JUAN 14:6

Ang Teksto

Umamin si Tomas sa isang bagay na madalas nating itago: hindi niya alam kung saan patungo si Jesus, kaya paano niya malalaman ang daan? Hindi siya pinagalitan ni Jesus. Sa halip, inilipat niya ang buong usapan mula sa direksyon patungo sa persona: "Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay; walang sinuman ang makararating sa Ama maliban sa pamamagitan ko." Ang hinahanap ni Tomas na mapa ay nakatayo mismo sa harapan niya, may laman at dugo, ilang oras bago siya ipako sa krus.

Ang Ubod

Pansinin kung ano ang hindi sinabi ni Jesus. Hindi niya sinabing alam niya ang daan, o itinuturo niya ang daan. Siya mismo ang daan. Ang kaligtasan sa Ebanghelyo ni Juan ay hindi isang sistema ng impormasyon na matututuhan mo; ito ay isang Persona na kailangan mong pagkatiwalaan. At ang hantungan ay hindi "langit" bilang lugar kundi "ang Ama" bilang Pagkatao. Ang salitang Griyego para sa katotohanan, alētheia, ay may Hebreong anino sa likod nito, ang emet, na hindi lang ibig sabihin ay "tama ang datos" kundi "matibay, mapagkakatiwalaan, tapat sa pangako." Kaya hindi ito pilosopikong pahayag kundi pahayag ng tipan: ang katapatan ng Diyos sa kaniyang bayan ay nagkatawang-tao. Biyaya ito mula simula hanggang wakas, dahil ang daan ay ibinigay, hindi tinuklas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula Genesis, ang problema ng tao ay hindi kawalan ng relihiyon kundi sarhadong daan. Pinalayas ang tao sa Eden at may bantay sa pasukan. Sa tabernakulo, may kurtinang naghihiwalay, may mga hakbang, may dugo, may isang pari isang beses sa isang taon. Nang hilingin ni Moises sa Sinai na makita ang kaluwalhatian ng Diyos, ang sagot ay hindi niya kayang makita ang mukha ng Diyos at mabuhay. Ngayon, sa isang silid na may hapag at tinapay, sinasabi ni Jesus na ang hinihiling ni Moises ay nakatayo na sa gitna nila. Hindi binubuwag ni Jesus ang katotohanang banal ang Diyos at hindi basta-bastang nilalapitan; tinutupad niya ito sa pamamagitan ng pagiging mismong daanan. Ang talata 2, "maraming mga tirahan" sa tahanan ng Ama, ay wika ng templo: ang hantungan ay tahanan, hindi bulwagan ng paghuhukom.

Ang Salamin

Ang talatang ito ay nakakakati sa modernong tainga, at hindi dapat natin itong palambutin. Pero bago mo isipin ang kapitbahay mong may ibang pananampalataya, pansinin muna kung paano ito tumatama sa iyo. Karamihan sa atin ay may sariling tahimik na mga daan patungo sa Diyos: ang disiplina ng pagbabasa tuwing umaga, ang katapatan sa paglilingkod, ang kakayahang hindi maging katulad ng iba sa opisina, ang paniniwalang kung tatama ang desisyon ko sa trabaho o sa pera ay papayag ang Diyos na lumapit ako. Sinasabi ni Jesus na walang isa man sa mga iyon ang daan. Nakakapagpakumbaba, pero may ginhawa rin: hindi nakasalalay sa tatag ng iyong espirituwal na araw ang pagtanggap sa iyo ng Ama. Ngayong araw, banggitin nang malakas ang pangalan ng isang taong mahal mo na malayo sa Diyos, at idalangin nang isang pangungusap: "Panginoon, ikaw ang daan, dalhin mo siya sa Ama."

Ang Pangunahing Tauhan

May isang bagay na kakaiba sa katatagan ni Jesus dito. Alam niyang ipagkakanulo siya bago magbukang-liwayway, alam niyang tatakas ang mga kaharap niya, at ang simula ng kabanata ay utos sa kanila na huwag mabalisa ang kanilang puso. Siya ang nag-aalo sa mga tao na dapat sana ay nag-aalo sa kaniya. At sa gitna ng gabing iyon, binibitawan niya ang pinakamalaking pag-aangkin sa buong Ebanghelyo nang walang pagmamayabang, bilang sagot sa tanong ng isang nalilitong alagad. Hindi defensive, hindi naiinis. Sa talata 9, kay Felipe, naroon ang bahagyang lungkot: matagal na siyang kasama nila, hindi pa rin siya nakikilala. Ito ang mukha ng Diyos na ipinapakita niya: hindi malayo, hindi mailap, kundi matiyagang nagpapakilala sa mga taong mabagal umintindi.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang nakarinig, ang "daan" ay hindi talinghaga. Taon-taon silang naglalakad patungong Jerusalem, patungo sa templo, patungo sa lugar kung saan nananahan ang Pangalan. May tiyak na ruta, may tiyak na pintuan, may tiyak na ritwal. Nang isulat ang Ebanghelyong ito, wasak na ang templo at marami sa mga mambabasa ay itinaboy na mula sa sinagoga. Para sa kanila, ang pangungusap na ito ay hindi doktrinang pang-debate kundi tabla ng kaligtasan: ang daan patungo sa Ama ay hindi nakasalalay sa isang gusaling sunog na, ni sa pahintulot ng mga nagtaboy sa kanila. Hindi rin nakakagulat na ang unang pangalan ng kilusang Kristiyano ay "ang Daan" (Gawa 9:2). Pangalan nila iyon dahil pangalan niya iyon.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang talata ang nagpapaliwanag nito. Una, ang pagtatapos ng prologo ni Juan: walang sinumang nakakita sa Diyos, ngunit ang Anak na nasa piling ng Ama ang nagpakilala sa kaniya. Iyon ang eksaktong isinasagot ni Jesus kay Felipe sa talata 9, kaya ang 14:6 ay hindi hiwalay na slogan kundi buod ng buong aklat. Pangalawa, ang Hebreo 10, kung saan tinawag ang daan papasok sa Dakong Kabanal-banalan na bago at buhay, binuksan sa pamamagitan ng kaniyang laman, ang kurtina. Pinagsasama ng dalawang ito ang buong punto: ang pagiging daan ni Jesus ay nangangahulugan ng punit na kurtina at nasugatang katawan. Hindi ito isyu ng teolohikong pagiging eksklusibo; ito ay isyu ng dugo.

Pagninilay

Anong tahimik na "daan" patungo sa Diyos ang binubuo mo pa rin sa sarili mong buhay, at ano ang nangyayari kung bibitawan mo ito?

Kung ang hantungan ay "ang Ama" at hindi isang lugar, paano nito binabago ang paraan ng pananalangin mo ngayong linggo?