Mga Gawa 15:28

Ang Teksto

Matapos ang mahabang pagtatalo sa Jerusalem, ipinadala ng mga apostol at nakatatanda ang isang liham sa mga Gentil na mananampalataya sa Antioquia, Siria at Cilicia. Sa gitna ng liham na iyon, may isang pangungusap na pinakamabigat sa lahat: "Sapagkat minabuti namin at ng Banal na Espiritu na huwag kayong bigyan ng mabibigat na mga pasanin maliban sa mga bagay na ito na kinakailangan." Hindi nila idinagdag ang pagtutuli. Hindi nila ipinataw ang buong kautusan ni Moises. Ang desisyon ay isang pagbaba ng pasanin, hindi pagtaas; isang pagluwag, hindi paghigpit. At ang kakaiba: inaangkin nilang kasama ng Espiritu Santo ang pasyang ito, na parang nakaupo rin siya sa pulong at nagsalita.

Ang Pinakapuso

Ang pangungusap na ito ang unang pagkakataon sa buhay ng iglesia na sinabi nang malinaw: ang kaligtasan ay hindi utang na kailangang bayaran sa pamamagitan ng dagdag na tuntunin. Kung ang biyaya ni Cristo ang nagliligtas, tulad ng sinabi ni Pedro ilang talata lamang bago nito, kung gayon ang bawat pasanin na idinadagdag natin sa isang kapatid ay hindi pagpapabanal kundi pagpapabigat. Pero pansinin: hindi ito walang hangganang kalayaan. May "mga bagay na ito na kinakailangan." Ang biyaya ay hindi pagwawalang-bahala sa paraan ng pamumuhay; binabawasan nito ang pabigat upang gawing posible ang pagsasama ng mga Judio at Gentil sa iisang hapag. Ang pamantayan ng mga desisyon ng iglesia dito ay hindi kadalisayan ng tradisyon kundi kung ano ang nagpapalakas sa mahihina at nagbubuklod sa magkakaibang tao.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

Ang buong Lumang Tipan ay umaasam sa isang araw na ang mga bansa ay papasok sa bahay ng Diyos nang hindi muna nagiging Israelita. Si Santiago mismo ang nagbanggit nito: "itatayo ko muli ang tolda ni David na bumagsak… upang ang mga natitirang mga kalalakihan ay hanapin ang Panginoon, kasama ang lahat na mga Gentil." Hindi bagong ideya ang desisyon sa Jerusalem; ito ang pagsapit ng isang matandang pangako. At ang paraan ng pagsapit nito ay sa pamamagitan ng isang Cristo na nagsabi na magaan ang kaniyang pamatok. Kaya nang sabihin ni Pedro na huwag maglagay ng pamatok sa leeg ng mga alagad, tinutukoy niya kung sino talaga ang may karapatang magpasan: hindi tayo, kundi ang isang nagpasan na ng krus para sa ating lahat.

Ang Salamin

Mabilis tayong magdagdag ng pasanin sa iba habang tinatawag itong katapatan. Sa anak na bagong nagbalik-loob, idinadagdag natin ang istilo ng pananamit at musika na hindi naman ebanghelyo. Sa bagong kasapi ng small group, idinadagdag natin ang antas ng pagbibigay, ang dalas ng pagdalo, ang paraan ng pagdarasal na parang ito ang sukatan ng pananampalataya. Sa trabaho, pinapahiya natin ang kapatid na hindi kasing-abala natin sa gawain ng simbahan. At minsan, ang pinakamabigat na pamatok ay inilalagay natin sa sarili nating leeg: ang tahimik na paniniwalang kulang pa rin tayo, kaya kailangan ng dagdag na sakripisyo bago tayo tanggapin ng Diyos. Ang talatang ito ang sumasalungat: ang Espiritu Santo mismo ang nagpasyang bawasan ang pasanin. Pumili ngayon ng isang tao na alam mong binigatan mo ng isang inaasahang hindi naman hinihingi ng ebanghelyo, at magpadala ng maikling mensahe na malinaw na binabawi iyon.

Ang Detalye

"Minabuti namin at ng Banal na Espiritu." Kakaiba ang pagkakasunod. Hindi nila sinabing nagpakita ang Espiritu at saka sila sumunod; sinabi nilang nagkasundo sila, at ang Espiritu ay kasama sa pagkakasundong iyon. Dumaan ito sa mahabang pagtatalo, sa testimonya ni Pedro, sa ulat nina Pablo at Bernabe, sa Kasulatang binanggit ni Santiago. Walang himala, walang tinig mula sa langit, walang palabunutan. Ganoon pala gumagalaw ang Espiritu sa iglesia: sa pakikinig sa karanasan, sa pagsusuri sa Kasulatan, sa matiyagang pag-uusap hanggang may pagkakaisa. Kaya kung may pulong kang kinatatakutan sa simbahan dahil may hindi pagkakasundo, tandaan: doon mismo, sa mesa ng pagtatalo, karaniwang umuupo ang Espiritu.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang isang Gentil sa Antioquia na ilang buwan pa lamang mananampalataya. Dumating ang mga taga-Judea at sinabing kung hindi ka magpapatuli, hindi ka maliligtas. Nangangahulugan iyon ng pisikal na sakit, panlipunang hiya sa paliguan at palaruan, at paghihiwalay sa sarili mong pamilya at kapitbahay. Ilang gabi siyang hindi nakatulog, iniisip kung tunay ba siyang tinanggap ng Diyos. Tapos dumating ang liham: "nagbagabag sa inyo… nagbabagabag sa inyong mga kaluluwa," aniya ang mga apostol, umaamin na hindi nila ipinadala ang mga taong iyon. Hindi nakapagtatakang nang mabasa nila ito, "sila'y nagalak dahil sa pag-asa at lakas na ibinigay sa kanila." Hindi iyon teolohikong panalo lamang; paghinga iyon pagkatapos ng matagal na pagkakapigil.

Ang Konteksto

Mga taong 48 o 49 pagkatapos ni Cristo, mahigit labinlimang taon matapos ang Pentecostes. Ang iglesia sa Jerusalem ay halos buong Judio pa rin, naninirahan sa isang lungsod kung saan ang katapatan sa kautusan ay tanda ng pambansang pagtatanggol laban sa Roma. Ang Antioquia naman, pangatlong pinakamalaking lungsod ng imperyo, ay may lumalagong halo-halong kongregasyon. Mahalaga ang usapin ng kapangyarihan: ang Jerusalem ang sentro ng awtoridad, at madaling naipataw sana nila ang kanilang kaugalian sa mga probinsiya. Ang ginawa nila ay kabaligtaran. Isinulat nila ang desisyon, pinadalhan ng mga saksing tao na sina Judas at Silas upang walang maling kumalat, at tinawag ang mga Gentil na "mga kapatid na Gentil," hindi mga baguhan sa pagsubok.

Pagninilay

Anong hindi kinakailangang pasanin ang ipinapataw mo ngayon sa isang tao sa iyong pamilya, trabaho, o grupo, at kanino mo ito natutunan?

Kung ang Espiritu ay kumikilos sa pakikinig at matiyagang pag-uusap, sino ang huling taong tunay mong pinakinggan bago ka nagdesisyon tungkol sa kanila?