Ezekiel 34

Ang Teksto

Inuutusan ni Yahweh si Ezekiel na magsalita laban sa mga pastol ng Israel, ang mga hari, opisyal at relihiyosong pinuno na kumakain ng taba ng kawan at nagdadamit ng lana habang pabaya sa mga may sakit, pilay at nawawala. Dahil dito, aalisin ng Diyos ang kawan sa kanilang mga kamay at siya mismo ang maghahanap, magbebenda at magpapahiga sa kaniyang mga tupa. Pero hindi lang mga pastol ang hinahatol: pati ang matatabang tupa na sumusuwag sa mahihina at nagpuputik sa tubig na iinumin ng iba. At sa dulo, isang pangako: isang pastol, ang lingkod na si David, at isang tipan ng kapayapaan.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakamatinding linya rito ay hindi ang pagkondena kundi ang pagpasok: "Ako mismo ang hahanap sa aking kawan at ako ang mag-aalaga sa kanila." Kapag bumagsak ang lahat ng tagapamagitan, hindi iniiwan ng Diyos ang kaniyang bayan sa kanilang sariling kakayahan. Siya ang bumababa sa parang. At pansinin kung paano niya inilalarawan ang katarungan: hindi lamang parusa sa mapang-api kundi benda sa pilay, hanap sa nawawala, pahinga sa pagod. Sa Diyos, ang paghatol at ang pag-aalaga ay iisang kilos. "Magpapastol ako nang may katarungan" ay hindi banta sa mahina; banta iyon sa malalakas na nabubuhay sa gastos ng iba.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Patay na si David nang isulat ito, kaya ang "aking lingkod na si David" sa talata 23 ay hindi literal na pagbabalik ng hari kundi pangako ng isang darating na katulad niya: isang pastol na magmamahal sa kawan, hindi gagamit sa kawan. Nang sabihin ni Jesus na siya ang mabuting pastol na nag-aalay ng buhay para sa mga tupa, hindi siya gumagawa ng bagong talinghaga. Hinahawakan niya ang talatang ito at sinasabi: ako iyon. At tingnan ang kakaibang pagtupad. Sa Ezekiel, kinakain ng masasamang pastol ang kawan. Sa krus, ipinakain ng tunay na Pastol ang sarili sa kawan. Ganoon kalalim ang pagkabaligtad.

Ang Salamin

Madaling basahin ito bilang pagsaway sa mga pastor at pulitiko. Mas masakit ang talata 18. Hindi sinisi ng Diyos ang matatabang tupa dahil kumakain sila; sinisi sila dahil pagkatapos kumain, tinatapakan nila ang natirang damo at pinuputikan ang tubig. Hindi ito pagnanakaw. Kapabayaan ito ng taong busog. Ganito ang hitsura niyon: nakuha mo ang posisyon, at hindi mo na binanggit ang pangalan ng katrabahong tumulong sa iyo. Maayos ang pamilya mo, kaya ang kapitbahay na nag-iisa ay hindi mo na naiisip. Nasa grupo ka, at ang bago ay hindi mo kinausap. Hindi ka malupit. Busog ka lang, at hindi mo napansin kung sino ang iniwan mo sa putik. Ang talata 4 ang nagbubunyag ng pinakamalalim: "hindi ninyo binendahan ang mga may pilay, at hindi ninyo pinanumbalik ang mga naitaboy o hinanap ang nawawala." Hindi aktibong kasamaan ang parusahan dito. Kundi ang hindi paghahanap.

Kaya ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang taong dati mong kasama sa simbahan o pamilya na matagal mo nang hindi nakikita, at ipadala sa kaniya ang isang mensahe na nagtatanong lamang kung kumusta siya. Hindi paanyaya, hindi paalala. Paghahanap lang.

Konteksto

Nasa Babilonia si Ezekiel kasama ang mga ipinatapon, malamang matapos ang pagbagsak ng Jerusalem noong 586 BC. Nawasak ang templo, nabulag ang hari, nagkawatak-watak ang bayan "sa lahat ng mga kabundukan at sa bawat mataas na burol." Sa sinaunang Silangan, "pastol" ang karaniwang titulo ng hari. Ipinagmamalaki ng mga hari ng Asiria at Babilonia na sila ang pastol ng kanilang bayan. Kaya hindi ito mabait na larawang pastoral; tuwiran itong pulitikal. Sinasabi ni Ezekiel sa mga biktima ng pagkatapon: hindi kayo nawala dahil mahina ang Diyos ninyo, kundi dahil ginamit kayo ng inyong mga pinuno bilang pagkain. At ang Diyos na ito ay hindi natatakot magsabi ng "Ako ay laban sa mga pastol."

Ang Detalye

"At ako mismo ang magpapahiga sa kanila." Kakaiba ang pandiwang iyan. Hindi kailangang pilitin ang tupa na humiga; hihiga ito kusa kapag ligtas, busog at tahimik. Ang hindi mahigang kawan ay kawan na nakakaramdam ng panganib. Kaya nang sabihin ng Diyos na siya mismo ang magpapahiga sa kanila, ipinapangako niya ang pagtatapos ng pagbabantay. Hindi tanghalian ang hinihintay ng tupa, kundi ang oras na hindi na niya kailangang pagmasdan ang gilid ng parang. Tanungin mo ang sarili mo kung kailan ka huling humiga nang hindi nagpaplano. Iyon ang sinusukat ng talatang ito, hindi ang iyong paglilingkod.

Ang Tanong

Kung ipinangako ng Diyos noon pa na siya mismo ang magpapastol, bakit sa loob ng dalawang libong taon pagkatapos ni Kristo ay patuloy pa ring kinakain ng mga pastol ang kawan? Walang madaling sagot ang teksto. Pansinin lamang na dalawang bagay ang ipinapangako rito nang sabay: ang pag-aalis ng masasamang pastol ngayon at ang tipan ng kapayapaan na hindi pa dumarating sa buo. Ganito nakatayo ang simbahan, sa pagitan. Hinatulan na ang masamang pastol; hindi pa niya tinitigilan ang panlalamon. Ang pag-asa rito ay hindi na walang masaktan, kundi na walang mawawala. "Ako mismo ang hahanap." Hindi iyon paliwanag sa sakit. Pangako iyon na may darating na humahanap sa iyo kahit saan ka itinapon.

Pagninilay

Sino ang tupang naitaboy sa paligid mo na matagal mo nang hindi hinanap, at ano ang totoong dahilan kung bakit?

Saan sa buhay mo ikaw ang matabang tupa: busog, kuntento, at hindi napapansin kung kaninong tubig ka tumatapak?