Genesis 15

Ang Teksto

Sa isang pangitain ay dumating ang salita ni Yahweh sa isang matandang lalaking walang anak, at ang unang sinabi ay hindi pangako kundi pag-aalis ng takot: "Huwag kang matakot, Abram! Ako ang iyong panangga at iyong pinakadakilang gantimpala," at sumagot si Abram nang halos pabulyaw, na ano nga ba ang silbi ng anumang gantimpala kung ang katiwala niyang si Eliezer ang magmamana ng lahat. Dinala siya ng Diyos sa labas, itinuro ang mga bituin, at sinabing ganoon karami ang kaniyang magiging lahi; naniwala si Abram, at itinuring ito sa kaniya bilang katuwiran. Pagkatapos ay inutusan siyang maghanda ng mga hayop na hinati sa dalawa, at sa gitna ng nakakapangilabot na kadiliman ay dumaan ang umuusok na banga at umaapoy na sulo sa pagitan ng mga piraso.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang nagtatagpo rito na bihirang magkasama: ang pananampalataya at ang pagtatanong. Naniwala si Abram sa talata anim, pero sa talata walo ay tinanong niya, "paano ko malalaman na mamanahin ko ito?" Hindi ito pag-atras mula sa pananalig. Ipinapakita ng teksto na ang pananampalataya ay hindi katahimikan ng isang taong tiyak sa lahat, kundi pagkapit ng isang taong wala nang ibang makapitan. At ang sagot ng Diyos ay hindi paliwanag kundi tipan. Sa sinaunang Silangan, ang dalawang partido ay dumaraan sa pagitan ng mga hinating hayop, parang sinasabi: ganito ako hatiin kung sisirain ko ang kasunduan. Pero natutulog si Abram. Ang Diyos lang ang dumaan. Ang bigat ng pangako ay nasa balikat ng Diyos, hindi sa kaniya, at doon nakatayo ang buong ebanghelyo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang eksenang ito ay parang buto na tumatakbo sa buong Kasulatan. Sa Roma 4 ay babalikan ni Pablo ang talata anim upang patunayan na ang pagiging matuwid ay ibinibilang, hindi kinikita; pinili niya si Abram dahil wala pang batas, wala pang pagtutuli, wala pang templo, tanging isang matandang lalaki na naniwala sa isang bagay na wala pa sa kaniyang mga kamay. At ang paraan ng pagtatatak ng Diyos sa pangako ay ang pagdaan niyang mag-isa sa pagitan ng mga hinating hayop. Ang sumpa sa sarili. Kapag hindi matupad ang kasunduan, ang Diyos ang mapupunit. Hindi ito alegorya na pilit: ang mismong lohika ng tipan dito ay naghahanda ng puwang para sa isang Anak na pinunit sa dilim habang natutulog ang sangkatauhan, at hindi sa kaniyang sariling kasalanan.

Ang Salamin

May hinihintay ka na hindi dumarating. Isang anak. Isang trabahong hindi na bumabalik. Isang kapatid na tumigil sa pagsagot sa mga mensahe. Isang katawang hindi na gumagaling. At pagkaraan ng mga taon, natututo kang hindi na banggitin ang bagay na iyon, dahil nakakapagod nang umasa nang malakas. Si Abram ay hindi nagpanggap. Sa harap ng Diyos ay sinabi niya ang pangalan ng kaniyang kabiguan, si Eliezer ng Damasco, ang taong magmamana ng lahat ng pinaghirapan niya. Dinala siya ng Diyos sa labas, hindi para pagsabihan kundi para patingalain. Kaya ito ang gawin bago matapos ang araw: lumabas ka ngayong gabi, tumingala, at sabihin nang malakas sa Diyos ang isang bagay na matagal mo nang hinihintay, sa pangalan nito, nang walang paliguy-ligoy. Pagkatapos ay tumahimik ka at saka sabihin: Ikaw ang aking panangga.

Ang Tanong

Nagtanong si Abram kung paano niya malalaman. Ang sagot ay hindi kapanatagan kundi isang hula ng apat na raang taong pagkaalipin. Kakatwa ito: ang katibayan ng pangako ay naglalaman ng pang-aapi sa kaniyang lahi. At lalong mabigat ang talata labing-anim, na ang pagbabalik ay maaantala dahil "ang mga kasalanan ng mga Amorito ay hindi pa nakaabot sa sukdulan nito." Ibig sabihin, pinagtitiisan ng Diyos ang isang bayan, at ang pagtitiis na iyon ang dahilan ng paghihintay ng iba. Ang pasensiya ng Diyos sa iyong kaaway ay maaaring ang mismong kabagalang nagpapahirap sa iyo. Walang ipinapaliwanag ang teksto tungkol dito. Pinapayagan lang nitong manatili ang dalawang katotohanan sa iisang bibig: ang Diyos ay mabagal magalit, at ang mabagal na galit ay may presyo na may ibang nagpapasan.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

May isang madilim na katapat nito sa Jeremias 34. Doon ay gumawa ng tipan ang mga taga-Juda sa pamamagitan ng guyang hinati sa dalawa, nangakong palalayain ang kanilang mga alipin, at pagkatapos ay binawi nila ito. Ang hatol ng Diyos ay tuwiran: mangyayari sa kanila ang ipinahiwatig ng kanilang seremonya, sila ang mapupunit. Ganoon kabigat ang ritwal na nakita ni Abram sa panaginip. At kapag naabot ang Exodo, makikita ang eksaktong katuparan ng talata labing-apat: lumabas ang Israel na may saganang mga ari-arian, hindi dahil tumupad sila kundi dahil may dumaan sa pagitan ng mga piraso noong gabing iyon, at hindi ito si Abram.

Ang Detalye

Laktawan ng karamihan ang talata labing-isa. Hinati ni Abram ang mga hayop, inilatag sa magkabilang panig, at pagkatapos ay walang nangyari. Dumating ang mga ibong mandaragit, at buong araw siyang nagtaboy. Isipin mo ang matandang lalaki, nag-iisa sa init, nakatayo sa gitna ng dugo at langaw, iwinawasiwas ang kaniyang balabal sa mga buwitre, habang hinihintay ang Diyos na magsalita. Ganito ang hitsura ng pananampalataya sa totoong buhay. Hindi mga bituin; mga ibon. Isang mahabang hapon ng pagbabantay sa isang bagay na nagsisimula nang mabulok, na hindi mo pa alam kung may silbi. At pagkatapos ay lumubog ang araw, at saka lamang dumaan ang apoy.

Pagninilay

Anong pangalan ang matagal mo nang hindi binabanggit sa panalangin dahil pagod ka nang umasa?

Saan ka ngayon nagtataboy ng mga ibon, naghihintay sa isang bagay na matagal nang nakalatag?