Mga taga-Efeso 2:19

Ang Teksto

Matapos ipahayag na ang krus ang pumatay sa poot na naghahati sa Judio at Gentil, may hinuha si Pablo: kung nabuwag na ang pader, hindi na maaaring manatiling nakatayo sa labas ang mga Gentil. "Kaya ngayon kayong mga Gentil hindi na kayo mga dayuhan at hindi kilala." Dalawang larawan ang inilalapat sa kanila: kapwa mamamayan kasama ng bayan ng Diyos, at kasapi ng kaniyang sambahayan. Hindi bisita, hindi tinolerahang panauhin, kundi kabilang sa listahan ng mamamayan at nakaupo sa hapag ng pamilya.

Ang Ubod

Ang salitang "dayuhan" ay legal na termino. Sa mundo ng Efeso, may mga taong nakatira nang dekada sa isang lungsod ngunit walang karapatang bumoto, magmay-ari, o tumindig sa hukuman. Ganoon ang posisyon ng mga Gentil sa harap ng tipan ng Israel: nakikinig sa labas ng bakod. Ang sinasabi ni Pablo ay hindi na naging mas mapagpatawad ang Diyos, kundi may ginawang legal at makasaysayang aksyon sa krus. Ang pagkamamamayan ay hindi ipinakikiusap; ibinibigay. At sinasabi ito ni Pablo pagkatapos ng talatang walo at siyam, kung saan wala nang maipagmamalaki ang sinuman. Ang biyaya, kung ganoon, ay hindi lamang personal na kapatawaran; ito ang muling pagsulat ng iyong pagkakakilanlan sa pampublikong talaan ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Buong Kasulatan ang nasa likod ng talatang ito. Tinuruan ang Israel na alagaan ang dayuhang naninirahan sa kanila, dahil dayuhan sila noon sa Egipto; ngunit ang dayuhan ay nanatiling dayuhan, isang taong pinagkakalooban ng awa ngunit hindi ng mana. Ipinangako naman ng mga propeta ang araw na dadalo ang mga bansa sa bundok ng Panginoon. Ang ipinapahayag ni Pablo ay hindi pagpapalawak ng kawanggawa kundi pagkakatupad ng pangako: sa dugo ni Cristo, ang dayuhan ay naging kaanak. Ito ang parehong tipan na ipinangako kay Abraham, na sa kaniya pagpapalain ang lahat ng lahi, at ngayon ay natupad na hindi sa pagpapaluwag ng pintuan kundi sa pagkamatay ng Anak sa labas ng lungsod.

Ang Salamin

May bahagi sa iyo na kumportable nang manatiling dayuhan. Mas madaling maging bisita kaysa kaanak: ang bisita ay hindi inaasahan, hindi umuupo sa mahihirap na pag-uusap, at malaya umalis kapag naiinip. Kaya nga tahimik kang nakaupo sa likod ng simbahan, matapat sa pagdalo ngunit hindi kilala; kaya nga hindi mo pa nasasabi sa kahit sino ang tungkol sa utang, sa kalungkutan, sa anak na hindi na nagdadasal. At mayroon ding kabaligtaran: iyong lihim na pakiramdam na ikaw ang matandang mamamayan, may karapatan ka sa upuan, sa paraan ng pagkanta, sa pagpapasya, at ang mga bago ay nasa pagtitiis mo. Pinapatay ng talatang ito ang dalawang bisyo. Walang naturalisadong mamamayan sa bayan ng Diyos na hindi biyaya ang naging daan. Ngayong araw: isulat ang pangalan ng isang taong madalas nasa gilid ng inyong iglesya, at padalhan siya ng mensahe na inaanyayahan mo siyang kumain sa hapag ninyo.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ihambing ang eksena sa tabernakulo at templo, kung saan may mga literal na pader at tanda ng babala na nagbabawal sa Gentil na tumawid sa loob. Alam ni Pablo ang pader na iyon; siya na inakusahan sa Jerusalem na nagpasok ng Gentil sa templo. Kaya hindi metapora lamang ang talatang labing-apat: totoong bato ang nasa isip niya. Tingnan din ang sumusunod na talaan sa talatang dalawampu't dalawa: "kayo din ay magkakasamang itinayo bilang isang tahanan para sa Diyos sa Espiritu." Ang pader na naghahati ay naging pader na nagtataglay; ang eksklusyon ay naging arkitektura ng bagong templo. At sa panimula ng Ebanghelyo ni Juan, ang mga tumanggap sa Salita ay binigyan ng karapatang maging anak ng Diyos, ang parehong salita ng pagkakaanak.

Ang Tanong

Kung tapos na ang pader, bakit buhay pa ito sa atin? Nahahati pa rin ang iglesya sa lahi, uri, lengguwahe, politika. Napakadaling sabihin na "posisyonal" ang pagkakaisa at "proseso" ang praktika, ngunit hindi ganoon ang tono ni Pablo: "sinira niya ang pader," nakaraang panahunan, tapos na. Ang matapat na sagot ay ito: ang ginawa ni Cristo ay katotohanan bago ito maging karanasan, at ang ating dibisyon ay hindi pagkabigo ng krus kundi pagtanggi nating tumira sa bahay na naitayo na. Hindi ito nagpapagaan. Nagpapabigat nga: bawat pader na ating pinapanatili ay pader na itinatayo laban sa isang bagay na sinira na ng Diyos.

Ang Detalye

Ang "mga kasapi ng sambahayan ng Diyos" ay mula sa isang salitang Griyego, oikeios, na mula sa oikos, bahay. Hindi ito ang salita para sa kaibigan o kasama; ito ang salita para sa mga nasa loob ng pintuan, ang mga may susi. Sa sinaunang lipunan, ang sambahayan ang pinakamaliit na yunit ng kapangyarihan, ekonomiya, at pagkakakilanlan; ang tanong na "kaninong sambahayan ka?" ay tanong tungkol sa buong buhay mo. Sinasabi ni Pablo: sambahayan ng Diyos. Hindi ka nagbabayad ng renta. Hindi ka nasa probasyon. At dahil sambahayan, may mga kapatid kang hindi mo pinili, at obligado ka sa kanila hindi dahil kaaya-aya sila kundi dahil kadugo mo sila sa dugo ni Cristo.

Pagninilay

Saan sa buhay ng iglesya ka pa rin kumikilos na parang bisita, at ano ang ipinagtatanggol mo sa pananatiling bisita?

Sino ang tinitingnan mo bilang "dayuhan" sa bayan ng Diyos, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung paano mo naiintindihan ang iyong sariling pagkamamamayan?