Daniel 5

Ang Tagpo

Marahil ay may kandila sa bawat sulok, o kaya'y sulo. Isang libong maharlika sa mahabang hapag, alak na dumadaloy, at isang hari na, sa gitna ng lasing na tuwa, ay may naisip: dalhin dito ang mga sisidlang ginto mula sa templo ng Jerusalem. Hindi kalasingan lamang iyon. Kalapastanganan iyon. Ininom nila ang alak sa mga banal na kopa at pinuri ang mga diyus-diyosang gawa sa ginto, pilak, tanso, bakal, kahoy at bato. Pagkatapos, sa napalitadahang pader, isang kamay. Walang katawan. Sumusulat.

At ang hari, na kanina lamang ay nakaupo sa trono ng sanlibutan, ay biglang nawalan ng laman ang mga tuhod. "Ang kaniyang mga tuhod ay nag-uumpugan." Iyon ang tanda: hindi na siya hari sa sandaling iyon. Isang lalaki na lamang na natakot.

Ang Diwa

Ang Daniel 5 ay hindi tungkol sa isang misteryosong sulat sa pader. Ito ay tungkol sa isang Diyos na hindi mabibili, hindi maaangkin, at hindi maaaring gawing palamuti sa handaan ng makapangyarihan. Nang dalhin ni Belsazar ang mga sisidlan ng templo sa kaniyang mesa, sinasabi niya sa buong sanlibutan: bihag ko ang Diyos ng mga Judio. Kagamitan ko na siya ngayon. At ang sagot ng langit ay hindi kulog o lindol, kundi isang kamay na sumusulat: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Binilang, tinimbang, hinati. Iyon ang diwa: may hangganan ang kayabangan. Kahit ang pinakamalaking imperyo ay may petsa ng pagtatapos, at ang Diyos na "may hawak ng iyong hininga sa kaniyang kamay" ang siyang nagtatakda niyon.

Ang Karaniwang Hibla

Nakikita natin dito ang kapatiran ni Daniel 5 sa buong Kasulatan. Sa Genesis 11, itinayo ng tao ang tore upang abutin ang langit; sa Daniel 5, iniinom ng tao ang langit sa kaniyang kopa. Parehong ibinaba ng Diyos. At ang MENE TEKEL ay may kaugnayan sa awit ni Maria: "Ibinaba niya ang mga makapangyarihan mula sa kanilang mga trono." Ito ang paulit-ulit na ritmo ng plano ng pagliligtas: ang mapagmataas ay ibinababa, ang mababa ay itinataas. Sa krus ng Cristo, nakita natin ang huling MENE TEKEL: ang kaharian ng kadiliman ay binilang, tinimbang, at hinati. Ngunit dito, ang hinati ay hindi ang mga makasalanan kundi ang katawan ng Anak, upang tayo ay hindi na matimbang na nagkukulang.

Ang Salamin

May bagay sa Belsazar na hindi kaaya-ayang pamilyar. Alam niya ang nangyari sa kaniyang ama. Alam niya ang kuwento ng kababaang-loob ni Nebucadnezar. "Kahit na alam mo ang lahat ng mga ito," sabi ni Daniel. Iyon ang pinakamatinding sumbat: hindi kamangmangan, kundi pagpapabaya sa alam. Ilan sa atin ang ganito? Alam nating hindi tama ang isang bagay sa ating pananalapi, sa paraan ng ating pakikitungo sa asawa, sa paraan ng ating pagkonsumo. Alam natin. At patuloy pa rin tayo. Tanong ni Daniel sa atin: anong sisidlan ng templo ang ginagawa mong palamuti sa iyong sariling handaan? Anong sagradong bagay, panahon, katawan, relasyon, ang iyong ginagamit para sa iyong luwalhati sa halip na sa Diyos?

Ang Kaugnay na Teksto

Ipinapaalala ng Awit 75 ang eksena nang eksakto: "Sa kamay ng Panginoon ay may isang saro, at ang alak ay nagbubula." May kopa sa kamay ni Belsazar, ngunit may mas malaking kopa sa kamay ng Panginoon, at inuubos niya ito ngayong gabi. At sa 1 Corinto 10, binabalaan tayo ni Pablo na huwag inumin ang kopa ng Panginoon ng may kapabayaan, "sapagkat kumakain at umiinom siya ng hatol sa kaniyang sarili." Ang kopa ay palaging simbolo ng dalawang bagay: pagpapala o paghatol. Pinili ni Belsazar kung alin.

Ang Tanong

May isang bagay na hindi maiwasang matinik. Bakit ngayon lamang? Nagpakalayaw si Belsazar sa mga kasamaan sa mahabang panahon. Bakit sa gabing ito lumitaw ang kamay? Hindi ipinapaliwanag ng teksto. Sinasabi lamang nito na ang Diyos ay nagbibilang. Hindi natin nakikita ang pagbibilang, at iyon ang nagpapahirap sa buhay ng pananampalataya, tila walang nangyayari, tila nakakaraos ang masasama. Hanggang sa isang gabi. Kailangan nating tanggapin na ang pasensya ng Diyos ay hindi kawalan ng interes, at ang kaniyang katahimikan ay hindi pagsang-ayon. May hangganan, ngunit ang hangganang iyon ay hindi natin binabalak.

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin ang mga unang nakabasa nito: mga Judiong bihag, o mga inapo nila, na nabuhay sa alaala ng nawasak na templo. Nakita ng kanilang mga lolo ang mga sisidlang iyon na kinuha. Narinig nila ang mga kuwento kung paano nilapastangan ng Babilonia ang kanilang banal na lugar. At sa loob ng maraming henerasyon, tila panalo ang Babilonia. Ngunit sinasabi sa kanila ng Daniel 5: hindi. Hindi napapabayaan ng inyong Diyos ang kaniyang mga sisidlan. Hindi siya inaangkin. Sa gabing pinakamataas ang kayabangan ng Babilonia, doon rin siya bumagsak. Para sa isang bihag na bayan, ito ay pag-asa na naghahatid ng luha: hindi tayo nakalimutan.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng iyong buhay ay may bagay na "alam mo" na, tulad ni Belsazar, ngunit patuloy mo pa ring pinababayaan?

Kung ang Diyos ay bumibilang, tinitimbang, at humahati, ano ang inaasahan mong makikita niya kapag tiningnan niya ang iyong buhay ngayon, at ano ang kailangang magbago simula bukas?