Mga Gawa 18

Ang Teksto

Umalis si Pablo sa Atenas at dumating sa Corinto, isang lungsod ng kalakalan at kahalayan, kung saan natagpuan niya sina Aquila at Priscila, mga refugee mula sa Roma, at sumama siya sa kanila sa paggawa ng tolda habang nangangatuwiran tuwing Araw ng Pamamahinga. Nang tanggihan siya ng sinagoga, lumipat siya sa katabing bahay ni Ticio Justo, at doon sumampalataya si Crispo at marami pang taga-Corinto; isang gabi, sa pangitain, sinabi sa kaniya ng Panginoon: "Huwag kang matakot, kundi magsalita ka at huwag kang manahimik." Nanatili siya roon ng isang taon at anim na buwan, hanggang sa iharap siya kay Galio na tumangging maging hukom ng usapin. Nagpatuloy ang kabanata sa paglalakbay pabalik ni Pablo, at sa pagdating ni Apolos sa Efeso, na tinuruan nina Priscila at Aquila nang mas malinaw.

Ang Ubod

May isang pangungusap dito na hindi agad natutunaw: "marami akong tao sa lungsod na ito." Sinabi ito ng Panginoon bago pa man sumampalataya ang karamihan sa kanila. Ang mga taong iyon ay naglalakad pa noon sa palengke ng Corinto, may mga anak, may utang, may kasalanang hindi pa nila iniiwan, at tinatawag na silang "akin" ng Panginoon. Iyon ang puso ng teksto: nauuna ang biyaya sa pagsampalataya. Hindi nililikha ni Pablo ang iglesia sa pamamagitan ng galing sa pangangatuwiran; hinahanap niya ang mga hinawakan na ng Diyos bago pa siya dumating. At dahil doon, may kakaibang bigat ang utos na "huwag kang manahimik." Hindi ito pagbabanta ni panggigipit; ito ay pag-aanyaya sa isang tao na maging boses para sa mga pag-aaring hindi pa niya nakikita.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang pinagpag na kasuotan at ang mga salitang "Ang inyong dugo ay sumainyong sariling mga ulo" ay hindi galit na pumuputok lamang; luma na ang mga salitang iyon. Ganito nagsalita ang mga propeta sa Israel, at ganito rin ang tungkulin ng bantay sa Ezekiel: kung nagsalita ka, malinis ka; kung tumahimik ka, nasa iyo ang dugo. Kaya nga hindi pagtatapon ng mga Judio ang ginagawa ni Pablo kundi pagtupad sa isang napakatandang papel. At ang sumunod na pangako, "marami akong tao sa lungsod na ito," ay dinig na dinig ang tinig ng Pastol na nagsabing may iba pa siyang mga tupa na wala sa kulungang ito. Hindi nagsisimula ang iglesia sa Corinto sa desisyon ng tao. Nagsisimula ito sa pag-aari ni Cristo sa mga hindi pa niya tinatawag, at sa isang tao na inutusang magsalita bago pa may nakikitang bunga.

Ang Salamin

May tahimik na natutunghayan dito tungkol sa trabaho: nanahi ng tolda si Pablo, araw-araw, habang nangangaral tuwing Sabbath. Hindi hiwalay ang dalawa. Ang iyong opisina, silid-aralan, o tindahan ay hindi lamang pinagkukunan ng pantustos sa "tunay" na gawain ng Diyos; doon nagaganap ang pakikipagkapwa na nagbubukas ng pinto, gaya ng ginawa ng dalawang manggagawang refugee na kalaunan ay magtuturo kay Apolos sa kanilang sariling bahay. At may natutunghayan din tungkol sa takot. Bakit kailangang sabihin ng Panginoon ang "huwag kang matakot" sa isang taong matagal nang nangangaral? Dahil hindi nawawala ang takot sa karanasan. Ang takot mong magsalita sa kasamahan, sa anak mong tumalikod, sa kapitbahay mong maaaring mangutya, ay hindi kahinaan ng bagong mananampalataya lamang. Isulat ngayon sa papel ang pangalan ng isang taong inaakala mong malayo na sa Diyos, at sabihin nang malakas: maaaring siya ay isa sa mga taong pag-aari na ng Panginoon sa lungsod na ito. Pagkatapos ay ipanalangin siya sa pangalan.

