Mga Taga-Roma 9:15

Ang Teksto

Sa gitna ng mabigat na tanong ni Pablo tungkol sa katarungan ng Diyos, binanggit niya ang isang lumang pangungusap mula sa Exodo. Sinabi ng Diyos kay Moises: "Kaaawaan ko ang sinumang kaaawan ko, at kahahabagan ko ang sinumang kahahabagan ko." Isang pahayag ito na hindi nagpapaliwanag, kundi naglalantad kung sino ang may huling salita sa awa.

Ang Puso ng Teksto

Sa isang sagot lang, binali ni Pablo ang isang malalim na palagay ng puso ng tao: na ang awa ay isang bagay na maaaring pilitin, kitain, o angkinin bilang karapatan. Ang salita ng Diyos kay Moises ay hindi paliwanag kundi pagpapakilala. Ang awa ay hindi mekanismo, ito ay Persona. Hindi ito lumalabas dahil sa sistema, kundi dahil sa kalooban ng Diyos na malaya at hindi mabibili. Kung magagawa mong pilitin ang Diyos na maawa sa iyo, hindi na iyon awa, sahod na iyon. At kung sahod, wala nang ebanghelyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kanino unang binigkas ng Diyos ang mga salitang ito? Kay Moises, matapos ang kasalanan ng gintong guya, nang nakikiusap siya para sa isang bayang dapat sana nang nawasak. Doon nagpakilala ang Diyos bilang "maawain at mahabagin" (Exodo 34). At ngayon, sa Roma 9, hinihila ni Pablo ang mismong pangakong iyon papunta kay Cristo. Sapagkat sa krus, doon nakita ang buong bigat ng talatang ito. Ang awa na malaya sa Diyos ay hindi murang awa. May halaga itong ibinayad, at ang halagang iyon ay ang sariling Anak. Si Cristo ang lugar kung saan sinasabi ng Diyos, ngayon at magpakailanman, "kinaaawaan ko ang tao." Bawat awa mula Exodo hanggang sa iyong sariling buhay ay dumadaloy sa iisang batis: ang dugong ibinuhos sa Golgota.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na natatakot sa talatang ito. Bakit? Dahil gusto nating may kontrol tayo sa awa ng Diyos. Kaya nagdarasal tayo ng mas mahaba, nag-aayuno, nagtatago ng listahan ng mabubuting gawa sa likod ng ating isip, na parang sasabihin ng Diyos, "O sige, dahil ginawa mo iyan, karapat-dapat ka na." Hinuhubaran ka ng talatang ito. Ang iyong pag-aaral ng Biblia tuwing umaga, ang pagiging matapat mo sa asawa, ang pagsisikap mong maging mabuting magulang, ang lahat ng iyan ay mabuti, ngunit hindi ang mga iyan ang bumibili ng awa. Ang katotohanang mahirap tanggapin: kung ang kaligtasan mo ay nakasalalay sa kalooban ng Diyos at hindi sa iyo, mawawala ang iyong sandalan sa sarili. Ngunit doon lang mo makikita ang tunay na sandalan.

Konteksto

Nakaupo si Pablo sa isang napakabigat na tanong. Ang mga kalahi niyang Judio, na binigyan ng mga pangako, ng kautusan, ng templo, ang siyang tumanggi kay Cristo. Samantalang ang mga Gentil, na walang anumang karapatan sa mga pangakong iyan, ay pumapasok sa kaharian. Mukhang bumagsak ang plano ng Diyos. Sa mga talatang 6 hanggang 14, ipinapakita ni Pablo na hindi bumagsak ang plano, hindi lahat ng galing kay Abraham ay tunay na anak ng pangako. At upang patunayan na hindi ito bagong prinsipyo, bumalik siya kay Moises. Ang parehong Diyos na pumili kay Isaac at hindi kay Ismael, kay Jacob at hindi kay Esau, ang siya ring nagsabi kay Moises ng mga salita sa talata 15. Hindi ito bagong kalupitan. Ito ang paraan ng Diyos mula pa sa umpisa.

Ang Detalye

Pansinin ang pag-uulit sa pangungusap: "Kaaawaan ko ang sinumang kaaawan ko." Hindi ito matalinghagang paraan lang ng pagsasalita. Sa Hebreo, ang ganitong konstruksyon ay tinatawag na idem per idem, isang pahayag kung saan tinatakpan ng Diyos ang lahat ng "kung bakit." Parang sinasabi niya: hindi mo mahahanap ang basehan ng aking awa sa labas ng aking sarili. Wala kang maituturo sa tao na maaawaan at sabihing, "kaya siya, dahil sa ganito." Ang tanging paliwanag ay: dahil ako ay ako. Ito ang parehong tunog ng "AKO NGA AKO" sa Exodo 3. Ang awa ng Diyos ay may parehong lalim ng kaniyang pangalan.

Ang Profile

Para sa mga Judiong mambabasa sa Roma, ang talatang ito ay kilalang-kilala. Alam nilang sa Exodo binigkas ito, matapos ang gintong guya. Ang una nilang mararamdaman ay pag-asa: nakita ng aming ninuno ang awa ng Diyos noon, at nariyan pa rin siya. Ngunit gagamitin ni Pablo ang parehong talata upang sabihin ng isang mahirap na katotohanan: ang awa na iniligtas sa iyong lahi ay hindi mo pag-aari. Hindi ito namamana. Kung ganito, hindi na sila mas nakahihigit sa mga Gentil na tinatawag din ngayon ng Diyos. Sa mga Gentil naman na nakikinig, isa itong pangako: kung ang awa ng Diyos ay hindi ibinibigay dahil sa lahi o gawa, kung gayon ay may lugar din para sa amin sa mesa ni Cristo.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ngayon sinusubukan mong pilitin ang Diyos na maawa sa iyo, na parang may utang siyang bayad?

Kung ang awa ay ganap na sa Diyos, paano nito binabago ang paraan ng iyong pagdarasal, hindi bilang transaksyon, kundi bilang pagpapasakop?