Ester 9:22

Ang Teksto

Matapos ang dalawang araw ng dugo at panganib, sumulat si Mordecai sa lahat ng mga Judio sa 127 na lalawigan at itinakda ang ikalabing-apat at ikalabinlimang araw ng Adar bilang taunang alaala. Ang dahilan ay tahasang nakasulat: ito ang mga araw na "nakakuha ng kaginhawaan ang mga Judio mula sa kanilang mga kaaway," ang panahon "kung kailan ang kanilang pighati ay napalitan ng kagalakan, at mula sa pagluluksa naging isang araw ng pangilin." Pero hindi doon natatapos ang utos. Ang pag-alala ay binigyan ng kongkretong hugis: kapistahan at pagsasaya, pagpapadala ng mga regalong pagkain sa isa't isa, at mga regalo para sa mahirap. Apat na pandiwa, hindi isang damdamin. Ang araw ng kaligtasan ay naging araw ng pamimigay.

Ang Ubod

Pansinin kung ano ang ipinasok ni Mordecai sa dulo ng talata: "mga regalo para sa mahirap." Walang kinalaman ang mahirap sa laban. Hindi siya nagligtas ng sinuman, hindi siya nagtaya ng buhay sa harap ng hari. Pero siya ang huling pangalan sa listahan ng pagdiriwang. Dito nakasalalay ang bigat ng talatang ito: ang naranasang kaligtasan ay hindi pag-aari ng nakaligtas. Ang Diyos na hindi minsang binanggit sa aklat ni Esther ay kumikilos sa kasaysayan upang baliktarin ang tadhana ng mga walang kalaban-laban, at ang tamang tugon doon ay hindi lamang pasasalamat kundi pagsasalin ng biyaya. Ang pighating napalitan ng kagalakan ay nagiging pagkaing napupunta sa ibang hapag. Kung ang iyong kaligtasan ay hindi nagiging pagkain sa kamay ng isang nagugutom, hindi mo pa ito lubos na naiintindihan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pattern na ito ay hindi nagsisimula sa Susa. Sa tuwing nagliligtas ang Diyos, may utos na kasunod tungkol sa mga walang bahagi sa pakinabang: ang Paskuwa ay may kalakip na tagubilin para sa dayuhan, ang ani ay may sulok na hindi dapat anihin para sa dukha, ang Sabbath ay umaabot pati sa alipin at hayop. Ang kaligtasan sa Kasulatan ay laging may labis, at ang labis ay may pangalan. Dadalhin ito ni Jesus sa pinakamatinding anyo nito: ang hapag na pinagsasaluhan ng mga hindi makakaganti. Kung ang Purim ay ipinagdiriwang sa pagpapadala ng pagkain sa isa't isa, ang Banal na Hapunan ay ipinagdiriwang sa pagtanggap ng pagkaing hindi natin pinaghirapan. Sa parehong hapag, ang kagalakan ay naipapasa, hindi naiiimbak.

Ang Salamin

Mahusay tayong magpasalamat nang walang gastos. Nakaligtas ka sa diagnosis, natanggap mo ang trabaho, hindi nasira ang iyong pamilya sa taong iyon, at ang tugon mo ay isang post, isang hikbi sa serbisyo, isang pasasalamat na tumatapos sa iyong sariling dibdib. Ang Purim ay tumatangging payagan iyon. Sinasabi nito: ilabas mo ang kagalakan sa bintana. At mapait ang pagpili, dahil ang "mga regalong pagkain" ay hindi mula sa sobra kundi mula sa iyong handa. May pangalan ka na ngayong naiisip, ang kapitbahay na nag-iisa, ang kasamahang tinanggal sa trabaho, ang kamag-anak na hindi mo gustong kausapin dahil hihingi siya ulit. Huwag mong palitan ng abstraksiyon ang pangalang iyon.

Ngayong araw, maglagay ka ng isang bahagi ng niluto mong pagkain sa isang lalagyan, isulat ang pangalan ng isang taong hindi ka makakaganti, at ihatid o ipadala ito bago maghapunan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Mordecai ang sumulat nito, at hindi mababalewala kung sino ang sumulat. Siya ang lalaking umupo sa pintuan ng hari na nakasuot ng sako, walang kapangyarihan, nagluluksa para sa isang bayang nakatakdang lipulin. Ngayon siya ay "dakila sa bahay ng hari," may kakayahang magpalabas ng liham sa 127 na lalawigan. Ang mga taong umaakyat sa ganitong posisyon ay karaniwang nagtatatag ng monumento sa sarili. Ang itinatag ni Mordecai ay isang taunang pagkakataon upang alalahanin ng mga Judio na sila ay dating walang kalaban-laban, at upang kumilos ayon doon. Nakikita rito ang isang tao na hindi nakalimutan ang sako kahit nakasuot na siya ng maharlikang damit. Iyon ang bihirang uri ng kadakilaan: ang kapangyarihang ginagamit upang mapanatili ang alaala ng kahinaan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

May isa pang pagtitipon sa panahong ito ng kasaysayan na halos kaparehong-kapareho ang hugis. Sa Nehemias 8, matapos basahin ang kautusan at umiyak ang bayan, sinabihan silang kumain ng matataba, uminom ng matamis, at magpadala ng bahagi sa mga walang inihanda, dahil ang kagalakan sa Panginoon ang kanilang kalakasan. Dalawang magkaibang pangyayari, iisang reflex: ang tunay na kagalakan sa harap ng Diyos ay awtomatikong naghahanap ng taong walang handa. At sa Lucas 14, kapag naghahanda ka ng salusalo, sabi ni Jesus, huwag mong imbitahan ang makakaganti sa iyo kundi ang dukha at ang lumpo. Hindi ito bagong utos; ito ang Purim na hinubaran ng kalendaryo at ginawang paraan ng pamumuhay.

Ang Larawan ng Unang Nakarinig

Ang unang bumasa ng liham na ito ay mga Judio sa diaspora, nakakalat sa isang imperyong hindi nila pag-aari, walang templo sa paligid, walang hari mula sa lahi ni David, at kababalik lang sa normal na buhay matapos ang mga araw na akala nila ay huli na nilang araw. Narinig nila sa talatang ito ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: pahintulot na magsaya. Para sa isang minoryang matagal nang natutong magpakumbaba at huwag magpapansin, ang utos na magkapistahan nang hayagan at magpadala ng pagkain sa buong siyudad ay halos mapangahas. At narinig din nila ang hangganan. Hindi sila kumuha ng samsam, tatlong beses itong binanggit sa kabanata. Ang kanilang kagalakan ay hindi sa pagkuha kundi sa pagbibigay.

Pagninilay

Kailan ka huling nagdiwang ng isang kaligtasan sa buhay mo sa paraang may nakinabang na ibang tao, at ano ang naging hugis nito?

Anong "samsam" ang tinutukso kang kunin mula sa isang panalo mo kamakailan, at ano ang magbabago kung tatanggihan mo ito?