Ang Pangunahing Tauhan

Isang apostol na kinakailangang pakalmahin ng Diyos sa gabi. Iyan ang Pablo ng kabanatang ito. Bago pa ang pangitain, nakaranas siya ng paglait, umalis sa sinagoga, at lumipat sa katabing bahay, isang hakbang na parang matapang ngunit talagang bahagyang pag-urong: nanatili siya sa may pintuan ng lugar na nagtakwil sa kaniya. Pagkatapos ay dumating ang mga salitang "kasama mo ako." Hindi ipinaliwanag ni Lucas kung paano tumugon si Pablo, tahimik ba siyang umiyak o natulog lamang muli. Ang alam lang natin ay nanatili siya ng isang taon at anim na buwan, mas matagal kaysa sa halos lahat ng ibang lungsod. Ang tapang na iyon ay hindi ugali; ito ay tugon sa isang boses. At ang inahit niyang ulo dahil sa panata ay nagpapakita ng isang lalaking may mga pribadong pakikipagtuos sa Diyos na hindi natin naririnig.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang bumasa nito, ang eksena kay Galio ay hindi karagdagang detalye lamang; ito ay mahalagang balita. Isang tunay na Romanong gobernador ang tumingin sa Kristiyanong pananampalataya at nagsabing ito ay "mga katanungan lamang tungkol sa mga salita at mga pangalan." Sa madaling salita: hindi banta sa Roma. Para sa mga mambabasang nabubuhay sa ilalim ng hinala, paratang, at paminsan-minsang pag-uusig, mabigat na aliw iyon. Alam din nila ang sakit sa likod ng ikalawang talata: pinalayas ni Claudio ang mga Judio sa Roma, kaya ang mag-asawang natagpuan ni Pablo ay mga taong nawalan ng bahay. Sa kanilang pagkaligaw itinayo ng Diyos ang isang bagong iglesia. Hindi ito nagpapaganda ng pagkatapon; ipinapakita nito na ang mga estranghero ay maaaring maging haligi.

Ang Tanong

"Walang sinumang magtatangkang manakit sa iyo," sabi ng Panginoon. Pagkatapos, sa harap mismo ng hukuman, sinunggaban nila si Sostenes at binugbog siya, at hindi ito pinansin ni Galio. Iniingatan ang isa, hinahayaang bugbugin ang iba, at nanonood ang batas nang walang kibo. Bakit si Pablo at hindi si Sostenes? Alam din natin na si Pablo mismo ay binato at hinagupit sa ibang lungsod, kaya hindi ito pangkalahatang kalasag kundi isang tiyak na pangako para sa isang tiyak na panahon at gawain. Hindi ito ginagawang mas madali. Ang pangako ng Diyos ay tunay, ngunit hindi ito ang saklob na gusto nating ipangako niya sa lahat. Marahil ang tanging matapat na sagot ay hindi sagot kundi ang pagtayo kasama ni Sostenes sa katahimikan ng ikalabimpitong talata, at ang tanong kung bakit hindi siya kailanman muling binanggit ni Lucas.

Pagninilay

Sino sa iyong lungsod ang pinakamahirap isipin na maaaring tawaging "akin" ng Panginoon, at ano ang sinasabi ng pag-aatubili mong iyon tungkol sa iyong pagkakilala sa biyaya?

Saan ka pinakamadalas manahimik hindi dahil sa karunungan kundi dahil sa takot, at ano ang mababago kung maririnig mo ngayong gabi ang "kasama mo ako"?