kasaysayan ng Israel ay sumusunod sa hugis ng kaniyang Mesiyas, at ang huling salita doon ay hindi pagkalugi kundi pagkabuhay.

Ang Salamin

May espirituwal na pagmamataas na hindi kailanman umaamin na pagmamataas ito. Nagmumukha itong pasasalamat: mabuti na lang at hindi tayo katulad ng kapatid kong tumigil sa pagsisimba, ng magulang kong matigas ang puso, ng dating kagrupo na ngayon ay wala nang pakialam sa Diyos. Diretso si Pablo: "hindi ikaw ang bumubuhay sa ugat, ngunit ang ugat ang bumubuhay sa iyo." Ang tanging dahilan kung bakit ka nakadikit ay biyaya, at ang biyaya ay hindi nagiging ari-arian mo kahit ilang taon ka nang nasa simbahan. Kaya ang utos niya ay hindi kampante kundi mapagpakumbabang paggalang: "Huwag kang magmalaki, ngunit matakot ka." Ang takot na ito ay hindi kaba tungkol sa kaligtasan; ito ang katinuan ng sangang alam kung sino ang nagpapadaloy ng katas sa kaniya. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong tahimik mo nang isinuko bilang "wala nang pag-asa," at ipanalangin siya nang malakas sa isang pangungusap.

Ang Detalye

Huwag lampasan ang parirala sa talata 24: "salungat sa kalikasan ay idinugtong kayo sa mabuting puno ng olibo." Alam ng bawat magsasaka noon na baligtad ito. Ang isinasabit mo sa ligaw na puno ay ang maamong sanga, hindi kabaligtaran; walang matinong hardinero ang magdurugtong ng ligaw na sanga sa isang mabungang olibo. Alam ito ni Pablo. Sinadya niya. Ang Griyegong parirala, para physin, "labag sa kalikasan," ang siya mismong punto: walang natural na dahilan kung bakit ka naroon. Hindi ka nakapasok dahil karapat-dapat ang uri mo o dahil may naiambag kang matamis. Ang paraan ng Diyos ay lumalabag sa lahat ng inaasahan ng agrikultura at ng merito, at doon lamang tumutubo ang biyaya.

Ang Interteksto

Ang pagbanggit kay Elias ay hindi palamuti. Sa 1 Mga Hari 19, si Elias ay nakaupo sa ilalim ng punong enebro, gutom, pagod, sigurado siyang siya na lang ang natitira. Sinagot siya ng Diyos hindi ng pampalubag-loob kundi ng bilang: pitong libo. Ang kadalasang natutunaw sa ating pananaw ay ang laki ng ginagawa ng Diyos sa labas ng ating paningin. Sa kabilang banda, ang mga Gentil sa Efeso 2 ay inilarawan bilang dating malayo, walang bahagi sa mga tipan, walang pag-asa; ngayon inilapit ng dugo ni Cristo. Pagsamahin mo ang dalawa at makikita mo ang buong kabanata: ang natitirang tapat na hindi mo nakikita, at ang mga dayuhang inilapit nang hindi nila hinihingi.

Ang Larawan ng Nakikinig

Naipatapon ang mga Judio sa Roma noong panahon ni Claudio, at nang makabalik sila makalipas ang ilang taon, ang mga kongregasyong iniwan nila ay pinamumunuan na ng mga Gentil. Ibang awit, ibang kaugalian, ibang mga pinuno. Madaling isipin ng nakaupo na: kami ang naiwan, kami ang natuto, kami ang totoong bayan ngayon. Doon bumabagsak ang talata 18 na parang malamig na tubig sa mukha: "huwag kang magmayabang sa mga sanga." At doon din nagliliwanag ang talata 32, na dapat sana ay nagpahinto sa pagtatalo ng dalawang panig sa iisang silid: "kinulong ng Diyos ang lahat sa kasuwayan, nang sa gayon maipakita niya ang awa sa lahat." Walang panalong bahagi. Awa lang, para sa lahat, mula sa iisang bukal.

Repleksyon

Sino ang taong ang pananampalataya niya ay tahimik mo nang isinulat bilang imposible, at ano ang sinasabi ng talata 23 tungkol sa kaniya?

Saan sa iyong buhay pananampalataya nagsisimula nang maging pag-aari ang biyaya sa halip na regalo, at paano iyon nahahalata ng mga nakapaligid sa iyo?