2 Mga Taga-Corinto 7

Ang Teksto

Matapos ang mga pangako ng naunang kabanata, hinihimok ni Pablo ang mga taga-Corinto na linisin ang sarili at tanggapin siyang muli sa kanilang puso: "Gumawa kayo ng lugar para sa amin!" Pagkatapos ay ibinubuka niya ang kaniyang sariling takot: sa Macedonia ay walang pahinga ang kaniyang katawan, hanggang sa dumating si Tito na may dalang balita tungkol sa kanilang pagsisisi. Mula roon, pinaghiwalay niya ang dalawang uri ng kalungkutan, at nagtapos sa isang pahayag ng tiwala at kagalakan.

Ang Puso ng Teksto

May isang gabi sa Macedonia na madalas nating nilalaktawan. Si Pablo ay naghihintay, hindi ng sulat, kundi ng hatol: tinanggap ba nila ang mahigpit kong sulat, o nawala na sila sa akin? "Nabagabag kami sa lahat ng paraan sa maraming kaguluhan sa labas at takot sa kalooban." Hindi ito retorika. Ito ay apostol na natutulog nang hindi mapakali.

At paano dumating ang kaaliwan ng Diyos? Hindi sa pamamagitan ng pangitain, hindi sa tinig mula sa langit, kundi sa pamamagitan ng isang tao na pumasok sa pinto: "nagbigay kaaliwan sa amin sa pamamagitan ng pagdating ni Tito." Ganito kumikilos ang Diyos na "nagbibigay kaaliwan sa mga pinanghihinaan ng loob." Hindi niya inaalis ang bigat; pinapadala niya ang kapatid. Ang biyaya rito ay may mukha, may paa, may balita mula sa malayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Si Pablo ay may masakit na sulat na isinulat, at sinabi niya: "hindi ko ito pinagsisihan. Ngunit pinagsisihan ko ito nang makita ko na ginawa kayong malungkot ng aking sulat." Dalawang bagay sabay: ang pag-ibig na handang sumakit at ang pusong kinikirot sa sakit na dulot nito. Ganito rin ang pakikitungo ng Diyos sa kaniyang bayan sa buong Kasulatan. Sinugo niya ang mga propeta na may mapait na salita, hindi upang durugin kundi upang ibalik. Ang kalungkutang mula sa Diyos ay hindi parusang nagwawakas; ito ay daan patungo sa buhay, dahil ang kasalanan ay dinala na sa krus. Kaya nga "kumukumpleto sa kaligtasan ng walang panghihinayang" ang pagsisising ito. Walang Kristiyanong nagsisi nang tunay ang nagsabi pagkatapos: sayang, hindi ko sana ginawa.

Ang Salamin

May naipadala ka na bang mensahe na alam mong tama ngunit buong gabi mong pinagsisihan? Isang pagsaway sa anak, isang katotohanang sinabi sa kasamahan sa trabaho, isang hangganang iginuhit sa magulang na laging humihingi? Ang takot na mawala sa iyo ang tao dahil minahal mo siya nang sapat upang masaktan siya: iyan ang nasa gabi ni Pablo. At may kabilang panig: ikaw ba ang tumanggap ng mahirap na salita? May dalawang landas, at magkamukha sila sa simula. Ang isa ay tungo sa pagbabago: "matinding determinasyon," "nanabik, nagsikap." Ang isa ay tungo sa pagkalugmok at pagtatanggol sa sarili, at tinawag iyon ni Pablo na daan "ng kamatayan."

Ngayong araw: isipin ang pinakahuling pagsaway na natanggap mo, at isulat sa isang papel ang isang bagay na gagawin mo kaugnay nito, hindi ang nararamdaman mo tungkol dito.

Ang Detalye

Pansinin ang maliit na salitang nakatago sa talata 12: "Sumulat ako para ang inyong pagkamasigasig para sa amin ay maipaalam sa inyo sa paningin ng Diyos." Hindi kay Pablo. Hindi sa ibang iglesia. Sa kanila mismo. Hindi alam ng mga taga-Corinto na mahal pala nila si Pablo hangga't hindi sila nasasaktan ng kaniyang sulat. Ang pagsaway ang nagsilbing salamin na nagpakita sa kanila ng sariling puso. Madalas ganito: hindi natin alam kung ano talaga ang pinaniniwalaan natin hanggang sa may bumangga rito. Ang tunay na pagsubok ay hindi nagbibigay ng bagong pag-ibig; inilalabas nito kung ano na ang naroon, at ipinapakita ito sa may-ari mismo, "sa paningin ng Diyos."

Ang Tanong

Narito ang hindi madaling bahagi: "Namuhi kayo sa inyong sarili, natakot kayo." Tinatawag ba ni Pablo na mabuti ang pagkamuhi sa sarili? Lahat tayo ay may kilalang taong nasira ng ganitong pananalita. Ngunit tingnan kung saan ito nakalagay: nakapaloob ito sa isang hanay ng mga pandiwa ng paggalaw, hindi ng pagkalugmok. Hindi sila nalunod; kumilos sila. At pansinin na sandali lang ito: "naging malungkot kayo ng sandali lamang." Hindi sinasabi ng teksto na ang poot sa sarili ay dapat maging panghabambuhay na tirahan. Gayunman, hindi rin ito binabawasan ni Pablo, at hindi ko rin dapat. May sakit na tunay sa pagkakita sa sariling kasalanan, at hindi niya ito pinalambot. Ang tanong na iiwan ko sa iyong harapan: alam mo bang kilalanin kung kailan ang kalungkutan mo ay gumagalaw patungo sa pagbabago, at kung kailan ito umiikot lamang sa sarili?

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi nagsasalita nang direkta kahit minsan. Gayunman siya ang gumagalaw sa likod ng bawat pangyayari: siya ang "nagbibigay kaaliwan sa mga pinanghihinaan ng loob," siya ang pinagmumulan ng kalungkutang nagbubunga ng buhay, siya ang nakakakita nang higit sa nakikita ng mga tao. Pansinin kung gaano siya kahinahon sa paraan: isang naglalakbay na kapatid, isang sulat na nagdulot ng luha, isang balitang nagpagaan sa dibdib ng isang pagod na apostol. Walang kidlat. Hindi siya ang Diyos na nagmamadali sa mga pinahihirapan, kundi ang Diyos na dumarating sa pintuan ng isang silid sa Macedonia sa anyo ng isang tao na may dalang mabuting balita.

Pagninilay

Sino ang "Tito" na ipinadala ng Diyos sa iyo noong panahong walang pahinga ang iyong katawan, at nasabihan mo na ba siya?

Anong kalungkutan ang pinapasan mo ngayon: iyong nagtutulak sa iyo patungo sa Diyos, o iyong umiikot lamang paikot sa iyong sarili?