Ruth 1:16

Ang Teksto

Pinipigilan ni Naomi si Ruth na sumama, ipinapadala siya pabalik sa Moab gaya ng ginawa ni Orpa. Tumanggi si Ruth. Hindi siya nakikiusap; nanunumpa siya. Ang sinasabi niya ay hindi "sasamahan kita hanggang kaya ko," kundi isang buong paglipat ng buhay: "kung saan ka pupunta, doon ako pupunta; kung saan ka titira, doon ako titira." At hindi siya huminto sa heograpiya at tirahan. Hinatak niya ang dalawang bagay na pinakamalalim sa pagkatao ng isang tao noon, ang pagkakakilanlan at ang pagsamba: "ang iyong bayan ay magiging aking bayan, at ang iyong Diyos ay magiging aking Diyos." Ginawa niya itong lahat para sa isang babaeng wala nang maibibigay sa kaniya, isang biyudang umuuwing walang dala.

Ang Puso

Pakinggan mong mabuti ang huling dalawang sugnay, dahil hindi iyon basta sinseridad ng isang manugang. Iyon ang wika ng tipan. Sa buong Lumang Tipan, ganito nagsasalita ang Diyos sa Israel: kayo ang magiging bayan ko, at ako ang magiging Diyos ninyo. Ngayon ang pormulang iyon ay lumabas sa bibig ng isang Moabita, isang babae mula sa bayang matagal nang itinuring na labas ng pamilya ng pangako. At hindi ito sinabi sa isang bundok ng himala kundi sa gilid ng daan, kasama ang isang balong pinait ng kaniyang mga sugat at umaaming "bumaling laban sa akin ang kamay ni Yahweh."

Dito mo makikita kung paano gumagalaw ang biyaya. Hindi ito nagsisimula sa isang kahanga-hangang patotoo. Nagsisimula ito sa isang pagpili ng katapatan na mas matibay kaysa sa kalagayan. Pinili ni Ruth ang Diyos ni Naomi noong panahong mukhang wala naman siyang mapapala rito. Iyon ang pananampalatayang hindi nakasalalay sa pakinabang, at iyon mismo ang klase ng pananampalatayang hinahanap ng Diyos.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Ang panata ni Ruth ay isang maliit na bintana papasok sa buong plano ng pagliligtas. Ang Diyos ay hindi kailanman nangakong magliligtas ng isang lahi lamang; ang pangako kay Abraham ay para sa lahat ng angkan ng lupa. Pero sa Lumang Tipan ay madalas itong parang malayong pangako, isang linyang hindi pa natutupad. Dito, sa isang maalikabok na daan palabas ng Moab, may isang dayuhang babaeng pumasok sa bayan ng tipan sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi ng dugo. At hindi siya nanatiling pigura sa gilid: siya ang magiging lola-sa-tuhod ni David, at ang pangalan niya ay babanggitin sa talaan ng angkan ni Jesus. Ang pintuang binuksan ng biyaya para sa isang Moabita ang siya ring pintuang binuksan para sa iyo at sa akin.

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na nag-iingat ng eksit. Sinasamahan natin ang kapatid na may sakit hanggang sa punto ng kaunting abala, tinutulungan ang magulang na tumatanda hangga't hindi pa nagigiba ang ating iskedyul, nananatili sa simbahan hangga't nakakakuha tayo ng tamang pakiramdam. Ang mga salita ni Ruth ay walang eksit. At tandaan mo kung kanino ito ibinigay: sa isang taong mapait, pagod, at walang maipapangako pabalik. Hindi lahat ng tapat na pagmamahal ay sinusuklian. Iyan ang sakit na iniiwasan nating tingnan. Pero ang mga relasyong nagpapalalim sa atin ay halos palaging ang mga walang garantiya. Ngayong araw, pumili ng isang tao sa buhay mo na hindi makakasuklian sa iyo, at tawagan mo siya ngayon, hindi para magbigay ng payo, kundi para sabihing hindi mo siya iiwan.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa unang nakarinig nito, ang salitang "Moabita" ay may lason. Ang Moab ay karatig-bayan, karibal, at sa kasaysayan ng Israel ay kaaway na umakit sa kanila sa ibang diyos. Kaya may kapangahasan sa kuwentong ito: ang bayaning tapat ay hindi ang Israelita kundi ang dayuhan. Nabuhay ang mga unang mambabasa sa panahong tanong ang pagkakakilanlan ng bayan ng Diyos, lalo na pagkatapos ng pagkabihag. Sino ang kabilang? Ano ang batayan? Ang kuwentong ito ay matahimik ngunit matapang na sagot: hindi ang pasaporte ang nagtatakda kundi ang pananampalatayang nagtatali sa sarili sa Diyos ni Israel. At ang katotohanang mula kay Ruth lumabas si David ay nagpapakitang hindi aksidente ang biyayang ito.

Ang Konteksto

Nasa panahon ito ng mga hukom, panahong paulit-ulit na nagwawala ang Israel at tinatanggap ang bunga nito. Nagsimula ang kuwento sa taggutom sa Bethlehem, na ang pangalan mismo ay "bahay ng tinapay," isang mapait na kabalintunaan. Tumakas si Elimelek papuntang Moab, at doon namatay siya at ang dalawa niyang anak. Tatlong biyuda ang naiwan, at sa lipunang iyon ay walang mas marupok sa biyudang walang anak na lalaki: walang lupa, walang tagapagtanggol, walang kinabukasan. Kaya makatuwiran si Naomi nang pabalikin niya ang mga manugang sa bahay ng kanilang ina. Alam niyang ang sumama sa kaniya ay piliin ang kahirapan at ang katayuan ng dayuhan sa isang bayang hindi malugod tatanggap ng isang Moabita.

Ang Detalye

"Huwag mo akong palayuin mula sa iyo." Pansinin na hindi ito nagsisimula sa pangako kundi sa pakiusap, halos daing. Ang salitang Hebreo sa likod nito ay karaniwang ginagamit sa pag-iwan o pagpapabaya sa isang taong umaasa sa iyo. Binabaligtad ni Ruth ang sitwasyon: siya ang pinapaalis, pero siya ang sumisigaw na huwag siyang iwan. Sa sandaling iyon ay ipinapahayag niya na hindi na siya hiwalay na tao na may sariling plano. Ganito rin kasi nagsasalita ang Diyos sa kaniyang bayan, na hindi niya tayo iiwan ni pababayaan. Ang isang Moabita ang unang nagpakita ng ganitong klaseng katapatan sa kuwentong ito, at sa pagkakataong iyon ay naging salamin siya ng puso ng Diyos sa isang babaeng akala'y pinabayaan na.

Pagninilay

Sino ang tao sa buhay mo na sinasamahan mo lamang hanggang sa punto kung saan hindi pa ito masyadong mahal para sa iyo?

Kung gaya ni Naomi ay pakiramdam mong "bumaling laban" sa iyo ang kamay ng Diyos, paano kung ang katapatang dumarating sa iyo sa pamamagitan ng ibang tao ay siya mismong sagot ng Diyos na hindi mo inaasahan?