Exodo 24

Ang Teksto

Tinawag ni Yahweh si Moises paakyat sa bundok kasama sina Aaron, Nadab, Abihu at pitumpung nakatatanda, pero may nakakagulat na kondisyon: sa malayo sila sasamba, at si Moises lamang ang maaaring lumapit. Bago ang pag-akyat, ibinaba muna ni Moises ang mga salita ni Yahweh sa bayan, isinulat ang mga ito, nagtayo ng altar at labindalawang haliging bato sa paanan ng bundok, at nag-alay ng mga handog. Hinati niya ang dugo: kalahati sa altar, kalahati iwinisik sa bayan matapos nilang sabihing, "Gagawin namin ang lahat ng sinabi ni Yahweh." Umakyat nga ang pitumpu't tatlo, nakita nila ang Diyos ng Israel, at sa halip na mamatay sila, kumain at uminom sila. Pagkatapos, si Moises na lamang ang pumasok sa ulap, apatnapung araw at apatnapung gabi.

Ang Puso ng Teksto

Ang buong kabanata ay nakabitin sa isang maliit na pangungusap na madaling lampasan: "Hindi inilagay ng Diyos isang kamay sa galit sa mga pinuno ng Israelita." Inaasahan ng mambabasa ang kabaligtaran. Ang Diyos na bumaba sa Sinai na may usok at kulog ay mapanganib; kaya nga may linyang hindi dapat tawirin. At ngayon may pitumpu't tatlong tao na nakatayo sa itaas, nakakakita, kumakain, umiinom, buhay. Hindi ito dahil naging karapat-dapat sila. Nauna ang dugo. Ang tipan ay hindi kasunduan ng dalawang magkapantay na nagtatawaran; ito ay Diyos na itinatali ang sarili sa isang bayang kakaalis pa lang sa pagkaalipin. Ang dugo sa altar at ang dugo sa bayan ay iisang dugo: ang pagitan ay natatawid, pero natatawid sa halaga ng buhay na naibuhos, hindi sa lakas ng pangakong "gagawin namin."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang hapunan sa bundok at may isang hapunan sa isang silid sa Jerusalem, at ang tumatawid sa pagitan nila ay ang parehong pariralang binigkas ni Moises habang hawak ang palanggana: ang dugo ng tipan. Nang buhatin ni Jesus ang kopa sa gabi bago siya ipako, ginamit niya ang eksaktong wika ng Exodo 24, at alam ng mga Judiong kasama niya kung saan nanggaling iyon. Ang pagkakaiba ay nakahihilo: sa Sinai, dugo ng baka ang iwinisik sa bayan mula sa labas; sa Huling Hapunan, sariling dugo ang inialok ni Jesus upang inumin. Ang pitumpu't tatlong kumain sa presensiya ng Diyos ay isang maliit at panandaliang larawan. Ang mesa na binuksan ni Cristo ay hindi na limitado sa mga nakatatanda, at hindi na ito nangangailangan ng malayong distansiya.

Ang Salamin

Pansinin mo ang bilis ng sagot ng bayan: "Gagawin namin ang lahat ng mga salita na sinabi ni Yahweh." Dalawang beses nilang sinabi, at ang pangalawa ay may dagdag pa: "Magiging masunurin kami." Walang masama sa pangako. Ang masakit ay alam natin ang susunod na kabanata, at alam natin ang sarili nating kabanata. Ang ginintuang guya ay nasa loob lang ng apatnapung araw. Ikaw ang nangakong hindi na muling sisigaw sa iyong anak. Ikaw ang nagsabing simula sa Lunes ay magdadasal ka tuwing umaga. Ikaw ang tumayo sa harap ng kongregasyon at nangakong magiging tapat habang buhay. Hindi ka sinungaling noong sinabi mo iyon; taos-puso ka. Ganoon din ang Israel. Ang problema ay hindi kasinungalingan kundi ang sobrang tiwala sa sariling kakayahang tumupad.

Narito ang nagpapalaya: ang tipan ay hindi nakasandal sa iyong pangako kundi sa dugong iwinisik. Hindi ka hinihintay ng Diyos sa itaas ng bundok hanggang sa maging karapat-dapat ka. Ngayon: isulat sa isang papel ang isang partikular na pangakong ginawa mo sa Diyos at hindi mo natupad. Sa ibabaw mismo ng mga salitang iyon, isulat nang malaki: "Ito ang dugo ng tipan." Basahin itong malakas, nang isang beses, at huwag mo nang burahin ang nakasulat sa ilalim.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga nakikinig sa kuwentong ito makalipas ang mga dantaon, nakatayo sa isang templo o sinagoga, may mga pari at hangganan at mga lugar na bawal pasukin. Para sa kanila, hindi ito romantikong eksena sa bundok kundi ang pinagmulan ng kanilang buong pagkakakilanlan. Hindi sila naging bayan dahil sa lupain o hari kundi dahil may Diyos na pumayag na makisalo sa kanila. Ang labindalawang haliging bato sa paanan ng bundok ay nagsasabing walang liping naiwan, kahit ang pinakamaliit. At ang detalyeng hindi nila malilimutan: nakita nila ang Diyos at hindi sila namatay. Sa isang mundo kung saan ang paglapit sa diyos ay pangkaraniwang nangangahulugan ng kamatayan, ito ang kanilang pinakamalalim na kaaliwan.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang teksto ang nagpapaliwanag nito. Una, ang pangako sa Jeremias 31 ng bagong tipan na hindi na isusulat sa bato kundi sa puso. Binabanggit iyon ni Jeremias dahil nabigo ang modelong Sinai, hindi dahil mali ang batas kundi dahil hindi kayang hawakan ng tao ang kaniyang panig ng pangako. Pangalawa, ang Hebreo 9, na direktang bumabalik sa eksenang ito at sinasabing kailangan ng dugo bago maging bisa ang anumang tipan. Hindi ito karahasan para sa karahasan; ito ang paraan ng Diyos na sabihing seryoso ako, at handa akong magbayad para sa relasyong ito. Ang Exodo 24 ang unang guhit ng larawang tatapusin lamang sa Golgota.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nakakagulat na tauhan dito ay ang Diyos mismo, at ang nakakagulat ay ang kaniyang pagpipigil. Siya ang nagtakda ng distansiya sa simula, at siya rin ang pumayag na tapakan ng pitumpu't tatlong tao ang sahig na parang sapiro. Hindi siya nagpakita ng mukha, hanggang mga paa lamang ang inilarawan, at sapat na iyon para mabali ang mga tuhod. Pagkatapos ay umupo ang mga pinuno at kumain. Ito ang Diyos na nagtatago at nagpapakita sa iisang kilos, na sakop ng ulap sa loob ng anim na araw bago tawagin si Moises sa ikapito. Mapanganib siya, at mabait. Ang dalawang ito ay hindi magkasalungat sa kaniya, at doon tayo natututong sumamba nang may takot at katapangan nang sabay.

Pagninilay

Anong pangako sa Diyos ang paulit-ulit mong ginagawa, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung saan ka talaga nananalig?

Kung tunay na nakasandal ang relasyon mo sa Diyos sa dugong iwinisik at hindi sa iyong pagiging masunurin, ano ang magbabago sa paraan ng pagdating mo sa kaniya bukas ng umaga?