Ang Mangangaral 6

Ang Teksto

May nakita si Mangangaral na isang sakit na malubha: binibigyan ng Diyos ang isang tao ng "kayamanan, kasaganaan at karangalan" hanggang sa wala na siyang kulang, pero hindi ibinibigay ang kakayahang magsaya rito, at iba ang nakikinabang. Mula roon ay lumalalim ang pagsusuri: kahit sandaang anak, kahit dalawang libong taon, kung hindi natutong matuwa sa mabubuting bagay, mas mabuti pa raw ang sanggol na patay na ipinanganak. Nagtatapos ang kabanata sa dalawang tanong na walang sagot: sino ang nakakaalam kung ano ang mabuti sa maikling buhay na ito, at sino ang makapagsasabi kung ano ang mangyayari pagkatapos?

Ang Puso ng Teksto

Ang mahirap unawain dito ay hindi ang kayamanan kundi ang pinagmulan nito. Ang Diyos ang nagbigay, at ang Diyos din ang hindi nagbigay ng kakayahang magsaya. Ibig sabihin, ang kagalakan ay hindi awtomatikong kasama ng pag-aari. Hindi ito bumubukal mula sa dami; ito ay kaloob, hiwalay na kaloob. Kaya't ang buong sistema ng pag-iipon, pagsusumikap, at pag-akyat ay nabubutas sa isang punto: kaya mong makuha ang lahat ng hinahangad mo at hindi pa rin madama ang anuman. Hindi ito pagkondena sa ari-arian. Ito ay pagtatanggal ng ilusyon na kaya nating pilitin ang ligaya sa pamamagitan ng paghawak. Ang biyaya ay hindi lamang para sa kapatawaran; ang kakayahang tumanggap at magpasalamat ay biyaya rin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang bitag na inilalarawan dito, ang puso na hindi "nasiyahan sa kabutihan", ay ang parehong puso na dinadalhan ni Jesus ng pagkain at inumin. Hindi niya kinontra si Mangangaral; pinagtibay niya ito. Sinabi niya na ang nauuhaw pa rin pagkatapos uminom ay normal, hanggang sa dumating ang tubig na siya mismo ang nagbibigay. Sa Lucas, ang mayamang nagpapalaki ng kamalig ay halos sipi ng Eclesiastes 6:2: natipon na ang lahat, pero iba ang kukuha nito. Ang kaibahan ay ito: sa Lucas may boses mula sa labas ng sistema, isang tinig na nagsasabing may yaman na patungo sa Diyos. Dito sa Eclesiastes, naghihintay pa tayo sa tinig na iyon. Pero ang hubad na katotohanan ay inihahanda ang puso para dito.

Ang Salamin

Tingnan mo ang mga bagay na pinaghirapan mo at hindi mo pa natitikman. Ang bahay na inayos mo pero hindi mo pinagpapahingahan. Ang mga anak na pinag-aral mo pero hindi mo kinakausap nang walang agenda. Ang katawan na inaalagaan mo sa gym pero kinamumuhian mo pa rin sa salamin. Ang sahod na ginagamit mo para sa pangarap na laging limang taon pa ang layo. Ganito gumagana ang bitag: hindi ito nagsisimula sa kasalanan kundi sa pagpapaliban. Sabi ng talata 9, "Mabuti pang masiyahan sa nakikita ng mga mata kaysa sa paghahangad ng isang lumalawak na pananabik". Ang nakikita ng mga mata ngayon, hindi ang inaasam bukas. Kaya ngayong araw: kumain ng isang pagkain nang hindi hawak ang telepono, at bago ka tumayo sa mesa, sabihin nang malakas, "Salamat, tinatanggap ko ito."

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang tunay na pangunahing tauhan dito, at hindi siya komportableng tingnan. Siya ang nagbibigay at siya rin ang "hindi ibibigay ang kakayahang magsaya." Siya rin ang tinutukoy sa talata 10 bilang "isang makapangyarihang hukom ng lahat" na walang saysay pakipagtalunan. Hindi ito larawan ng Diyos na tagapagbigay-serbisyo. Siya ay Diyos na nagtatakda ng pangalan sa bawat bagay, kasama na ang sa atin, at hindi nagpapaliwanag. Pero huwag mong palampasin ito: hindi naiinggit si Mangangaral sa Diyos, naghahanap siya ng paraan upang mabuhay nang tapat sa harap niya. At ang resulta ng pagtanggap na hindi natin kontrolado ang kagalakan ay hindi pagkalumbay kundi kahinahunan: tumigil sa pakikipagtalo, buksan ang kamay, tanggapin ang plato na nasa harap mo.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ikumpara ang talata 2 sa pangako sa Deuteronomio tungkol sa mga bahay na hindi mo itinayo at ubasan na hindi mo itinanim: doon, ang pagtatamasa ng biyaya ng iba ay tanda ng pabor ng Diyos. Dito, binaligtad ito, at ikaw ang nagtanim habang iba ang umaani. Ipinapakita nito na ang kabanata ay hindi tumatangging maniwala sa pagpapala; nagluluksa ito kapag nasira ang ugnayan ng pagsisikap at kasiyahan. Sa kabilang banda, ang payo ni Pablo kay Timoteo sa mayayaman, na ang Diyos ay saganang nagbibigay ng lahat ng bagay para tamasahin, ay tumutugon nang diretso sa Eclesiastes 6. Ang pagtatamasa ay utos, hindi luho.

Ang Detalye

Sa talata 7: "lahat ng gawain ng isang tao ay para punuin ang kaniyang bibig, gayon man ang kaniyang gana sa pagkain ay hindi mapupunan." Ang salitang Hebreo sa likod ng "gana" ay nephesh, na ibig sabihin ay lalamunan, hininga, at kaluluwa. Kaya may nakakatusok na laro ng salita dito: napupuno ang bibig, hindi ang lalamunan. O mas eksakto, napupuno ang bibig pero hindi ang kaluluwa. Lahat ng trabaho, lahat ng overtime, lahat ng ambisyon, ay pumapasok sa isang butas na hindi tumitigil. Hindi sinasabi ni Mangangaral na masama ang pagkain. Sinasabi niyang mali ang pinapakain natin. Ang kaluluwa ay hindi gutom sa dami; gutom ito sa kaloob na natatanggap nang may pasasalamat.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang pinaghirapan mo nang husto pero hindi mo pa natitikman, at ano ang pumipigil sa iyo?

Kung ang kakayahang magsaya ay kaloob at hindi tagumpay, paano nito babaguhin ang hinihingi mo sa Diyos sa panalangin ngayong linggo?