Mga taga-Efeso 6

Ang Teksto

Kumalansing ang tanikala nang iunat ni Pablo ang kamay para sabihin sa eskriba ang susunod na hati ng liham. Nagsimula siya sa pinakamaliit na tao sa bahay: mga anak, sumunod kayo; mga ama, huwag ninyong sulsulan sa galit ang inyong mga anak; mga alipin, maglingkod nang buong puso; mga amo, huwag ninyo silang pagbantaan. Pagkatapos ay biglang lumawak ang tanawin: hindi laman at dugo ang tunay na kalaban, kaya isuot ang buong baluti ng Diyos at manalangin sa lahat ng oras, kasama na para sa isang bilanggo na kailangang magsalita nang may katapangan. Sa huli, isang pangalan, si Tiquico, at isang basbas ng biyaya sa lahat ng nagmamahal kay Cristo nang walang kupas.

Ang Ubod

Isipin natin ang kaayusan ng argumento. Bago pa man banggitin ang espada at kalasag, ang unang larangan ng espirituwal na labanan ay ang hapag-kainan at ang kusina. Ang mga sambahayan na ito ang unang teatro kung saan makikita kung tunay ngang nabago ang tao ng ebanghelyo. At ang pinakamatalas na bahagi ay hindi ang utos sa mahihina kundi ang paalala sa malalakas: "Alam ninyo na ang Amo nila at ninyo ay parehong nasa langit." Sa isang mundong pinatatakbo ng utos at pananakot, sinasabi ng Diyos sa may kapangyarihan na may Isang nakatayo sa itaas nila, at sa kaniya "wala siyang tinatangi." Doon nabubuwag ang lahat ng pang-aabuso: hindi sa pagpapalit ng nasa itaas, kundi sa pagkilala kung sino talaga ang nasa itaas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nakasandal ang larawan ng baluti sa isang matandang tanawin: sa Isaias, ang Diyos mismo ang nagbibihis ng katuwiran na parang baluti at ang kaligtasan na parang helmet, dumadaluhong para sa kaniyang bayan. Ang hindi kayang ipagawa ng batas sa tao, isinasangkot ngayon ni Pablo sa iglesia, hindi dahil naging bayani na tayo, kundi dahil pinahihiram sa atin ang mismong kagayakan ng mandirigmang Diyos. Kaya lahat ng piyesa ay hindi katangian nating pinaghirapan: katotohanan, katuwiran, ebanghelyo ng kapayapaan, pananampalataya, kaligtasan, salita ng Diyos. Bigay lahat. Hindi ito panawagang maging matipuno; panawagan itong magbihis ng gawa ni Cristo at tumayo doon. Ang tagumpay ay nakamit na sa krus; ang atin ay ang manatiling matatag sa loob nito.

Ang Salamin

May malamig na katanungan sa likod ng talata 6: paano ka kumikilos kapag walang nakatingin? Ang trabahong tapos-tapos na lang kapag walang superbisor, ang mabuting anyo tuwing Linggo, ang paninindigang naglalaho kapag walang makakakilala sa iyo. Sabi ni Pablo, "Maglingkod kayo ng buong puso, na parang sa Panginoon kayo naglilingkod at hindi sa mga tao." At sa mga magulang, may isang tabak na nakatutok: hindi tanong kung sumusunod ang anak, kundi kung ang disiplina mo ay nagpapalaki o nagsusulsol lamang ng galit. May pagkakaiba ang pagtutuwid na may layunin at ang inis na nagbubunton lang. Tanungin mo ang sarili mo nang tapat: kapag nagalit ka sa anak mo kagabi, para bang para kanino ba talaga iyon?

Ang Detalye

Isang salita sa talata 20 ang madaling laktawan: "kinatawan." Ang gamit na salita ay ambassador, ang titulo ng sugo ng emperador, na tumatapak sa ibang lupain na may dangal at proteksiyon ng Roma. Pero idinugtong agad ni Pablo: "kinatawan na naka-tanikala." Dalawang salitang hindi dapat magkatabi. Walang embahador na nakakadena; kapag nangyari iyon, insulto na iyon sa buong imperyo. Dito nakikita ang buong hugis ng kaharian ng Diyos: kinakatawan ito ng mga taong mukhang bigo. At ano ang hinihiling niyang ipanalangin? Hindi kalayaan. Katapangan. Hindi paglabas sa kulungan, kundi bibig na bukas sa loob nito. Ganito ang lakas ng Diyos, laging nasa lugar na hindi natin hinihintay.

Konteksto

Nakasulat ang liham na ito mula sa pagkabilanggo, malamang sa Roma, sa mga iglesia sa palibot ng Efeso, lungsod ng templo ni Artemis at ng masiglang pamilihan ng anting-anting, orasyon at panggagayuma. Ang pag-usapan ang "mga masasamang espiritu sa kalangitan" ay hindi teoretikal doon; kabahagi ito ng hangin na hinihinga nila. Sa mga sambahayan, umaabot sa isang katlo ng populasyon ng lungsod ang mga alipin, at ang amo ay may legal na kapangyarihan sa katawan nila. Kaya nakakagulat na ang isang liham ay may sinasabi sa alipin bilang tao na may puso, kalooban, at gantimpala mula sa Panginoon. Hindi kausap ni Pablo ang institusyon; binubungkal niya ang pundasyon nito mula sa loob, sa pamamagitan ng pagbibigay ng dangal sa hindi binibigyan ng dangal.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi malayong mangangasiwa kundi mandirigmang nagpapahiram ng sarili niyang kagayakan. Pero pansinin ang paulit-ulit na pandiwa: manatili, magpakatatag, tumayo. Hindi tayo pinapadala sa pananalakay; pinapatayo tayo sa lupang naangkin na niya. Ganito ang kaniyang katangian: hindi siya nagmamadaling paalisin tayo sa panahong ito ng kasamaan, kundi tinuturuan tayong huwag matinag sa loob nito. At sa dulo, sa halip na hudyat ng pagsalakay, isang bendisyon: kapayapaan, pag-ibig, pananampalataya, biyaya. Hindi galit ang huling salita ng Diyos sa liham na puno ng labanan, kundi pagmamahal na "hindi kumukupas." Doon makikita kung sino siya: hindi mahilig sa digmaan, kundi tapat sa kaniyang bayan hanggang matapos ang laban.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay ko ako kumikilos nang iba kapag alam kong may nakatingin, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung sino talaga ang aking Panginoon?

Kung ang panalangin ko sa gitna ng pagdurusa ay hindi kalayaan kundi katapangan, ano ang unang bagay na kailangan kong sabihin bukas?