Ester 3

Ang Teksto

Itinaas ni Haring Assuero si Haman na Agageo nang higit sa lahat ng opisyal, at inutusan ang lahat ng nasa tarangkahan ng palasyo na lumuhod sa harap niya. Tumanggi si Mordecai, at nang malaman ni Haman na ang lalaking ito ay Judio, hindi na sapat sa kanya ang isang bangkay: binalak niyang lipulin ang buong lahi. Nagpalabunutan sila para sa petsa, binili ni Haman ang pahintulot ng hari sa halagang sampung libong talentong pilak, at isang kautusan na selyado ng singsing ng hari ang ipinadala sa buong imperyo: patayin ang lahat ng Judio, bata at matanda, sa iisang araw. Nagtapos ang kabanata sa dalawang lalaking umiinom habang ang buong Susa ay nasa kaguluhan.

Ang Puso ng Teksto

Walang binabanggit na Diyos sa kabanatang ito. Wala ring panalangin, walang propeta, walang himala. Ang tanging nakikita mo ay papeles: isang utos, isang selyo, mga tagahatid na nagmamadali sa kalsada. At doon mismo nakasalalay ang bigat ng teksto. Ipinapakita nito kung ano ang kayang gawin ng kasamaan kapag naisuot na nito ang damit ng legalidad. Hindi kailangan ni Haman ng hukbo; kailangan niya lamang ng pirma. Ang Kasulatan ay hindi natatakot na ipakita sa atin ang mundo sa pinakatahimik nitong kalupitan, kung saan ang kamatayan ay dumarating bilang dokumento. At ang pananampalataya rito ay hindi ang pagtitiyak na may mangyayaring himala, kundi ang pagtangging lumuhod kahit wala kang nakikitang katibayan na may Diyos na nakatingin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi aksidente ang dalawang pangalan. Si Haman ay "Agageo," at si Mordecai, ayon sa kabanata 2, ay mula sa lahi ni Kis, isang Benjamita. Si Haring Agag ay ang Amalekitang hindi pinatay ni Saul na anak ni Kis sa 1 Samuel 15. Ang hindi natapos na labanan noon ay bumalik pagkalipas ng limang siglo, ngayon ay nasa tarangkahan ng ibang imperyo. May isang pangmatagalang tangka sa buong Kasulatan na putulin ang lahi kung saan dadaan ang pangako: sa Ehipto, sa Betlehem ni Herodes, sa krus. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang parehong pattern. At sa bawat pagkakataon, ang bayan ng pangako ay nakaligtas hindi dahil malakas sila, kundi dahil hindi kayang bawiin ng Diyos ang sarili niyang sinabi.

Ang Salamin

May mga sandali kung kailan hindi kailangan ng katapatan ng matinding kabayanihan, kundi ng simpleng pagtanggi na gawin ang ginagawa ng lahat. Si Mordecai ay nakatayo lamang habang ang buong tarangkahan ay nakayuko. Araw-araw siyang tinatanong, "Bakit mo sinusuway ang utos ng hari?" Araw-araw, ang presyon ay hindi galing sa hari kundi sa mga katrabaho. Ganoon din sa opisina kung saan inaasahan ang isang maliit na kasinungalingan sa ulat, sa pamilyang tahimik tungkol sa isang bagay na mali, sa grupong tumatawa sa isang biro na hindi dapat tawanan. At pansinin: ang katapatan ni Mordecai ang nagdala ng panganib sa buong bayan. Hindi laging ligtas ang tama. Ngayong araw, pumili ng isang tao na matagal mo nang kasama ngunit hindi pa nakakaalam na ikaw ay sumasamba sa Diyos, at sabihin sa kanya ang isang totoong pangungusap tungkol dito bago matapos ang araw.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang bumasa nito ay mga Judiong nakatira sa labas ng Juda, mga taong alam ang pakiramdam ng pagiging "isang lahing nagkalat at nakatira sa lahat ng lalawigan." Narinig nila sa bibig ni Haman ang mismong mga salitang binabato sa kanila sa pamilihan: iba ang batas ninyo, hindi kayo sumusunod, hindi kayo nararapat manatili. Alam nila kung paano ang mabuhay sa ilalim ng isang kautusan na maaaring baguhin ng isang pirma. At nang basahin nila na ang palabunutan ay nangyari sa buwan ng Nisan, ang buwan ng Paskuwa, hindi nila ito nalampasan. Sa buwan ng paglaya ng kanilang mga ninuno, itinakda ang araw ng kanilang pagkalipol. Ang Diyos na nagligtas sa Ehipto ay tahimik dito, at iyon mismo ang pinakamasakit at pinakatotoo sa aklat na ito.

Ang Konteksto

Susa, ikalabindalawang taon ni Assuero, mga 474 BC. Ang tarangkahan ng palasyo ay hindi lamang pintuan kundi ang korte at opisina ng imperyo: doon umuupo ang mga eskriba, doon dinidinig ang mga kaso, doon nagkakalat ang tsismis. Mainit, maalikabok, puno ng mga tao na naghihintay ng pabor. Ang paglalagay ng pur, ang palabunutan, ay isang relihiyosong gawain: itinatapon ang maliliit na bato upang tanungin ang mga diyos kung aling araw ang swerte. At sa gayong imperyo, hindi mababawi ang utos na nasusulat na at naselyuhan. Isang galit sa isang tarangkahan ang naging batas ng isang daan at dalawampu't pitong lalawigan. Ganoon kanipis ang pagitan ng poot ng isang tao at ang kapahamakan ng isang buong bayan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Haman ay hindi karikatura; siya ay nakakatakot dahil kilala natin siya. Nakita niya ang isang lalaking nakatayo at "napuno siya ng matinding galit." Isang tao ang hindi yumuko, at nawalan ng lasa ang buong kadakilaan niya. Ganoon kagutom ang pagmamataas: hindi ito nabubusog sa papuri ng siyam na raan kung may isang tumatanggi. At kapag ganito ka, laging may paraan ang poot mong magmukhang makatwiran, kaya nagsalita siya sa hari tungkol sa kaayusan, sa batas, sa interes ng kaharian, at nag-alok pa ng pera. Sa huli, siya ay umupo upang uminom habang ang siyudad ay nagugulo. Ang taong hindi marinig ang sigaw sa labas ng bintana niya ay naging bingi hindi sa isang iglap, kundi sa mahabang pagpapalaki niya sa sarili.

Pagninilay

Saan sa buhay ko ngayon ang pagluhod ay hindi iniuutos ng kapangyarihan kundi inaasahan lamang ng mga nakapaligid sa akin, at ano ang halaga ng pagtayo?

Kapag tahimik ang Diyos gaya sa kabanatang ito, ano ang talagang pinagkakatiwalaan ko: ang kanyang pangako, o ang mga senyales na gusto kong makita?