Mga Awit 23:1

Ang Teksto

Isang linya lamang, at buo na ang mundo ng awit: si Yahweh ang pastol ng mang-aawit, kaya wala siyang kukulangin. Hindi sinasabi ni David na siya ay mayaman, ligtas, o walang kaaway; sinasabi niyang may nag-aalaga sa kaniya, at ang pag-aalagang iyon ang batayan ng kaniyang kasapatan. Ang pangalang Yahweh ang unang salita sa Hebreo, hindi "ako," at may bigat iyon: hindi ito awit tungkol sa pakiramdam ng tiwala kundi tungkol sa kung sino ang humahawak ng pamalo. Ang buong natitirang salmo, ang luntiang pastulan, ang payapang tubigan, ang madilim na lambak, ang hapag sa harapan ng kaaway, ay pawang paliwanag lamang ng dalawang pangungusap na ito. Lahat ng iba pa ay mga detalye ng pangakong nakapaloob na sa unang talata.

Ang Puso Nito

May hindi komportableng dala ang larawan: ang tupa ay hayop na hindi kayang mabuhay nang mag-isa. Walang tupang nakakahanap ng sarili niyang daan pabalik. Kaya't kapag sinabi ni David na si Yahweh ang kaniyang pastol, inaamin niya kasabay nito na siya mismo ay walang kakayahang tumustos sa sarili. Ang "hindi ako magkukulang" ay hindi pangako ng kasaganaan kundi ng sapat, at ang sapat na iyon ay nakasalalay sa isang Persona, hindi sa isang kalagayan. Dito sumisikip ang teksto para sa ating panahon: mas gusto nating marinig na may plano ang Diyos para sa ating ikagiginhawa kaysa marinig na tayo ay umaasa sa kaniya tulad ng hayop na sumusunod sa boses. Ngunit doon lamang nagsisimula ang tunay na kapahingahan, sa pag-alis ng pasanin ng pagiging sariling pastol.

Ang Gintong Hibla

Ang pastol ay hindi neutral na larawan sa Israel. Ito ang titulo ng hari, at nang bumigo ang mga hari, dumating ang tinig ng Diyos sa pamamagitan ni Ezekiel: ang mga pastol ng Israel ay nagpapakain sa sarili at hindi sa kawan, kaya ang Diyos mismo ang maghahanap ng kaniyang mga tupa. Isang pangako iyon na naghihintay ng katuparan sa katawan. At dumating ang isa na nagsabi, sa Juan 10, na siya ang mabuting pastol na nag-aalay ng buhay para sa mga tupa. Doon nagiging mas matalim ang Awit 23 kaysa sa inaakala natin. Ang pamalo ng pastol ay hindi lamang panlaban sa lobo; sa huli, tumama ito sa pastol mismo. Ang "hindi ako magkukulang" ay nagkaroon ng presyo, at ang presyong iyon ay binayaran sa krus.

Ang Salamin

Kilalanin natin ang totoong tunog ng "magkukulang." Hindi ito palaging gutom. Minsan ito ang takot na hindi sapat ang ipon para sa operasyon ng magulang, o ang panghihina sa trabahong hindi ka na kinikilala, o ang gabing tinatanong mo kung may natitira pa sa iyo para sa asawa at mga anak. Ang instinct natin ay dagdagan ang hawak: dagdag na oras, dagdag na kontrol, dagdag na kasiguraduhan. At doon natin inaangkin ang trabaho ng pastol. Ang talatang ito ay hindi nagbabawal ng pagsisikap, pinapatid lamang nito ang ugat ng pag-aakalang ikaw ang huling sagot sa sarili mong pangangailangan. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na kinatatakutan mong kapusin, ilagay ang papel sa iyong bulsa, at sabihin nang malakas: "Si Yahweh ang aking pastol; hindi ako magkukulang."

Konteksto

Alam ni David ang amoy ng kawan bago niya naamoy ang langis ng pagkahari. Sa mundo ng Sinaunang Silangan, karaniwang tawag sa hari ang "pastol," at ginagamit iyon ng mga emperador para bigyang-dangal ang sarili: ako ang nagtataguyod, ako ang nagpapakain. Ang ginagawa ng salmong ito ay isang tahimik na himagsik. Ang haring pinahiran mismo ay pumapailalim; siya ang tupa, hindi ang pastol. At sa lupaing tuyo ng Juda, hindi palamuti ang larawan. Buhay at kamatayan ang nakasalalay sa kung may makahanap ng damuhan at tubig sa isang lupaing batuhin, sa pastol na alam ang mga daan at handang matulog sa bungad ng kulungan. Ang tiwala rito ay hindi romantiko; praktikal ito at desperado.

Ang Tanong

Paano sasabihin ng isang tao na hindi siya magkukulang, kung marami sa atin ang tunay na nagkukulang? May mga magulang na naubusan ng gamot. May mga bata sa mundong ito na hindi nakakain. Hindi ito nilulunok ng salmo nang walang buto. Pansinin ang ikaapat na talata: hindi iniiwas ng pastol ang tupa sa madilim na lambak, dinadaanan nila iyon. Kaya ang pangako ay hindi kaligtasan mula sa kakulangan kundi presensya sa loob nito, at isang uri ng kasapatan na tinutukoy ng huling talata, ang manahan sa tahanan ni Yahweh. Hindi ko maaaring sabihin sa iyo na kukumpletuhin ng Diyos ang bawat kulang sa iyong kalendaryo. Masasabi ko lamang na ang kaniyang sarili ang laman ng pangako, at para sa marami, tumagal iyon kahit naubos ang lahat.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Para sa Israelitang umaawit nito habang umaakyat sa Jerusalem, ang salmong ito ay hindi personal na himig lamang kundi pag-alala sa Exodo. Pinahiga sa pastulan, inakay sa tubig, ginabayan sa tamang landas: ito ang istorya ng isang bayang inilabas sa Ehipto at inakay sa ilang ng isang Diyos na naunang naglakad. Narinig nila ang salitang katapatan sa tipan sa huling talata at naintindihan nila: ito ay hindi pangkalahatang kabaitan kundi ang matigas na pagtupad ng Diyos sa kaniyang pangako. Narinig nila ang isang buong kasaysayan sa isang linya. At ngayon, tayong nakakakilala sa Pastol na may butas sa kamay, mas marami pa tayong naririnig kaysa sa kanila.

Repleksyon

Saan sa iyong buhay ngayon ikaw ang umaakto bilang sariling pastol, at ano ang halaga nito sa iyong pagod?

Kung ang "hindi ako magkukulang" ay tungkol sa presensya ng Diyos at hindi sa kaginhawaan, mababago ba nito ang dinadala mong panalangin ngayong linggo?