Exodo 20:12

Ang Teksto

Sa gitna ng kulog at usok ng Sinai, pagkatapos ng apat na utos tungkol sa kung sino ang Diyos at kung paano siya sasambahin, lumipat ang tinig sa isang bagay na nakakagulat na karaniwan: ang tatay at nanay mo. "Igalang ninyo ang inyong ama at inyong ina," sabi ni Yahweh, at hindi siya tumigil doon. Kinabit niya rito ang isang pangako: "para maaari kang manirahanng mahabang panahon sa lupain na ibibigay ko sa inyo." Isang utos tungkol sa pamilya, pero ang gantimpala ay bansa at lupain. Hindi personal na mahabang buhay lamang ang pinag-uusapan kundi ang pananatili ng isang bayan sa lupaing ipinangako sa kanila.

Ang Puso Nito

Ang utos na ito ang tulay sa pagitan ng dalawang tapyas ng bato. Bago ito, ang Diyos ang paksa; pagkatapos nito, ang kapwa. At ang tulay ay ang tahanan. Hindi ito aksidente. Ang Diyos na nagpakilala bilang "naglabas sa inyo mula sa lupain ng Ehipto" ay nagtatatag ngayon ng paraan kung paano maililipat ang kuwentong iyon sa susunod na salinlahi. Walang templo, walang pari, walang kodigo ang makapagliligtas ng isang bayan kung ang mga magulang ay hindi magsasalita at ang mga anak ay hindi makikinig. Ang paggalang sa magulang, kung gayon, ay hindi usaping sentimental; ito ay usapin ng pagpapatuloy ng tipan. Kaya naman may kalakip itong lupain: kapag naputol ang ugnayan ng mga salinlahi, naputol din ang pag-aangkin sa pangako.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang detalye na madaling lampasan: ito ang tanging utos sa sampu na may nakakabit na pangako. Napansin ito ni Pablo nang isulat niya sa mga taga-Efeso na ito ang unang utos na may kalakip na pangako, at hindi niya ito tinanggal nang dumating si Cristo. Bakit hindi? Dahil ang buong daloy ng kaligtasan ay dumadaan sa salinlahi. Ang Diyos ay nagpakilala bilang Diyos ni Abraham, Isaac at Jacob, hindi bilang Diyos ng mga indibidwal na walang pinagmulan. At nang dumating ang Anak, ang mismong kalooban ng Ama ang kaniyang kinain at ininom, masunurin hanggang krus, at mula roon ipinagkatiwala pa ang kaniyang ina sa isang alagad. Hindi binalewala ni Jesus ang utos na ito. Tinupad niya ito hanggang sa huling hininga, at doon natin nakikita kung gaano kalalim ang hinihingi nito.

Ang Salamin

Dito tumatama ang teksto sa laman. Marami sa atin ang may magulang na matanda na, mahina, paulit-ulit magsalita, mahal pasuwelduhan ang gamot. Mayroon ding may magulang na nanakit, umalis, o hindi kailanman humingi ng tawad. Hindi sinasabi ng utos na "magkaroon kayo ng magandang damdamin." Ang salitang ginamit ay may bigat, literal na "bigyan ng timbang," gaya ng isang bagay na mabigat at mahalaga. Hindi ito tungkol sa pagsang-ayon sa lahat ng ginawa nila; tungkol ito sa pagtanggi na gawing basura ang pinanggalingan mo. Ang Diyos na nagligtas sa iyo ay nagtrabaho sa pamamagitan ng mga taong di-perpekto, at ang pagkilala roon ay isang anyo ng pagkilala sa kaniya. Ngayong araw: tawagan mo ang iyong ama o ina at banggitin ang isang partikular na bagay na natutunan mo sa kanila; kung wala na sila, isulat mo ito sa papel at basahin nang malakas.

Konteksto

Isang henerasyon ng mga dating alipin ang nakatayo sa paanan ng Sinai, mga taong lumaki sa sistema kung saan ang Faraon ang ama ng bayan at ang estado ang nagtatakda ng halaga ng tao. Sa Ehipto, ang anak ay produksiyon; walang lupa, walang mana, walang pamilyang may sariling awtoridad. Ngayon binibigyan sila ng Diyos ng istruktura para sa isang bayang malaya: ang tahanan bilang pinakamaliit na yunit ng pamamahala. Sa lipunang pastoral at agrikultural, ang matandang magulang ay walang pensiyon at walang ospital; ang paggalang sa kanila ay literal na pagpapakain at pagtatanggol sa kanila. Ang hindi paggalang ay hindi lamang kabastusan, ito ay pagpatay nang dahan-dahan. At tandaan: hindi pa sila nakakapasok sa lupain nang sabihin ito. Pangako pa lamang ang lahat.

Ang Interteksto

Mahigit isang libong taon ang lumipas, at kinailangan ni Jesus na ibalik ang utos na ito sa mga eksperto mismo ng Kautusan. Sa Marcos 7 inilalantad niya ang isang relihiyosong patibong: ipinahahayag ng isang tao na "korban," inilaan sa Diyos, ang perang dapat sana ay para sa kaniyang ama at ina, at sa gayon mukha siyang banal habang pinababayaan niyang maghirap ang mga tumulong sa kaniya. Ganoon ka-ingenious ang puso ng tao sa paglalakad palayo sa malinaw na utos. Pansinin din ang kapitbahay nitong talata sa Exodo 20:5 at 6: ang parusa'y umaabot "sa ikatlo at ikaapat na salinlahi," ngunit ang katapatan sa tipan ay "sa libu-libong mga nagmamahal sa akin." Ang mga salinlahi ay sisidlan ng sumpa o ng biyaya, at ang utos sa talatang 12 ang nagtuturo kung alin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos pa rin ang nagsasalita, at kapansin-pansin kung ano ang ginagawa niya rito: ibinabahagi niya ang kaniyang sariling awtoridad. Siya ang naglabas sa Israel mula sa bahay ng pagkaalipin, siya ang may-ari ng lupain na "ibibigay ko sa inyo," at ngayon inilalagay niya ang anino ng kaniyang pagka-Ama sa mga ordinaryong lalaki at babaeng may sira. Hindi ito dahil karapat-dapat sila. Ito ay dahil ganito magtrabaho ang ating Diyos: sa pamamagitan ng mga sisidlang luwad. Isang selosong Diyos siya na hindi nagpapahiram ng kaniyang pangalan nang basta-basta, kaya ang paglalagay ng timbang sa magulang ay hindi paglabag sa unang utos kundi pagsunod dito mula sa ibaba. At nasa likod ng lahat ng ito ang tinig ng isang Ama na gustong manatili ang kaniyang bayan sa lupain hindi lamang isang taon, kundi hanggang sa mga anak ng kanilang mga anak.

Pagninilay

Anong partikular na bagay sa iyong ama o ina ang hindi mo pa naibibigyan ng "timbang," at ano ang pumipigil sa iyo?

Ano ang ipinapasa mo ngayon sa susunod na salinlahi: ang kuwento ng pagliligtas ng Diyos, o ang katahimikan?