Ezekiel 25

Ang Teksto

Matapos bumagsak ang Jerusalem, hindi ang Babilonia ang unang kinakausap ng Diyos kundi ang apat na kapitbahay ng Juda. Ang Ammon, ang Moab, ang Edom, at ang mga Filisteo ay pinaparatangan hindi ng pagsalakay kundi ng pagtuwa: sinabi nila ang "Aha" laban sa santuwaryo, ipinalakpak ang kamay at ipinadyak ang paa nang malapastangan ang templo at maitapon ang bayan. Bawat orakulo ay nagtatapos sa parehong tunog: "inyong malalaman na ako si Yahweh."

Ang Kaibuturan

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang katotohanang hindi natin gustong isipin: may pananagutan sa panonood. Walang binanggit dito na sinira ng Ammon ang templo o dinala ang mga bihag; ang Babilonia ang gumawa niyon. Ang sala nila ay ang tuwa sa pagbagsak ng iba. At tinitingnan ito ng Diyos hindi bilang maliit na pagkakasala sa etiketa kundi bilang pagtaya sa maling panig ng kasaysayan. Nang sabihin ng Moab at Seir, "Ang sambahayan ni Juda ay tulad ng ibang mga bansa," inihahayag nila ang kanilang tunay na paniniwala: walang kabuluhan ang pangako, patay na ang Diyos ng Israel. Ang paghatol dito ay pagtatanggol ng Diyos sa kaniyang sariling pangalan. Kahit tila naubos na ang kaniyang bayan, siya pa rin ang Panginoon ng kasaysayan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tingnan kung saan nakalagay ang kabanatang ito. Sa likod nito, ang pagkamatay ng asawa ni Ezekiel at ang pagbagsak ng lungsod. Sa unahan nito, ang libis ng mga tuyong buto at ang pangakong bagong puso. Sa gitna: pitong kabanata ng paghatol sa mga bansa. Ang paghatol ang naghahanda ng lupa para sa muling pagbangon; hindi maaaring magsimula ang pagpapanumbalik hangga't hindi nasasagot ang kasamaan. Iyon ang balangkas na naabot ng kaganapan sa krus. Doon nagsalubong ang poot at ang pagpapanumbalik sa isang katawan: dinala ni Cristo ang hatol na dapat sana ay sa mga bansa, para ang mga bansa naman ay may masabing iba pa maliban sa "Aha." At ang kakatwa: ang mga inapo nga ng mga bansang ito ang unang natawag ng ebanghelyo mula sa Jerusalem palabas. Ang "malalaman nila na ako si Yahweh" na dumating sa Ammon bilang espada ay dumating sa mga Gentil sa huli bilang awa.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gumagawa ng "Aha" nang mahina. Ang katrabahong nakuha ang promosyon na akala mo sa iyo, tapos may nagawang malaking pagkakamali; ang kapatid na may bahay na hindi mo kayang bilhin, tapos nagkaproblema sa pera; ang kapatid sa iglesya na palaging tama, tapos nabunyag ang kasalanan. Hindi tayo pumalakpak, ngunit may kakaibang ginhawa sa dibdib. Doon nagsisimula ang lahat, at hinuhubaran ito ng Ezekiel 25 nang walang paumanhin: ang tuwa sa kabiguan ng iba ay hindi maliit na kahinaan kundi pagpanig sa maling hukbo. Ngayon, isipin ang isang taong nabalitaan mong nabagsakan at may munting ginhawa kang naramdaman. Isulat ang pangalan niya sa papel, at ipanalangin sa Diyos ang isang pagpapalang gusto mo talagang mangyari sa kaniya.

Ang Profile

Ang mga nakikinig ay mga bihag sa Babilonia, mga taong wala nang templo, wala nang hari, wala nang lupain. Alam nila ang mga bansang ito nang malapitan: kalapit-bayan sila, kadugo pa nga ang Ammon, Moab, at Edom, mga inapo ni Lot at ni Esau. Iyon ang tumatarak. Hindi mga estranghero ang tumuwa sa pagkabuwal nila kundi mga pinsan. At napagtanto ng mga tapon na sa lahat ng dinanas nila, may isang bagay na tinitingnan ng Diyos: ang bawat "Aha," bawat palakpak, bawat panunuya sa daan. Hindi nakalimutan. Sa mga taong pakiramdam ay nabura sila sa kasaysayan, ang kabanatang ito ang unang hininga ng pag-asa: kung inuusig ng Diyos ang mga nanuya sa kaniyang bayan, hindi pa niya iniwan ang bayang iyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Walang tao sa gitna ng kabanatang ito. Ang Diyos ang nagsasalita, at ang kaniyang mga pandiwa ay nakakabigla sa kanilang pisikalidad: hahampasin ko kayo ng aking kamay, iaabot ko ang aking kamay, wawasakin ko kayo. Hindi ito malayong hukom na nagbabasa ng hatol; ito ay Diyos na nasasaktan. Ang inaway ay ang kaniyang santuwaryo, ang kaniyang lupain, ang kaniyang bayan. At kapansin-pansin na kahit sa gitna ng poot, ang layunin ay hindi pagkalipol kundi pagkakilala: kaya malalaman nila na ako si Yahweh. May galit na kasama ang paghahangad na makilala. Iyon ang parehong pusong nagpadala kalaunan ng Anak sa mga bansang ito, hindi para lipulin sila kundi para makilala nila.

Ang Detalye

Ang salitang "Aha" ay pantig lamang, sa Hebreo he'ach, hindi argumento kundi tunog: sipol ng pagtuwa. Nakakagulat na ito ang isinipi ng Diyos. Hindi mga tratado, hindi mga kampanyang militar, kundi isang sigaw sa kalye nang dumaan ang mga bihag. Kung ang isang pantig ay pumapasok sa hukuman ng Diyos, hindi lamang ang malaking sala ang kaniyang tinitimbang. At ito rin ang tunog na naulit sa paanan ng krus, sa mga nag-iiling ng ulo at tumutuya sa nakabayubay. Sa harap ng tuya, hindi gumanti ang Anak. Doon nagbago ang lahat: ang "Aha" na dapat sana ay may kabayaran, ay tinanggap niya at pinatahimik sa kaniyang sariling katawan.

Pagninilay

Kailan mo huling naramdaman ang munting ginhawa sa pagkabigo ng iba, at ano ang totoong sinasabi niyon sa hinahangad ng puso mo?

Kung ang paghatol sa Ezekiel 25 ay nauuwi sa "malalaman nila na ako si Yahweh," paano nagbabago ang tingin mo sa mga taong sa palagay mo ay malayo sa Diyos?