1 Samuel 9:2

Ang Teksto

May anak si Kish, isang binatang nagngangalang Saul. Dalawang bagay lang ang sinasabi sa atin ng salaysay tungkol sa kaniya, at pareho silang nakikita ng mata: wala raw lalaki sa Israel na mas makisig kaysa sa kaniya, at mula balikat pataas ay mas matangkad siya kaysa kaninuman. Walang binabanggit tungkol sa kaniyang katapangan, sa kaniyang karunungan, sa kaniyang takot sa Panginoon. Isang talata lamang ito, mabilis, halos parang kuwento ng tagapagbalita. Pero ang tahimik na puwang na iniwan nito ang unang dapat mapansin ng mambabasa. Ipinakilala ang magiging unang hari ng Israel sa pamamagitan ng kaniyang hugis, hindi ng kaniyang puso. At ang kuwento ay magpapatuloy na parang hindi iyon mahalaga, hanggang sa dumating ang araw na iyon na ang pinakamahalagang bagay.

Ang Puso ng Teksto

Humingi ang bayan ng hari na katulad ng sa ibang bansa, at ito ang ibinigay sa kanila: isang lalaking kaaya-ayang tingnan, nakatayo nang mas mataas kaysa sa lahat. Tinutupad ng Diyos ang hiling nila nang hindi pinapatamis ang kahihinatnan. Ganito minsan kumilos ang Panginoon: ibinibigay niya ang hinihingi natin, at sa mismong regalo nakatago ang pagsusuri sa ating puso. Ang talatang ito ay hindi panunuya kay Saul; wala pa namang ginagawang masama ang binata. Ngunit tahimik ang teksto sa kung ano ang nasa loob niya, at ang katahimikang iyon ay tumatawag sa atin na tumigil. Ano ang nakikita ng Diyos kapag tiningnan niya ang taong pinipili natin? Ano ang nakikita natin kapag tiningnan natin ang taong pinili niya? Hindi pa sumasagot ang kuwento. Hinahayaan tayo nitong maghintay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mahaba ang linya ng mga taong pinili ng Diyos na hindi kapani-paniwala kung titingnan lang: ang bunso, ang baog, ang nauutal, ang maliit na lipi. Dito, sa simula ng monarkiya, parang nabaligtad ang pattern. Ang unang hari ay siya ngang pinakamakisig at pinakamatangkad, eksaktong hugis ng inaasahan ng tao. At doon mismo mabibigo ang bagay. Hindi nagtagal at tatawagin ng Panginoon si Samuel upang pahiran ang isang pastol na hindi man lang ipinatawag ng kaniyang ama sa hapag, at sasabihin niya na ang tao ay tumitingin sa panlabas ngunit ang Panginoon sa puso. Doon naman patungo ang buong sinulid: sa isang Hari na walang kagandahang pagnanasaan ng mata, na iniwan sa labas ng lungsod, na nagligtas hindi sa taas ng kaniyang balikat kundi sa bigat ng krus na pinasan niya roon.

Ang Salamin

Alam nating lahat kung paano pumili gaya ng pumili ang Israel. Nakikita natin ito sa sarili nating mga mata sa umaga sa harap ng salamin, sa paghahanap ng trabaho kung saan mas mahalaga ang presensiya kaysa sa katapatan, sa paraan ng pagpili natin ng pinuno sa simbahan dahil magaling magsalita at kaaya-ayang tingnan. Nakikita rin natin ito sa paraan ng paghusga natin sa ating mga anak: ang isa ay madaling ipagmalaki, ang isa ay hindi. At higit sa lahat, nakikita natin ito sa takot na kapag inalis ang lahat ng nakikita sa atin, wala nang matitira na magiging dahilan upang tayo ay mahalin. Si Saul ay inilarawan ng dalawang detalyeng walang kinalaman sa kaniyang loob, at mabubuhay siya nang matagal na kinakain ng kawalang-katiyakan tungkol sa kaniyang sarili. Ngayong araw, mag-isip ng isang taong ang katapatan ay hindi kailanman napapansin ng iba, at padalhan siya ng maikling mensahe na tinutukoy nang eksakto kung ano ang nakita mo sa kaniya na hindi nakikita ng iba.

Ang Tanong

Alam ba ng Diyos na mabibigo si Saul nang ipadala niya siya kay Samuel? Mula sa talata labing-anim, maliwanag na hindi ito aksidente: "Bukas sa mga ganitong oras ipapadala ko sa iyo ang isang lalaki mula sa lupain ng Benjamin." Ang pagtatagpo ay inihanda; ang nawawalang mga asno ay naging daan. At gayunman, ang hari na ito ay tatanggihan. Nakakalito ito at hindi dapat palambutin. Ang isang sagot na mabilis, na sabihing ginamit lang ng Diyos si Saul bilang aral, ay nagiging malupit sa tao mismo. Mas tapat marahil na sabihin: ibinibigay ng Diyos sa isang bayan ang hinihingi nila, at hindi niya inaalis ang kalayaan ng taong ibinibigay niya. Ang kabiguan ni Saul ay hindi nakasulat sa taas niya. Nananatiling bukas ang puwang, at hindi ito pinupuno ng teksto.

Ang Interteksto

Ang pinakamalinaw na kasalungat ay ang pagpili kay David sa Betlehem, kung saan tiningnan ni Samuel ang matangkad na si Eliab at muntik nang maulit ang parehong pagkakamali, hanggang sabihin ng Panginoon na hindi gaya ng pagtingin ng tao ang kaniyang pagtingin. Sinasadya ng aklat na magkatabi ang dalawang eksena. Ang pangalawang alingawngaw ay nasa propetang Isaias, sa paglalarawan sa lingkod ng Panginoon na walang anyong magpapahanga, walang hubog na magpapanabik sa atin. Kung pagsasamahin ang dalawa, lumilitaw ang isang hugis: ang Israel ay nagsimula sa hari na pinakamaganda tingnan, at natapos sa Hari na hindi man lang pinansin.

Konteksto

Ikalabing-isang siglo bago si Cristo. Umiiral ang banta ng mga Filisteo, na may armas at organisasyon na wala ang mga lipi ng Israel. Matanda na si Samuel, at ang kaniyang mga anak ay hindi mapagkakatiwalaan. Sa kabanata walo ay hiniling ng bayan ang isang hari na katulad ng sa ibang bansa, at iyon ang nakalatag sa likod ng talatang ito. Sa daigdig na iyon, ang taas ay hindi lamang detalye; sa larawan at inskripsiyon ng mga hari sa Sinaunang Silangan, mas malaki ang hari kaysa sa lahat ng nakapaligid sa kaniya. Kaya naman nagtataglay ng tahimik na kabalintunaan ang kuwento: ang pinakamatangkad na lalaki sa Israel ay mula sa Benjamin, ang lipi na halos nalipol sa panahon ng mga hukom at tinatawag mismo ni Saul na pinakamaliit.

Pagninilay

Alin sa mga bagay na nakikita ng iba sa iyo ang pinakapinagsisikapan mong panatilihin, at ano ang matitira kung iyon ay mawala?

Kapag pumipili ka ng tao na pagkakatiwalaan mo, sa trabaho man o sa pamilya o sa simbahan, ano talaga ang unang tinitingnan mo?