Ezekiel 16

Ang Teksto

Isinasalaysay ng Ezekiel 16 ang kasaysayan ng Jerusalem bilang isang sanggol na itinapon sa parang, naliligo sa sariling dugo, walang nagmalasakit. Dumaan si Yahweh, iniligtas siya, pinalaki, pinakasalan, at ginawang reyna na may ginto, pilak, at mga naburdahang damit. Ngunit ginamit niya ang lahat ng regalong iyon para magbenta ng aliw sa mga diyus-diyosan at sa mga karatig-bansa, kaya darating ang kahatulan; gayunman, sa dulo, tinatandaan ni Yahweh ang kaniyang tipan at ipinapangako ang isang tipang walang hanggan.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay tungkol sa biyaya na dumarating sa isang wala talagang karapat-dapat, at kung ano ang nagagawa ng puso ng tao sa biyayang iyon. Hindi si Jerusalem ang pinili dahil siya ay maganda; siya ay ginawang maganda dahil pinili. "Nangyari ang iyong pasimula at kapanganakan sa lupain ng Canaan; isang Amoreo ang iyong ama at isang Heteo ang iyong ina." Walang marangal na pinagmulan, walang moral na kredensyal. Ito ang pinakamalinaw na larawan ng pagpili ng Diyos sa buong Lumang Tipan: hindi tugon sa merito, kundi paglikha ng bagong pagkakakilanlan mula sa wala. At ang trahedya na sumusunod ay hindi lang tungkol sa idolatriya, kundi tungkol sa pagkalimot: "hindi mo inalala ang mga araw ng iyong kabataan."

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang kabanatang ito ay hindi maiiwasang tumuturo pasulong. Nariyan ang tipan ng kasal na sinira ng nobya, tema na babalikan nina Oseas at Jeremias, at sa dulo ay ang bagong tipan na ipinangako ni Cristo. Pansinin ang salitang ginamit sa taludtod 60: "gagawa ako sa iyo ng isang kasunduang walang hanggan." Hindi ito pagpapatuloy ng luma, ito ay isang bagong bagay na itinayo sa gitna ng pagkabigo. Dito lumilitaw ang balangkas ng ebanghelyo: ang Diyos na nagliligtas ng nobya na hinuhubaran ng kaniyang mga kasalanan, para damitan siyang muli. Sa Efeso 5, tinawag ni Pablo si Cristo bilang asawa na naghuhugas at nagbibihis sa kaniyang iglesia, ang parehong kilos ng taludtod 9 at 10 dito.

Ang Salamin

Mahirap basahin ito nang walang pagkabigla. Pero ang tanong na iniiwan ng teksto ay malinaw: ano ang iyong ginagawa sa mga regalong ibinigay sa iyo? Ang iyong talento, oras, pera, magandang trabaho, malusog na katawan, matatag na pamilya, ang mismong reputasyon mo bilang Kristiyano. Ang Jerusalem ay hindi lumayo dahil siya ay pobre; siya ay lumayo dahil siya ay pinagpala. "Nagtiwala ka sa iyong sariling kagandahan." Doon nakatayo ang pinakamahirap na tanong para sa mga taong matagal nang nasa simbahan: naging pundasyon ba ng iyong pagkakakilanlan ang mga regalo ng Diyos, sa halip na ang Diyos na nagbigay ng mga iyon? Napakadaling gawing dambana ang mismong biyaya.

Ang Tanong

Bakit napakabagsik ng wika? May mga bahagi ng kabanatang ito, lalo na ang taludtod 37 hanggang 41, na hindi mo mababasa nang komportable. Ang paghubad, ang batuhin, ang pagsira sa mga bahay, sa isang babae. Ito ay wika ng tipan na sinira; sa lumang mundo, may kaparusahan para sa panunumpang niyurakan. Ngunit ang teksto ay hindi nag-alis ng gilas para sa atin na komportable ang pagbabasa. Ang paninibugho ng Diyos, sinasabi ng taludtod 38, ay tunay na paninibugho, hindi metapora. Kung ang tipan ay tulad ng kasal, hindi kalmadong pagsusuri ng kontrata ang naapektuhan kapag ito ay sinira, kundi isang puso. Iwanan natin itong mahirap; hindi tumatawag ang teksto ng paliwanag na magpapagaan sa atin.

Ang Detalye

Pansinin ang taludtod 6: "Nadaanan kita at nakita kitang naliligo sa iyong sariling dugo, kaya sinabi ko sa iyo habang duguan, 'Mabuhay ka!'" Sa Hebreo, dalawang beses inulit ang parirala tungkol sa dugo, at ang salitang "mabuhay" (chayah) ay hindi kagyat na basbas kundi utos na lumikha. Katulad ng "magkaroon ng liwanag" sa Genesis 1. Ang buhay ni Jerusalem ay hindi napanatili, ito ay iniutos sa gitna ng kamatayan. Ito ang salitang naghahati sa buong Bibliya: sa isang bansa, sa ibang bansa, kay Lazaro, sa atin. Ang salitang "mabuhay" na hindi tugon sa isang bagay na nakita sa nilalang, kundi paglikha mula sa kawalan. Dito nagsisimula ang lahat ng biyaya.

Konteksto

Nakatira si Ezekiel sa pagkatapon sa Babilonia, pagkatapos ng unang pagkuha noong 597 BC, at nagsasalita bago ang tuluyang pagbagsak ng Jerusalem noong 587. Ang mga tagapakinig niya ay mga eksilo na naniniwala pa ring ang Jerusalem, na may templo nito, ay dapat protektahan ng Diyos. Ang kabanatang ito ay nagsasalita laban sa maling katiyakang iyon. Ang pagbanggit sa mga Amoreo at Heteo ay hindi kasaysayan kundi pagbibigay-hiya: Jerusalem, hindi ka Israelita sa pinagmulan, isang bayang Cananeo ka na nagbalatkayo. Sodoma at Samaria bilang mga kapatid na babae ay lalong nakababahala, sapagkat ang parehong nawasak na dahil sa kanilang kasalanan. Ang salita ni Ezekiel ay hindi tinig ng propeta mula sa labas kundi hatol mula sa loob ng bayan.

Pagninilay

Anong mga regalo sa iyong buhay ang pinagbabatayan mo ng pagkakakilanlan, at paano mo mababalik na tingnang muli ang mga ito bilang biyaya sa halip na pag-aari?

Kung ang tipan ng Diyos ay itinatatag sa dulo hindi dahil sa iyong katapatan kundi sa kaniyang pag-alaala, ano ang binabago nito sa paraan ng iyong pagharap sa iyong mga pagkakabigo?