2 Mga Cronica 18

Ang Teksto

Dalawang hari ang nakaupo sa kanilang trono sa lantad na lugar sa pasukan ng tarangkahan ng Samaria, suot ang damit panghari, habang apat na raang propeta ang sumisigaw ng tagumpay at si Zedekias ay nagwawagayway ng sungay na bakal. Isang propeta lamang ang tinawag nang atubili, si Micaias, at ang dala niya ay larawan ng isang kawan na walang pastol at ng isang trono sa langit kung saan nagpasya ang Diyos na hayaang mamuhay ang kasinungalingan sa bibig ng mga propeta. Nagbalatkayo si Ahab, nakipaglaban, at isang pana na hinatak "nang sapalaran" ang tumagos sa pinagdugtungan ng kaniyang baluti; sa paglubog ng araw ay patay na siya.

Ang Puso ng Teksto

Ang mabigat sa kabanatang ito ay hindi ang kasinungalingan ng mga propeta kundi ang pahayag na si Yahweh mismo ang nagtanong, "Sino ang mag-uudyok kay Ahab?" Hindi ito paglalarawan ng isang Diyos na nagsisinungaling, kundi ng isang Diyos na nagbibigay sa tao ng mismong bagay na matagal na niyang hinihingi. Taon-taon nang tinatanggihan ni Ahab ang salita ng katotohanan; sa wakas ay ibinigay sa kaniya ang kasinungalingan na gusto niyang marinig. May isang uri ng paghatol na hindi dumarating bilang kidlat kundi bilang pagpayag: sige, magpatuloy ka. Nakakatakot ito, at hindi ito dapat lambutin. Ngunit tandaan din: ang buong lihim ng langit ay inihayag kay Ahab bago pa siya umalis. Hindi siya nilinlang nang walang babala. Ang katotohanan ay isinigaw sa kaniyang mukha, at pinili niyang ikulong ito sa bilangguan.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

"Ang mga ito ay walang pastol," sabi ni Yahweh sa pangitain ni Micaias. Ang kawan ay nagkalat sa mga bundok dahil ang pastol na nakaupo sa trono ay isang pastol na nagbabalatkayo, nagtatago sa likod ng damit panghari ng iba. Hindi nawala ang hapdi ng mga salitang iyon sa Israel; dinala ito ni Jesus nang makita niya ang mga tao at nahabag "sapagkat sila ay tulad ng mga tupang walang pastol." Narito ang sinulid: isang hari na hindi nagbabalatkayo kundi nagpakita, hindi nagtago sa laban kundi humarap, hindi nagpadala ng iba upang tamaan ng pana kundi tinanggap mismo ang tama. At sa gitna ng kabanata, isang nag-iisang tinig na handang maupo sa bilangguan sa halip na baguhin ang mensahe. Nauuna si Micaias kay Kristo sa paraang tahimik ngunit totoo.

Ang Salamin

May isang tanong dito na hindi tayo pinapakawalan: paano mo pinipili kung kanino ka makikinig? Alam ni Jehoshafat na may mali. Humingi siya ng salita ni Yahweh, nag-alinlangan sa apat na raan, at nagtanong pa ng isang beses. Ngunit nang marinig niya ang hindi niya gusto, sumama pa rin siya sa digmaan. Nakikita natin ang sarili dito tuwing humahanap tayo ng payo hindi para malaman kung ano ang tama kundi para marinig ang sang-ayon sa napagdesisyunan na natin, tungkol sa utang na papasukin, sa trabahong tatanggapin, sa relasyong ipagpapatuloy. Ang kahabag-habag na "Ako ay gaya mo at ang aking mga tao ay gaya ng iyong mga tao" ay nasabi na bago pa magsalita ang propeta. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang desisyong kasalukuyan mong pinagdadasal, at sa tabi nito ang pangalan ng taong alam mong hindi ka sasang-ayunan, at i-text siya ngayon para itanong.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang Cronica ay isinulat para sa mga nagbalik mula sa pagkatapon, sa isang Jerusalem na walang hari, nagtatayong muli mula sa guho, nagtatanong kung bakit sila bumagsak. Para sa kanila, si Jehoshafat ay isa sa mga mabubuting hari, kaya mas matalim ang kabanatang ito kaysa sa atin. Ang tanong nila ay hindi "bakit masama si Ahab" kundi "bakit sumama ang mabuting hari sa masama?" Ang sagot ay nasa unang talata: kayamanan, karangalan, at isang kasal na nag-ugnay sa Juda sa dinastiya ni Ahab. Alam ng mga unang mambabasa kung ano ang kinahinatnan ng pag-aasawang iyon sa mga susunod na salinlahi. Narinig nila rito ang babala: ang mga alyansang mukhang matalino sa panahon ng kasaganaan ay maaaring maging lason ng isang buong lahi.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Micaias na anak ni Imla ay lumitaw sa Kasulatan na parang kislap at naglaho pagkatapos, at ang huling nalalaman natin tungkol sa kaniya ay nasa bilangguan siya, kaunting tinapay at kaunting tubig. Pansinin ang kaniyang unang sagot: "Sumalakay kayo at maging matagumpay!" Panunuya iyon, halos pagod na pagod na panunuya, na parang sinasabi niya, kunin mo na ang gusto mo, narinig mo na naman ito. Pagkatapos ay nasampal siya sa pisngi at hindi gumanti. Ang kaniyang panata ay simple: "ang sinasabi ng Diyos ang aking sasabihin." Hindi siya kabayanihang malinis at maaliwalas; mapait siya, nag-iisa, at tila nakatakdang matalo. Ganito minsan tumunog ang katapatan: hindi matagumpay, hindi kinikilala, tama lamang.

Ang Tanong

Paanong ang Diyos ng katotohanan ay maglalagay ng "sinungaling na espiritu" sa bibig ng mga propeta? Hindi ito maaaring pagaanin sa pamamagitan ng pagsasabing hinayaan lamang niya. Sinabi ni Yahweh, "Pumunta ka na ngayon at gawin mo." Nakatayo tayo rito sa harap ng isang bagay na mas malalim kaysa sa ating kaginhawaan: ang Diyos na namamahala kahit sa pagkabulag na pinili ng tao. Ngunit huwag nating palampasin ang kakaiba: inilantad niya ang lihim. Kung talagang ninais ng Diyos na malinlang si Ahab, bakit niya ipapaalam ang buong pangitain? Marahil dahil kahit ang paghatol ay dumarating bilang huling paanyaya. Hindi ito nagbubunga ng madaling aliw. Nananatili ang hapdi, at sa tingin ko ay dapat itong manatili.

Pagninilay

Kanino ako huling nakinig nang hindi ko gusto ang narinig, at ano ang ginawa ko sa salitang iyon?

Anong damit panghari ang isinusuot ko sa harap ng iba, at anong balatkayo ang pinipili kong isuot kapag ako ay natatakot?