2 Pedro 2:2

Ang Teksto

Hindi lamang iilan ang mapapahamak: marami, sabi ni Pedro, ang aakayin ng mga bulaang guro at susunod sa kanilang kahalayan. At dahil doon, ang pinakamahalagang bagay na tinataglay ng iglesya, ang "daan ng katotohanan," ay malalapastanganan, madudumihan sa paningin ng mga taong nakatingin mula sa labas.

Isipin mo ang eksena. Isang maliit na kalipunan ng mga mananampalataya sa isang bahay, may mga sandal sa pintuan, may tinapay sa mesa. May bagong dumating na guro, magaling magsalita, may kumpiyansa, may kasabihang nakakatawa at malalim sa parehong pangungusap. Hindi siya nagtatanggi sa Panginoon sa harap ng lahat; palihim ang kaniyang paghahatid (talata 1). At habang tumatagal, hindi na naaalala ng mga tao kung kailan nagsimulang lumuwag ang kanilang pamumuhay. Marami na ang sumusunod. Sa labas, may kapitbahay na nagtatanong: ganito ba talaga ang mga tagasunod ni Jesus?

Ang Ubod

Tingnan ang dalawang sugat sa isang talata. Ang una ay personal: "Marami ang susunod." Hindi minorya, hindi ang mahihina lamang. Nakakagulat kung gaano kabilis pumasok ang kasinungalingan kapag masarap ang kalakip nito. Ang salitang ginamit para sa daan, hodos sa Griyego, ay hindi ideya kundi landas na tinatahak; ang Kristiyanismo ay hindi paniniwalang hawak sa isip lamang, kundi paglalakad na nakikita ng lahat. Kaya ang pangalawang sugat ay pampubliko: malalapastanganan ang daan ng katotohanan. Ang buhay ng mananampalataya ay may bintanang bukas sa mundo. Hindi ito nagmumula sa kaaway na umaatake mula sa labas, kundi sa loob mismo. Ang tanong ng Diyos dito ay hindi lamang, tama ba ang pinaniniwalaan mo, kundi: ano ang naririnig ng mundo tungkol sa akin dahil sa paraan ng pamumuhay mo?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Matagal nang alam ng Diyos ang panganib na ito. Sa Ezekiel 36 ay ipinaalala niya sa Israel na ang kanilang pagkakatapon ay hindi lamang nagparusa sa kanila kundi naglapastangan sa kaniyang pangalan sa gitna ng mga bansa: tiningnan sila ng mundo at hinusgahan ang kanilang Diyos. Ganoon din ang sinasabi ni Pedro sa mas maliit na eksena ng isang bahay-iglesya. Ngunit narito ang pagkakaiba: ang daan na nilalapastangan ngayon ay hindi lang kautusan kundi Persona. Si Jesus ang nagsabing siya ang daan at ang katotohanan. Kaya ang pagpapabaya sa kabanalan ay hindi paglabag sa panuntunan kundi pagdungis sa mukha ng Isang bumili sa atin. At iyon ang hapdi ng talata 1: itinatatwa nila ang Panginoon na bumili sa kanila. Pag-aari ang binayaran nang mahal.

Ang Salamin

Ang mapanganib sa atin ay hindi ang halatang erehiya kundi ang tahimik na pagluwag. Ang panonood na pinipili mo kapag wala nang gising sa bahay. Ang paraan ng pakikipag-usap mo sa katulong o sa security guard, na narinig ng anak mo. Ang pangangatwiran sa resibong pinalobo mo dahil "ginagawa naman ng lahat." Ang mga bagay na ito ay hindi mananatiling pribado: may kapitbahay, may katrabaho, may pamangkin na tahimik na nagtatala kung ano ang ibig sabihin ng pagiging Kristiyano. Hindi ka hinuhusgahan ni Pedro rito; binubuksan niya ang bintana at ipinapakita kung sino ang nakatingin. Ngayong araw: isipin mo ang isang tao na hindi mananampalataya at madalas makakita sa iyo, isulat mo ang pangalan niya sa papel, at itanong sa Diyos nang malakas: "Ano ang nakikita niya sa akin tungkol sa iyo?"

Ang Larawan ng mga Tumanggap

Ang mga unang bumasa nito ay mga Kristiyanong nasa mga lungsod ng Asia Minor, marami sa kanila'y hindi Judio, mga taong kakaiwas pa lamang sa mga pista, templo at pagtitipong bahagi ng kanilang dating buhay. Bago pa man dumating ang anumang guro, sinasabi na sila ng kanilang mga kapitbahay na mga kakatwa, walang pakialam sa diyos ng lungsod, mapagmataas. Kaya nang marinig nila ang "malalapastanganan ang daan ng katotohanan," hindi ito teorya. Kilala nila ang tabo ng tsismis sa palengke at ang titig sa kalye. Alam nilang ang isang iskandalo sa loob ng maliit na pamayanan ay sapat na upang mabura ang taon-taong tahimik na pagpapatotoo. At mas masakit: iyong nagdala ng iskandalo ay kapatid nilang minahal, pinakainan, pinaupo sa mesa.

Konteksto

Ang sulat ay nagmula sa isang lalaking nakakaalam na malapit na ang kaniyang kamatayan, at ang tono ay tono ng huling bilin. Sa mundo noon, ang paglalakbay ng mga guro ay karaniwan; may sustento, may pagkain, may bahay na nagbubukas ng pinto. Walang institusyong makapagpapatunay ng sinumang dumarating. Sapat na ang magandang dila. Sa kultura ng Griyego-Romano, ang tagumpay ng isang guro ay sinusukat sa dami ng tagasunod at sa laki ng bigay sa kaniya. Dito nakaugat ang "pagkagahaman" sa talata 3. At sa lipunang iyon, ang karangalan at kahihiyan ang tunay na pera: ang isang pamayanang napulaan ay nawawalan ng lahat. Kaya hindi sinasabi ni Pedro ang maliit na bagay. Ang buong kredibilidad ng ebanghelyo sa kanilang lungsod ang nakataya.

Ang Tanong

Bakit hinahayaan ng Diyos na "marami" ang maakay? Kung siya ang bumili sa kanila, bakit hindi niya sila pigilan bago pa mangyari ang pinsala? Hindi ito sinasagot ni Pedro. Ang ibinibigay niya sa halip ay listahan ng kasaysayan: ang mga anghel, ang baha, ang Sodoma at Gomora, at si Lot na "araw-araw na naninirahan kasama nila" at pinahihirapan ang kaniyang kaluluwa. Hindi iniligtas si Lot mula sa mga taon ng pananatili sa maruming lungsod; iniligtas siya sa dulo. Iyon ang tanging kasiguruhang ibinibigay: alam ng Panginoon kung paano magligtas, ngunit hindi niya laging tinatanggal ang matagal na paghihirap ng paghihintay. Mananatiling bukas ang tanong. Ang hindi bukas ay kung sino ang huling maghahatol.

Pagninilay

Sino ang tahimik na tumitingin sa buhay mo ngayon, at ano ang natututuhan niya tungkol sa Diyos mula rito?

Saan sa buhay mo may pagluwag na dati ay hindi mo hahayaan, at kailan ito nagsimula?