2 Timoteo 4

Ang Teksto

Nakatali sa isang selda sa Roma, alam ni Pablo na malapit na ang katapusan. Sa harap ng Diyos at ni Cristo Jesus "na siyang hahatol sa mga buhay at sa mga patay," inihahabilin niya kay Timoteo ang isang gawain: ipangaral ang Salita, panahon man o hindi. Pagkatapos ay tumitingin siya pabalik sa sarili niyang buhay ("natapos ko ang aking takbuhin"), at pasulong sa korona ng katuwiran, habang ipinipilit sa kaibigan niyang dumating bago magtaglamig, dala ang balabal at mga aklat.

Ang Ubod

Pansinin kung saan sinisimulan ni Pablo ang bilin: hindi sa pangangailangan ng iglesia, kundi sa hukuman. Ang buong pastoral na tungkulin ay nakatindig sa harap ng isang Hukom na hahatol sa mga buhay at sa mga patay. Ang salitang ginamit para sa "pagpapakita" ay epiphaneia, ang maliwanag na pagsulpot ng hari sa isang lungsod. Yan ang bumabalot sa kabanata: bumubukas sa kaniyang pagpapakita (t. 1) at nagsasara sa "lahat ng umiibig sa kaniyang pagpapakita" (t. 8). Ibig sabihin, ang pangangaral ay hindi isang serbisyong panrelihiyon kundi isang gawaing eskatolohiko: sinasabi mo ngayon kung ano ang ihahayag ng Diyos sa huli. At ang korona ay hindi sahod. Ito ay "ibibigay" ng matuwid na Hukom, biyaya na nagmumukhang katarungan dahil si Cristo ang unang bumayad.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Ako ay ibinubuhos na," sabi ni Pablo. Ang larawan ay galing sa altar: ang alak na ibinubuhos sa tabi ng handog sa Lumang Tipan, ang huling bahagi na hindi kinakain ninuman kundi tuluyang nawawala sa lupa. Hindi sinasabi ni Pablo na ang kamatayan niya ang nagliligtas; ang kaniyang buhay ay handog na inilalapat sa iisang sakripisyo ni Cristo. At tingnan ang talatang 16: iniwan siya ng lahat sa unang paglilitis, at ang tanging sinabi niya ay "Hindi sana ito maibilang laban sa kanila." Iyon ang tinig ng Hinatulan sa krus na humihiling ng kapatawaran para sa mga tumakbo. Ang tinalikuran ni Pablo ay natutunan niyang patawarin dahil siya mismo ay pinatawad. Ganito lumalaganap ang tipan: hindi sa pamamagitan ng lakas, kundi ng dugo at biyaya.

Ang Salamin

May mga Demas sa bawat buhay, at kung minsan tayo iyon. Hindi tumalikod si Demas sa doktrina; "iniibig niya ang kasalukuyang mundong ito." Ang pag-ibig na iyon ay hindi laging kalaswaan; kadalasan ito ay katiyakan: pangalan sa trabaho, bahay na hindi mababawi, isang buhay na walang panganib. Samantala si Pablo, sa dulo, ay humihingi ng balabal dahil giniginaw siya, at ng mga aklat dahil gusto pa niyang magbasa. Napakatao. Ang pananampalataya ay hindi nagtatanggal sa lamig ng selda ni sa sakit ni Trofimo na naiwan sa Mileto. Kaya kung ikaw ngayon ay nasa gitna ng pag-abandona, sakit, o pagkabigo na hindi naaayos, huwag mong hanapin ang pahiwatig na mali ka. Hanapin mo ang Panginoon na "nanatili" (t. 17).

Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong umiwan sa iyo noong kailangan mo siya, at sabihin nang malakas, "Hindi sana ito maibilang laban sa kaniya." Isang pangalan lang.

Ang Tanong

Paano niya masasabing "Sasagipin ako ng Panginoon sa bawat masasamang gawa" gayong alam niyang papatayin siya? Hindi ito pagkukunwari at hindi rin pag-asang mapapalaya siya. Sinabi niya kung saan patungo ang pagsagip: "ililigtas ako para sa kaniyang kaharian sa langit." Ang kaligtasan dito ay hindi kaligtasan mula sa kamatayan kundi sa pamamagitan nito. Mabigat ito, at hindi natin dapat pinapalambot. Ang ibig sabihin, may mga panalangin nating hinihingi na sasagutin ng Diyos sa paraang mukhang pagkatalo mula sa labas. Hindi ito nagpapaliwanag ng lahat. Nananatiling madilim ang selda, at hindi dumating ang panday na si Alejandro sa hustisya sa buhay ni Pablo; ipinasa niya iyon sa Panginoon na "maniningil." May mga bagay na hindi natin isinasara. Ipinauubaya natin sa Hukom.

Konteksto

Roma, malamang sa ikalawang pagkabilanggo ni Pablo, sa panahon ni Nero, nang ang pagiging Kristiyano ay maaari nang maging krimen laban sa estado. Hindi na ito ang bahay-upahan ng Gawa 28 kung saan malayang siyang nakakatanggap ng bisita. May naganap nang "unang pagtatanggol," isang paunang pagdinig sa korte, at walang lumitaw na saksi para sa kaniya, isang bagay na nakakahiya sa kulturang Romano kung saan ang mga kaibigan at kliyente ay inaasahang tumindig sa hukuman. Dumarating ang taglamig; sarado ang mga daanan sa dagat. Kaya ang "bago ang taglamig" ay hindi sentimental, kundi kalkulasyon: kung hindi ka aalis ngayon, hindi na tayo magkikita.

Ang Larawan ng mga Unang Mambabasa

Narinig ito ni Timoteo sa Efeso, isang batang lider na nagmamana ng iglesia sa isang lungsod na puno ng templo, guild, at pilosopo. Ang babala tungkol sa mga taong "tatambakan… ang kanilang mga sarili ng mga guro na naayon sa kanilang mga nais" ay tunog-pamilyar sa kanila: totoong pinipili ng mga tao ang gurong kanilang gusto, tulad ng pagpili ng patron. Ang "makikiliti sila sa kanilang pakikinig" ay tumutukoy sa pagkagumon sa bagong-bago at kaaya-aya. At narinig nila ang listahan ng pangalan sa dulo, sina Priscila at Aquila, si Lino, si Claudia, bilang patunay na hindi patay ang gawain kahit mamatay ang apostol. Nagpapatuloy ang kaharian sa mga ordinaryong pangalan.

Pagninilay

Alin sa dalawa ang mas malapit sa iyo ngayon: ang pag-ibig ni Demas sa "kasalukuyang mundong ito," o ang pag-ibig sa "kaniyang pagpapakita"? Ano ang konkretong palatandaan?

Kung ang korona ay ibinibigay ng Hukom at hindi kinikita, ano ang mababago sa paraan mo ng paglilingkod sa susunod na linggo?