Genesis 18:16

Ang Teksto

Tapos na ang pagkain sa lilim ng puno sa Mamre, tapos na ang tawa ni Sara at ang mahinahong pagtutuwid sa kaniya. Ngayon ay tumayo na ang tatlong lalaki para umalis, at ang kanilang mga mata ay bumaling sa isang direksyon: pababa, patungong Sodoma. Hindi sila basta umalis; may tinitingnan sila. At si Abraham, ang punong-abala na kanina lang ay tumatakbo para maghanda ng guya at tinapay, ay hindi pumasok sa tolda para magpahinga. Sumama siya sa kanila, naglakad kasama sila, bilang paghahatid sa kanilang paglalakbay. Isang maikling pangungusap lamang, halos pang-transisyon, ngunit dito nagsasanib ang dalawang mundo: ang tolda ng pangako at ang lambak ng paghatol.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung sino ang tumitingin pababa sa Sodoma: ang parehong bisita na kadarating lang mula sa pagbibigay ng buhay sa isang sinapupunang matagal nang patay. Ang Diyos na nagsabing "Mayroon bang mahirap para kay Yahweh?" ay siya ring Diyos na ngayo'y nakatingin sa isang lungsod na ang daing laban dito ay umabot na sa langit. Madalas nating pinaghihiwalay ang biyaya at paghatol, na parang dalawang magkaibang mukha ng Diyos, o mas malala, dalawang magkaibang diyos: ang mabait sa Mamre at ang mabagsik sa Sodoma. Ipinapakita ng talatang ito na iisa ang paglalakbay. Ang kabanalan na nagbubunga ng bagong buhay sa tolda ni Abraham ay ang parehong kabanalan na hindi makakatiis sa karahasan ng Sodoma. At si Abraham, dahil siya ang tinawag na pinagmumulan ng pagpapala para sa lahat ng bansa, ay hindi iniwan sa tolda. Sumama siya. Ang pakikipagtipan ay hindi lamang pagtanggap ng pangako; ito ay pagkahila sa loob ng puso at layunin ng Diyos para sa mundo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa mga sumunod na talata, binuksan ng Diyos ang kaniyang isip: "Dapat ko bang itago kay Abraham ang gagawin ko?" Dito nagsimula ang isang gawi na uulit-ulitin sa buong Kasulatan. Hindi basta gumagawa ang Diyos ng paghatol nang walang testigo; kinakausap niya muna ang taong kaniyang pinili, at sa pamamagitan niyon ay binibigyan ng puwang ang pamamagitan. Si Abraham na naglalakad pababa patungo sa lambak ay naglalakad patungo sa isang usapan na magtatapos sa tanong na, "Hindi ba gagawin ng Hukom ng buong mundo kung ano ang makatarungan?" Hindi ito alegorya na pinilit: ito ang mismong hugis ng kaligtasan. May isang tao na sumasama sa Diyos patungo sa lugar ng paghatol at humaharap para sa iba. Si Cristo ang kasukdulan nito, hindi lamang dahil siya ang namagitan, kundi dahil siya ang pumasok sa lungsod at tumanggap ng hatol na nararapat sa iba.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gusto ang pananampalatayang nananatili sa tolda. Natanggap mo na ang pangako, umiikot na ang buhay, maayos ang pamilya, may pagkain sa mesa. Bakit pa kailangang lumabas at tingnan ang lambak? Pero ang Sodoma ng ating panahon ay hindi malayo: ang kapitbahay na pinapatay ng alak, ang kasamahan sa trabaho na may ginagawang mali at alam mo, ang kamag-anak na matagal mo nang isinulat sa listahan ng "wala nang pag-asa," ang balita na binabasa mo habang umiinom ng kape at saka mo nilalagpasan. Ang tipan ay hindi sumasakop lamang sa iyong tahanan. Hinila ng Diyos si Abraham palabas ng lilim ng puno. Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang tao o lugar na matagal mo nang isinuko bilang tapos na, at ipanalangin ito nang malakas, nang nakapangalan, bago matapos ang araw.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang eksena ang umaalingawngaw dito. Una, si Moises sa paanan ng Sinai, nang nagbabaga ang galit ng Diyos sa gintong guya, at tumayo siya sa pagitan ng bayan at ng apoy at nakipagtalo sa Diyos hanggang nagpigil ang Panginoon. Ang parehong hugis: hindi tinatago ng Diyos ang kaniyang balak sa taong kaniyang kaibigan, at ang pagtatago na iyon ay nagiging pagkakataon para sa awa. Ikalawa, si Jesus na tumingin sa Jerusalem mula sa gilid ng bundok at umiyak dahil alam niya ang darating. Iyon ang pinakamalinaw na larawan ng talatang ito: ang Diyos na nakatingin pababa sa isang lungsod, at ang pagtingin niyang iyon ay hindi malamig kundi puno ng hapdi.

Ang Detalye

"Tumingin pababa patungong Sodoma." Totoo ito sa heograpiya; ang Mamre ay nasa kabundukan ng Hebron, at ang lambak ng Jordan ay malalim ang lubog sa ilalim. Pero ang salitang Hebreo rito, shaqaph, ay hindi ang simpleng pagsulyap. Ito ang pagdungaw mula sa taas, ang tingin ng isang nasa bintana na may hinahanap. Sa Kasulatan, kapag ang Diyos ay dumungaw mula sa langit, laging may sumusunod: pagliligtas o pagwasak, pero hindi kailanman kawalang-kibo. Ang tingin ng Diyos ay gawa. At sa talatang ito, ang tinitingnan ay isang lungsod na hindi alam na tinitingnan. Doon tumatayo ang bigat: ang Sodoma ay nagpapatuloy sa gabi nito, habang sa itaas ng burol ay may Hukom na nakadungaw na.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa Israel na unang nakarinig nito, ang Sodoma ay hindi alamat. Ito ang pangalang ginagamit ng mga propeta kapag gusto nilang tamaan ang Jerusalem sa pinakamasakit. Alam ng mga nakikinig ang hugis ng Dagat na Patay, ang asin, ang tigang na lupa, ang alaala ng isang lugar na minsang matabang hardin. At alam din nila ang kodigo ng pagpapatuloy ng bisita: ang paghatid sa panauhin sa daan ay hindi kagandahang-asal lamang, kundi pagsasabi na "hindi kita pinalayas, kasama mo ako." Ang narinig nila: ang aming ama ay sumama sa Diyos patungo sa lungsod ng poot, at hindi siya pinatahimik. Ganoon ang bansang tinawag sila na maging. Hindi mga manonood mula sa burol, kundi mga tagapamagitan sa daan pababa.

Sino ang nasa iyong lambak ngayon, at kailan ka huling naglakad kasama ang Diyos patungo roon sa halip na manatili sa iyong tolda?

Kapag iniisip mo ang Diyos na dumudungaw sa mundo, anong mukha ang nakikita mo, at bakit mahirap paniwalaan na iisa lang ang Diyos ng Mamre at ng Sodoma?