Deuteronomio 21

Ang Teksto

Isang taong patay na natagpuan sa bukid, walang nakakaalam kung sino ang pumatay. Sinukat ng mga nakatatanda ang layo ng bawat lungsod, at ang pinakamalapit ang magdadala ng isang dumalagang baka sa isang lambak na hindi pa naaararo, babaliin ang leeg nito, maghuhugas ng kamay, at magdarasal: "Hindi ang aming mga kamay ang nagpadanak ng dugong ito." Pagkatapos nito, sunod-sunod ang mga batas na tila walang pagkakaugnay: ang bihag na babaeng ninanais bilang asawa, ang karapatan ng panganay na anak ng asawang kinasusuklaman, ang suwail na anak na binabato sa tarangkahan, at ang bangkay sa puno na hindi dapat magpalipas ng gabi. Apat na sitwasyon kung saan may buhay o dangal na nakasalalay.

Ang Puso ng Teksto

May dugong hindi nakikita ng sinuman, pero nakikita ng Diyos. Iyan ang nakakabagabag sa unang bahagi. Walang suspek, walang saksi, walang kaso na puwedeng litisin. Sa mata ng tao, tapos na ang usapin. Pero hindi tapos sa Diyos: nananatili ang "inosenteng dugo" sa kalagitnaan ng bayan hangga't hindi ito hinaharap. Hindi ito tungkol sa pagkakasala ng isang tao kundi sa katotohanan na ang lupain mismo ay nadudungisan. Mapapansin mo rin na hindi ipinaliwanag ng teksto kung bakit dumalagang baka, bakit lambak na may umaagos na tubig, bakit hindi pa naaararo. Iniwan ang hiwaga. Ang hinihingi lang ay gawin ito, at manalangin. Minsan ang pagsunod ay nauuna sa pag-unawa.

Ang Hibla na Nag-uugnay

Pansinin ang huling dalawang taludtod. Ang binitay sa puno ay sinumpa, kaya hindi siya dapat magpalipas ng gabi doon; ililibing sa araw ding iyon, baka madungisan ang lupaing pamana. Daang taon ang lilipas bago may Isang ibinaba mula sa kahoy bago lumubog ang araw, at inilibing nang mabilis dahil papalapit na ang Sabbath. Si Pablo ang nagbuklod ng dalawa: naging sumpa si Cristo para sa atin, at ang teksto niya ay ang Deuteronomio 21. Hindi ito pilit na alegorya; ito ang tahasang pagbasa ng unang Iglesia. At ang hugasan ng kamay sa lambak? Hindi ko sasabihing larawan iyon ni Cristo, pero may parehong lohika: may buhay na kailangang ibigay upang hindi manatili ang dugo sa bayan.

Ang Salamin

Mahirap basahin ang mga batas na ito nang hindi kumikirot. Ang bihag na babae ay inahit ang ulo, pinaiyak ng isang buwan, saka naging asawa. Hindi iyon romantiko. Pero tingnan mo kung ano ang hindi pinayagan: hindi siya puwedeng ipagbili, hindi ituring na alipin, dahil "ipinahiya ninyo siya." Kahit sa pinakamadilim na sitwasyon, may hangganan ang kapangyarihan ng malakas. Tanungin mo ang sarili: sino ang nasa ilalim ng iyong kapangyarihan ngayon? Ang empleyado, ang anak, ang magulang na may sakit, ang taong hindi makakaganti sa iyo? At ang ama na may dalawang asawa, isang minamahal at isang kinasusuklaman: pinagbabawalan siyang gawing pormal ang kanyang pagtatangi. Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang biktima ng karahasan na narinig mo sa balita at walang nahuling salarin, at bigkasin nang malakas ang dalangin ng talata 8 para sa kanya.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, si Lea sa Genesis, ang asawang "kinasusuklaman" ni Jacob, at si Ruben na kanyang panganay. Ang batas sa talata 15 hanggang 17 ay halos parang tinahi mula sa sugat ng pamilyang iyon: hindi puwedeng burahin ng damdamin ng ama ang karapatan ng anak na hindi niya ginusto. Ang Diyos ay nagsusulat ng batas laban sa ating pinapaboran. Ikalawa, ang Galacia 3:13, kung saan direktang sinipi ni Pablo ang talata 23 at inilapat kay Cristo sa krus. Ang nakakagulat ay hindi inalis ni Pablo ang bigat ng salitang "sumpa"; tinanggap niya ito, at sinabing tinanggap iyon ni Cristo sa halip natin.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Yahweh ang tunay na tauhan sa kabanatang ito, at hindi siya madaling ilagay sa kahon. Siya ang nagbibigay ng lupain, at siya rin ang nagsasabi na madudungisan ito. Siya ang nakakakita ng bangkay na walang nakakita. Siya ang nagtatanggol sa anak ng babaeng hindi minamahal at sa bihag na walang tagapagtanggol. At siya rin ang Diyos ng talata 21, kung saan binabato ang suwail na anak at "matatakot" ang buong Israel. Hindi ko pagagaanin iyon. Nananatili itong magaspang sa pakiramdam, at mabuti nang aminin natin kaysa pagandahin. Pero nasa iisang kabanata ang dalawa: ang Diyos na hindi matitiis ang kasamaan sa kalagitnaan ng kanyang bayan, at ang Diyos na nakikinig sa dalangin ng mga nagsasabing, "Patawarin mo ang iyong mga tao."

Ang Konteksto

Nasa kapatagan ng Moab si Israel, nasa gilid ng Jordan, malapit nang pumasok sa lupain. Nagsasalita si Moises na alam niyang hindi siya sasama. Kaya lahat ng batas dito ay para sa isang bayang titira na, may mga lungsod, mga bukid, mga tarangkahan. Ang tarangkahan ang korte at plasa: doon umuupo ang mga nakatatanda, doon nagaganap ang hustisya sa harap ng lahat. Walang pulis, walang imbestigador; ang komunidad mismo ang may pananagutan. Sa mundo ng panahong iyon, ang bihag sa digmaan ay pag-aari, at ang anak ay nasa ilalim ng ganap na kapangyarihan ng ama. Diyan nakatayo ang mga batas na ito: hindi perpektong mundo, kundi tunay na mundo kung saan nagsisimulang maglagay ng hangganan ang Diyos.

Pagninilay

Anong "dugo" sa paligid mo ang matagal nang hindi napapansin ng sinuman, at ano ang magiging hitsura ng pananagutan mo roon kahit hindi ikaw ang may kasalanan?

Sino ang sa iyo ay "kinasusuklaman," at ano ang karapatang hindi mo puwedeng ipagkait sa kanya kahit hindi mo siya ginusto?