2 Mga Taga-Corinto 12

Ang Teksto

Napilitang magyabang si Pablo, kaya binanggit niya ang isang karanasan labing apat na taon na ang nakalilipas: may taong dinala sa ikatlong langit, sa paraiso, at nakarinig ng mga bagay na hindi niya maisalaysay. Ngunit mabilis siyang lumihis mula sa kaluwalhatian patungo sa tinik sa laman, sa tatlong beses na pagmamakaawa, at sa sagot na hindi pag-aalis kundi pananatili: "Ang aking biyaya ay sapat sa iyo." Nagtatapos ang kabanata hindi sa tagumpay kundi sa pangamba ng isang amang natatakot sa makikita niya pagbalik sa Corinto.

Ang Puso ng Teksto

May narinig si Pablo na hindi niya masabi. Isipin mo iyon: ang pinakamadaldal na sumulat sa Bagong Tipan, ang taong may salita para sa katwiran, sa muling pagkabuhay, sa pag-ibig, ay tumahimik. Hindi dahil bawal; dahil hindi kayang isalin. At kakaiba ang pagpili ng Diyos: ibinigay niya ang langit kay Pablo, pagkatapos ay ibinigay niya ang tinik. Hindi nakasulat kung ano iyon. Sakit? Kaaway? Mga mata? Hindi natin alam, at marahil mabuti iyon, dahil kung tiyak natin kung ano, masasabi nating hindi natin iyon problema. Ang pinakamalalim dito: hindi inalis ng Diyos ang hinaing kundi binago ang kahulugan nito. Ang kapangyarihan, sabi niya, ay nagiging ganap sa kahinaan. Hindi sa kabila ng kahinaan. Sa loob nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kilala ni Pablo ang hugis ng ganitong sagot sapagkat nakita na niya ito sa krus. Ang Mesiyas na hinihintay ay dumating na walang hukbo, at ang kaniyang pinakamalaking gawa ay ginawa niya sa oras ng kaniyang pinakamalalim na kawalan ng lakas. Kaya hindi ito isang personal na kakatwang karanasan ni Pablo; ito ang pattern ng buong kasaysayan ng pagliligtas. Si Jacob na lumalakad nang pilay pagkatapos ng pakikipagbuno. Si David na maliit sa harap ng higante. Ang Israel na pinakamaliit sa mga bansa. Laging ganito ang Diyos: pumipili siya ng mga sisidlang may bitak upang maliwanag kung saan nanggagaling ang liwanag. At sa gitna ng lahat, ang Anak na nagmakaawa ring tatlong beses sa Getsemani, at tumanggap din ng sagot na hindi pag-aalis.

Ang Salamin

May tinik ka ba na tatlong beses mo nang ipinanalangin? Ang anak na hindi na nagsisimba. Ang kasal na nananatili ngunit hindi na umiinit. Ang katawan na hindi na gumagana gaya ng dati, ang diagnosis na dala mo sa trabaho tuwing umaga nang walang nakakaalam. Ang nakatatakot sa teksto ay hindi sinabi ni Pablo na mawawala iyon. Sinabi niyang naroon ang biyaya, ngayon, sa loob ng hindi pagkawala. At may mas matalas pa: ang tukso nating itago ang kahinaan upang "walang mag-isip na ako ay higit sa kung anong nakikita sa akin." Baligtad ang alalahanin ni Pablo sa atin. Ayaw niyang isipin ng tao na mas malakas siya kaysa totoo. Gaano karaming enerhiya ang ginugugol mo sa pagpapanatili ng imahen?

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang ipinanalanging alisin ng Diyos at hindi niya inaalis. Pagkatapos, isulat sa ilalim nito: "Ang aking biyaya ay sapat sa iyo." Basahin mo itong malakas, isang beses.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Job, nakatanggap din ng sagot ang isang nagdurusa, ngunit ang sagot ay hindi paliwanag kundi presensya; tinanong ng Diyos si Job nang paulit-ulit sa halip na sagutin siya. Ganito rin dito: hindi ipinaliwanag kay Pablo kung bakit ang tinik, binigyan lamang siya ng pangako. Ang ikalawang tunog ay mula sa Filipos, kung saan isinulat ni Pablo na hinubad ni Cristo ang kaniyang sarili at naging masunurin hanggang kamatayan. Pareho ang hugis: pababa muna bago pataas. Kaya hindi pilosopiya ang "Sa tuwing ako ay mahina, saka ako malakas." Ito ay paglalarawan ng isang buhay na hinubog ng krus, isang taong natuto nang hindi sukatin ang sarili sa taas ng kaniyang mga karanasan.

Konteksto

Nakikipaglaban si Pablo para sa isang iglesia sa isang masiglang lungsod-daungan kung saan ang karangalan ay pampublikong pera. Dumating sa Corinto ang mga tinatawag niyang "matatalinong apostol," mga tagapagsalitang may dala ng mga rekomendasyon, mahusay magsalita, at tumatanggap ng suporta, sapagkat sa kulturang iyon ang pagbabayad sa guro ay tanda ng kaniyang halaga. Si Pablo, na tumangging maging pabigat, ay mukhang mura kaya mukhang pekeng apostol. Dito lumalabas ang sakit sa kaniyang boses: "Kayo ang gusto ko," hindi ang inyong pera. Ang buong "pagyayabang" sa mga kabanatang ito ay sarkastiko, isang laro na kinasusuklaman niya ngunit pinasok niya upang mailigtas ang mga taong unti-unting umaanod palayo.

Ang Pangunahing Tauhan

Tatlong beses na nagmakaawa si Pablo, at sa pagsasabi niya nito ay inaamin niyang hindi siya kaagad nagpasakop. Nagmakaawa muna siya. Ang taong nakarinig ng mga salita ng paraiso ay nagmakaawa pa rin sa lupa gaya natin. At sa dulo ng kabanata, hindi siya nagtatapos sa payapang kasiguruhan kundi sa paulit-ulit na "Ako ay nangangamba." Tatlong beses niya itong sinabi, kasingdami ng kaniyang mga panalangin. Narito ang isang apostol na nakatitig sa langit at nagluluksa pa rin sa mga taong iniwan ang katotohanan. Ganito pala ang hitsura ng pastol na pinahihintulutang manatiling mahina: hindi walang takot, kundi hindi kinakailangang itago ang takot. Hindi siya naging matatag sa pamamagitan ng pagkalimot sa tinik, kundi sa pamamagitan ng pagdadala nito nang hayag.

Pagninilay

Ano ang narinig mo sa Diyos na hindi mo kayang ipaliwanag sa iba, at kailan ka huling nanahimik sa harap niya nang hindi humihingi?

Kung ang tinik mo ay hindi aalisin, ano ang magbabago sa paraan ng pamumuhay mo bukas?