Pahayag 1

Ang Teksto

Isang matandang lalaki ang nakatapon sa isla ng Patmos, doon dahil sa "salita ng Diyos at patotoo tungkol kay Jesus." Sa araw ng Panginoon, habang nasa Espiritu, may tinig na kasinglakas ng trumpeta sa kaniyang likuran ang nag-utos: isulat mo, at ipadala sa pitong iglesia. Lumingon siya, at ang nakita niya ay hindi trumpeta kundi pitong gintong ilawan at, sa gitna nila, ang isang katulad ng Anak ng Tao, na sa harap nito ay bumagsak siyang "tulad ng isang lalaking patay." Ang kamay na maaaring dumurog sa kaniya ang siya ring dumantay sa kaniyang balikat: "Huwag kang matakot."

Ang Ubod

Pansinin ang direksiyon ng tinig: sa likuran ni Juan. Hindi siya naghahanap ng pangitain; ang pangitain ang humanap sa kaniya. At nang lumingon siya, hindi siya nakakita ng trono sa langit na malayo sa lupa, kundi ng ilawan, pitong ilawan, at ang tinutukoy ng mga ilawan ay ang mga iglesia mismo. Ibig sabihin, ang unang lugar na tinitirhan ng nabuhay na Cristo ay hindi ang alapaap kundi ang gitna ng maliliit, pagod, at inaaping kongregasyon sa Asya. Sa mga mata ng Roma, mga walang kuwentang grupo lamang ito. Sa pangitain ni Juan, sila ang lampara ng Diyos sa mundo, at ang Panginoon ay naglalakad sa pagitan nila, mga mata na "tulad ng ningas ng apoy," tumitingin, hindi nakakalimot.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mga larawan dito ay hindi bagong-imbento; hiniram ang lahat mula sa Daniel at sa templo. Ang "Anak ng Tao," ang ulo at buhok na kasing-puti ng niyebe, ang tanso na dumaan sa pugon: tinipon ng pangitain sa isang katawan ang mga titulong dating hiwalay, ang tumanda na sa mga araw at ang isang dumarating sa mga ulap. At ang gintong sinturon at mahabang balabal ay damit ng pari. Kaya nang sabihin sa talata 6 na "ginawa niya tayong isang kaharian, mga pari sa Diyos," hindi iyon retorika: ang Punong Pari ay nakatayo sa gitna ng kaniyang mga pari. Dito nagtatagpo ang sinaunang pangako sa Sinai, na ang Israel ay magiging kaharian ng mga pari, at ang dugo ng Kordero na "nagpalaya sa atin mula sa ating mga kasalanan."

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na nais ng Cristo na puro banayad, ang kamay na walang mata ng apoy. Pero hindi maaaring paghiwalayin ang dalawa. Ang kamay na nagsabing huwag matakot ay kabilang sa isang mukha na "nagniningning tulad ng matinding sikat ng araw." Doon naliliwanagan ang mga sulok na tinatakpan natin: ang pagkukunwari sa harap ng kapatid sa simbahan, ang galit na ipinapasa sa pamilya tuwing gabi, ang bilang sa bangko na pinaniniwalaan nating mas matibay na proteksiyon kaysa sa Panginoon. Ngunit tandaan kung sino ang nakahiga: si Juan, ang tapat, ang nagdusa, ang ipinatapon. Kahit ang pinakamatapat ay nangangailangan ng dantay ng kamay. Ngayong araw, bago matapos ito: bumalik sa talata 17 at 18, basahin nang malakas ang mga salitang "Huwag kang matakot," pagkatapos sabihin nang malakas ang pangalan ng bagay na kinakatakutan mo ngayon, at isara ito sa "ako ay buhay magpakailanman."

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang tinig lamang ang isasama ko. Sa Daniel 7 nakita ng propeta ang isang tulad ng anak ng tao na dumarating sa mga ulap upang tumanggap ng kaharian; ginagamit ni Juan ang eksenang iyon at sinasabi, iyon pala ang nakatayo sa gitna ng mga ilawan, at ang kaharian ay nasa kaniya na. Pagkatapos ang Marcos 16, ang mga babae sa libingan: doon din sinabi ang huwag matakot, at doon din binanggit ang isang patay na buhay. Ang pinagkaiba: sa libingan, wala pang laman ang puntod. Dito, hawak na ng nabuhay ang susi mismo: "nasa akin ang mga susi ng kamatayan at ng hades." Ang pinto na nagsara sa bawat tao ay may nagmamay-ari ng susi, at hindi iyon si Cesar.

Ang Tanong

Bakit sinabi ni Juan na "malapit na" ang panahon, at makalipas ang dalawang libong taon, nandito pa tayo? Hindi maganda ang ipagpaliwanag na hindi talaga iyon "malapit" o na palaging pigurado ang lahat. Ang totoo, umaasa ang mga unang mambabasa ng bagay na hindi nangyari sa buhay nila; namatay sila na naghihintay. Ang tanging mailalagay ko sa tabi nito ay hindi paliwanag kundi obserbasyon: ang nagsabi ng "malapit na" ay ang parehong nagsabi ng Alpa at Omega. Siya ang nasa dulo at nasa simula, kaya hindi siya nakatali sa ating relo. Manatili tayo sa hindi malinaw, ngunit huwag hawakan ang kalendaryo bilang basehan ng pag-asa. Ang basehan ay ang kaniyang mga sugat at ang kaniyang susi.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Isipin ang isang maliit na silid sa Smirna, gabi, bente o trenta katao, at may bumabasa ng liham nang malakas dahil iisa lamang ang kopya. May tindahan na nawala sa isa dahil ayaw magsindi ng insenso para kay Cesar. Naririnig nila ang mga titulo ng emperador, panginoon, tagapagligtas, at ngayon ay naririnig nila ang "tagapamahala ng mga hari sa mundo," at hindi iyon si Domitian. Naririnig din nila na ang kapatid nilang si Juan ay katulad nila, "isang nakikibahagi sa inyo sa paghihirap." Hindi mula sa palasyo ang liham na ito kundi mula sa bato sa dagat. Iyon ang unang katiyakan: ang nagsasalita sa kanila ay kasama nila sa loob ng apoy.

Pagninilay

Kung ang Cristo ay talagang naglalakad sa gitna ng iyong kongregasyon at hindi sa itaas nito, anong bahagi ng inyong buhay bilang simbahan ang unang tinitingnan ng kaniyang mga mata na tulad ng ningas ng apoy?

Alin sa dalawa ang mahirap para sa iyong tanggapin ngayon: na hawak niya ang mga susi ng kamatayan, o na hindi niya ipinaliliwanag kung kailan niya gagamitin ang mga ito?