Deuteronomio 6

Ang Teksto

Ipinapasa ni Moises sa bagong salinlahi ang mga utos ng Diyos bago sila tumawid sa Jordan: makinig, Israel, iisa si Yahweh, at mahalin siya ng buong puso, kaluluwa, at lakas. Ang mga salitang ito ay hindi dapat itago sa templo kundi ikintal sa puso, pag-usapan sa bahay at sa daan, isulat sa hamba ng pinto. At kapag nakapasok na sila sa lupaing hindi nila pinaghirapan, doon sila mag-ingat na huwag makalimot, sapagkat kapag nagtanong ang kanilang mga anak kung ano ang kahulugan ng lahat ng ito, ang sagot ay isang kuwento: "Kami ay naging mga alipin ng Paraon sa Ehipto."

Ang Puso ng Teksto

"Si Yahweh na ating Diyos ay iisa." Hindi ito pangunahing pahayag tungkol sa bilang kundi tungkol sa hindi mahahating pagkatao ng Diyos, at samakatuwid sa hindi mahahating pagmamahal na hinihingi niya. Pansinin ang tatlong salita: puso, kaluluwa, lakas. Hindi ito tatlong bahagi ng tao na pwedeng hatiin, kundi isang paraan ng pagsasabi na walang natitira sa labas. Ang kakaiba: iniuutos ang pag-ibig. Paano mo mamahalin ang isang bagay dahil sinabihan ka? Pero tingnan ang pagkakasunod. Ang pag-ibig ay tugon sa isang Diyos na unang kumilos, na naglabas sa kanila "sa bahay ng pagkaalipin." Ang utos ay hindi paghingi ng wala; ito ay paanyaya na ibalik ang buong sarili sa Isang nagbigay na ng lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nang tanungin si Jesus kung alin ang pinakadakilang utos, hindi siya gumawa ng bago. Binanggit niya ang talatang ito, ang Shema, at idinugtong ang pag-ibig sa kapwa. Mahalaga iyon: ang buod ng buong kautusan ay narito na, daan-daang taon bago siya dumating. Pero may isa pang sinulid. Sa ilang, kapag sinubok ang Israel, sila ay bumagsak; sa Masa sila nagreklamo at sinubok ang Diyos. Sinipi rin ni Jesus ang talata 16 noong tinukso siya sa ilang, at sa pagkakataong ito ang anak ng Israel ay hindi natinag. Ang hinihingi ng Deuteronomio 6 sa atin, inilaan niya para sa atin. Hindi nito inaalis ang utos; inilalagay nito ang utos sa loob ng biyaya.

Ang Salamin

Hindi ka malamang nasa panganib na yumuko sa isang rebulto. Ang panganib na inilalarawan dito ay mas tahimik: ang kasiyahan. "Makakakain kayo at masisiyahan, pagkatapos mag-ingat para hindi ninyo malimutan." Ang pagkalimot ay hindi nangyayari sa gitna ng krisis kundi pagkatapos ng sahod, pagkatapos ng diagnosis na malinis, pagkatapos maayos ang mga bata. Doon tumatahimik ang panalangin, hindi dahil galit ka, kundi dahil hindi mo na kailangan. At ang pagtuturo sa mga anak, "kapag naglalakad kayo sa daan," ay hindi relihiyosong programa kundi ordinaryong usapan sa kotse, sa hapag, bago matulog. Ngayon mismo: isulat sa isang papel ang isang bagay na natanggap mo na hindi mo pinaghirapan, at idikit ito sa pinto ng iyong bahay.

Ang Tanong

May kakaiba sa talata 15: "si Yahweh na nasa kalagitnaan ninyo ay isang mapanibughuing Diyos." Hindi ito komportableng salita. Sa tao, ang paninibugho ay kahinaan, pagmamay-ari, takot. Bakit ito isinusuot ng Diyos na walang kulang? Hindi ito pinapalambot ng teksto; sinasabi pa nga nito ang maaaring mangyari, "wasakin kayo mula sa ibabaw ng mundo." Marahil ito ang tanging wika na sapat sa isang relasyong parang pag-aasawa, kung saan ang kawalang-malasakit ay mas malupit kaysa galit. Ang Diyos na hindi nagseselos ay isang Diyos na hindi talaga nakikipag-ugnayan. Pero hindi ito ganap na nawawala ang bigat. Iniiwan ko itong bukas: ang pag-ibig ng Diyos ay hindi ligtas na pag-ibig, at marahil hindi natin kailangang unawain iyon bago tayo yumuko.

Ang Detalye

"Makinig kayo, Israel." Ang unang salita ay hindi "sumunod" kundi "makinig." Sa Hebreo, shema, at ang salitang iyon ay naglalaman ng pakikinig at pagtalima nang sabay; walang linya sa pagitan ng pandinig at pagsunod. Kaya nagsisimula ang buong pananampalataya ng Israel hindi sa isang gawa kundi sa isang tainga. Bago ka magsalita tungkol sa Diyos, tumahimik ka muna sa harap niya. At pansinin: hindi sinabing "unawain mo, Israel." May mga bagay sa kabanatang ito na mananatiling hindi maliwanag, pero ang unang hinihingi ay hindi kalinawan kundi atensiyon. Ang pakikinig ay isang anyo ng pagtitiwala, lalo na kapag hindi mo pa nakikita ang buong larawan.

Ang mga Unang Nakarinig

Ito ay isang henerasyong hindi nakakita sa Ehipto. Namatay ang kanilang mga magulang sa ilang; alam nila ang kuwento ngunit hindi nila ito naranasan. Kaya sinasabi sa kanila sa talata 21 na sabihin, "Kami ay naging mga alipin," hindi "sila." Natututo silang pumasok sa isang alaalang hindi nila pag-aari sa pamamagitan ng karanasan kundi sa pamamagitan ng tipan. Sila ay mga lagalag na malapit nang manirahan sa mga lungsod ng ibang tao, napapaligiran ng mga diyos ng lupa at ani. Narinig nila ang babalang ito hindi bilang teorya kundi bilang paglalarawan ng kanilang susunod na buwan. At tayo, na nakatanggap din ng isang kuwentong hindi natin pinagdaanan, ay inaanyayahang sabihin ding "kami."

Pagninilay

Alin sa iyong buhay ngayon ang "balon na hindi mo hinukay," at kailan ka huling nagpasalamat para dito nang may pangalan?

Kung tatanungin ka ngayon ng isang bata kung bakit ka sumasamba, magsisimula ka ba sa isang paliwanag o sa isang kuwento?