Deuteronomio 29:29

Ang Teksto

Matapos ang mahaba at nakakapangilabot na paglalarawan ng mga sumpa, ng lupaing naging asupre at asin, at ng tanong ng mga bansa na "Bakit ito ginawa ni Yahweh sa lupaing ito?", bigla na lang pinutol ni Moises ang usapan sa isang pangungusap na parang pintuang isinara at bintanang binuksan sabay: "Ang mga bagay na lihim ay nabibilang lamang kay Yahweh na ating Diyos; pero ang mga bagay na inihayag ay nabibilang magpakailanman sa atin at sa ating mga kaapu-apuhan, para gawin natin ang lahat ng mga salita ng batas na ito." May hangganan ang maaaring malaman ng Israel tungkol sa pamamalakad ng Diyos. Pero ang bahaging ibinigay niya ay hindi pautang, kundi mana, at may malinaw na layunin: hindi para pagtalunan, kundi para sundin.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang sabay na itinuturo ng talatang ito tungkol sa Diyos, at kadalasan ay isa lang ang pinipili nating paniwalaan. Una, may Diyos na mas malaki kaysa sa ating pag-unawa; may mga pasya siyang hindi niya ipinaliliwanag kahit kanino, at hindi iyon kakulangan sa kabutihan kundi katotohanan ng pagiging Diyos niya. Ikalawa, ang Diyos na ito ay nagsalita, at ang sinabi niya ay sapat. Ang linyang "para gawin natin" ang pumipigil sa buong talata na maging pilosopiya. Ang pahayag ay hindi materyal para sa haka-haka tungkol sa hinaharap o sa kung sino ang hinirang; ito ay utos na dapat tuparin ngayon. Kaya ang tunay na kabanalan ay hindi nasusukat sa dami ng natuklasan mong misteryo, kundi sa katapatan mo sa kung ano nang malinaw.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talatang ito ay hindi nakatayong mag-isa; may kapatid itong agad na sumusunod. Ilang linya lang ang layo, sa Deuteronomio 30, sasabihin ni Moises na ang utos na ito ay hindi nasa langit at hindi rin sa kabilang ibayo ng dagat, kundi napakalapit, nasa bibig at nasa puso. Magkasunod sila: hindi mo maaabot ang lihim, pero hindi mo rin kailangang abutin ang inihayag, nasa harap mo na iyon. Dinala ni Pablo ang linyang iyon sa Roma at itinuro ang nakalapit na salita bilang si Cristo mismo. Doon nagsasara ang sinulid: ang pinakamalalim na lihim ng Diyos ay hindi nanatiling lihim kundi nagkatawang-tao. Hindi natin binuksan ang pintuan; binuksan iyon mula sa loob.

Ang Salamin

May tanong kang hindi sinagot ng Diyos. Baka ito: bakit siya na-stroke sa edad na limampu't dalawa, gayong siya pa ang pinakamatapat sa inyong pamilya. Bakit natanggal ka sa trabaho noong panahong tapat kang nagbibigay. Bakit iyong kapatid mong tumalikod ay mukhang mas payapa kaysa sa iyo. At habang hindi dumarating ang sagot, dalawa ang tukso: magtayo ng sarili mong teorya para may masisi, o huminto na sa pagsunod dahil parang walang saysay. Pinuputol ng talatang ito ang dalawa. Hindi ka pinagbawalan ng Diyos na magtanong; hinati lang niya ang trabaho. Sa kaniya ang sagot, sa iyo ang pagsunod. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang tanong na matagal mo nang itinatanong sa Diyos, at sa ilalim nito ay isulat ang isang utos na alam mo nang malinaw at susundin mo bago matapos ang araw.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga nakatayo sa Moab ay anak ng isang henerasyong namatay sa ilang. Alam nila ang pakiramdam ng isang kuwentong hindi nagwakas nang maganda. At kakarinig lang nila ng talata 4: hindi pa raw sila binigyan ng pusong makaalam, ng matang makakita. Isipin mo ang bigat niyon. Pagkatapos ay pinarinig sa kanila ang hinaharap na kanilang mga apo at ang dayuhang galing sa malayong lupain, nakatingin sa lupaing asupre at nagtatanong kung bakit. Para sa kanila, ang talata 29 ay hindi abstraktong pahayag tungkol sa paghahayag kundi babala laban sa pagiging mapanghula tungkol sa kapalaran ng bansa. Huwag ninyong kuwentahin kung kailan babagsak ang lahat. Tumawid kayo, at sundin.

Ang Detalye

Ang salitang Hebreo para sa "lihim" dito ay nistarot, mula sa ugat na nangangahulugang itago o ikubli. Hindi ito pangkalahatang pilosopiya tungkol sa misteryo ng Diyos; may partikular itong tinutukoy sa kontekstong ito. Tingnan ang talata 18 at 19: may tao, pamilya, o lipi na ang puso ay tahimik nang tumatalikod, binabasbasan ang sarili sa loob habang nakikinig sa sumpa. Walang nakakakita niyon. Walang hukom ng Israel na makakahatol sa isang pusong hindi pa nakikilos. Iyon ang lihim na pag-aari lamang ni Yahweh. Ang kapulungan ay may pananagutan sa nakikita at naririnig; ang Diyos ang bahala sa hindi. Nagpapalaya iyon, at nakakatakot din.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaibang larawan ng Diyos ang lumalabas dito. Siya ang hindi nagpapaliwanag, na ang galit sa talata 28 ay bumubunot sa buong bansa mula sa lupain nang hindi humihingi ng pahintulot. Pero siya rin ang nagsalita, nangako, nanumpa kay Abraham, Isaac at Jacob, at pinatayo sa harap niya hindi lang ang mga pinuno kundi pati ang mga tagaputol ng kahoy at tagasalok ng tubig. Isang Diyos na may karapatang manahimik pero pumiling magsalita. Ang katahimikan niya ay hindi kawalang-malasakit, at ang pananalita niya ay hindi kahinaan. Iyan ang mukhang kailangan nating matutunang tingnan nang matagal: hindi natin siya kayang ipaliwanag, pero kaya natin siyang pakinggan, at iyon ang hinihingi niya.

Pagninilay

Aling bahagi ng iyong pananampalataya ang mas inuubos mo: ang pagtuklas sa hindi ipinahayag, o ang pagsunod sa malinaw nang ipinahayag?

Kung ang mga lihim ay pag-aari ng Diyos, ano ang nagbabago sa paraan ng pagtingin mo sa taong hinahatulan mo sa puso mo?