Genesis 18

Ang Teksto

Sa kainitan ng tanghali, habang nakaupo si Abraham sa pintuan ng kaniyang tolda sa mga kakahuyan ni Mamre, tatlong lalaki ang biglang tumayo sa harap niya, at ang pagtanggap sa kanila ay naging pagtanggap kay Yahweh mismo: nagmadali siyang maghain ng tinapay, gatas, at "guyang mainam at maayos," at tumayo siyang naglilingkod sa ilalim ng puno habang kumakain sila. Sa hapag na iyon dumating ang pangako na sa tagsibol ay magkakaanak ng lalaki si Sarah, na ikinatawa ni Sarah sa loob ng tolda at ipinagtanggi nang mabuko. Pagkatapos, habang tumitingin ang mga panauhin patungong Sodoma, hinayag ng Panginoon ang kaniyang balak, at nanatili si Abraham sa harapan niya, tumatawad nang paunti-unti mula limampu hanggang sampung matuwid.

Ang Pinakaubod

Ang kabanatang ito ay tungkol sa Diyos na hindi nananatili sa langit para magdesisyon tungkol sa mundo. Dumadalaw siya. Kumakain siya. Nakikipagtalo siya. At sa dalawang bahagi ng kabanata, dalawang imposible ang pinapasok niya: isang sinapupunan na patay na at isang lungsod na hinog na sa hatol. Sa pagitan ng dalawa ay nakatayo ang tanong na siyang sentro ng buong Kasulatan: "Mayroon bang mahirap para kay Yahweh?" Hindi ito palaisipan tungkol sa kapangyarihan lamang; ito ay tungkol sa kung paano ililigtas ang mundo. Ang pagtawa ni Sarah at ang pagtawad ni Abraham ay dalawang anyo ng parehong pakikibaka: makapaniwala bang ang biyaya ay may lakas na higit sa katandaan ng laman at sa bigat ng kasalanan? Ang sagot ng Diyos sa dalawa ay pareho, at hindi ito paliwanag kundi pangako: babalik ako.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang linya ang umaabot mula sa kabanatang ito hanggang kay Cristo. Ang una ay ang sinapupunan. Ang anak na ipinangako kay Sarah ay hindi lamang gantimpala sa matiyagang mag-asawa; siya ang unang tibok ng isang lahi na binuo ng Diyos mula sa kawalan, dahil "pagpapalain ang lahat ng bansa sa daigdig sa pamamagitan niya." Ang pangakong ito ay hindi natapos kay Isaac. Tinuturo ni Pablo sa Galacia na si Cristo ang tunay na binhi ni Abraham, ang punto kung saan sumasabog ang pagpapalang ito patungo sa lahat ng bansa. Ang pangalawang linya ay ang tumatawad na tao sa harapan ng Diyos. Tinanong ni Abraham kung maililigtas ng sampung matuwid ang isang lungsod; sa krus ay isang Matuwid ang nagligtas ng buong sanlibutan. Hindi natapos ang pamamagitan sa mga kakahuyan ni Mamre; natagpuan nito ang katuparan sa Isa na hindi lamang nakatayo sa harap ng Diyos kundi nagbayad para sa mga makasalanan.

Ang Salamin

May tinatawanan ka rin, sa loob ng tolda, kung saan walang nakakarinig. Ang trabahong hindi na umusad matapos ang labinlimang taon. Ang katawang hindi na gumagaling. Ang anak na tumalikod at hindi na sumasagot ng mensahe. Ang kapatid na tinigil mo nang idalangin dahil pagod ka nang umasa. Ang pagtawa ni Sarah ay hindi kalapastanganan; ito ang tunog ng isang taong matagal nang nag-aral huwag mag-asa para hindi masaktan. At ang nakakabagbag ay hindi sinaway siya ng Diyos ng mahigpit; tinanong lamang siya, at pagkatapos ay nangako muli. Pero may kasama itong tawad: nagtanong din siya kay Abraham, at hindi siya tinanggihan. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng taong pinanghinaan ka nang idalangin, at sabihin nang malakas sa ibabaw ng pangalang iyon: "Mayroon bang mahirap para kay Yahweh?"

Ang Detalye

Sa talata 22 ay may maliit na pangungusap na madaling laktawan: "ang mga lalaki ay umalis mula roon at pumunta patungo sa Sodoma, pero nanatiling nakatayo si Abraham sa harapan ni Yahweh." Umalis ang mga panauhin; hindi umalis si Abraham. Habang bumababa ang hatol patungo sa lambak, may isang tao na nakatayo, nakaharang, humaharap sa Diyos. Ito ang pinakamatandang larawan ng pamamagitan sa Kasulatan, at makikita mo dito na ang pananalangin ay hindi kalmadong pakikipag-usap kundi paninindigan sa isang lugar na mapanganib: sa pagitan ng Diyos at ng lungsod. Sinasabi mismo ni Abraham na "alikabok at abo lamang" siya, at tumatayo pa rin. Hindi ito kayabangan; nangahas siya dahil kilala niya ang Diyos bilang "Hukom ng buong mundo," at hindi sinasayang ng Diyos ang katapangang nagmumula sa pagkakilala sa kaniya.

Konteksto

Nasa Mamre tayo, malapit sa Hebron, sa gitna ng isang buhay na nomadiko: tolda, kawan, mga lingkod, at ang malupit na tanghaling walang lilim maliban sa punong kahoy. Walang bahay-panuluyan sa lupaing ito. Ang pagpapahinga ng dumadaan ay buhay o kamatayan, at kaya sagrado ang pagtanggap sa panauhin: hinuhugasan ang paa, pinapatay ang guya, iniaalay ang pinakamainam. Ang inihanda ni Abraham ay pagkaing pambangkete, hindi meryenda. Matanda na siya, mayaman, at malaon nang may hawak na pangako mula sa Diyos na paulit-ulit nang naantala. Kinausap siya ng Diyos noong iniwan niya ang Haran, at ngayon ay lampas na sa edad si Sarah. Sa ibaba, sa lambak, ay ang Sodoma kung saan tumira ang pamangkin niyang si Lot. Kaya hindi teoretikal ang tawaran; may kadugo si Abraham sa lungsod na pinag-uusapan.

Ang Larawan ng Unang Nakinig

Ang mga unang nakarinig nito ay Israelita na alam na ang wakas ng kuwento: hindi nakitang sampung matuwid, at naging abo ang Sodoma. Kaya hindi ito nabasa nila bilang palaisipan kung mabait ba ang Diyos, kundi bilang paliwanag kung bakit tama ang kaniyang hatol at bakit sila pa rin ay nabubuhay. Narinig nila na ang pagkakaroon nila ng bansa ay hindi utang sa lakas ng kanilang lahi kundi sa isang sinapupunang patay na na binuhay ng pangako. Narinig nila rin ang kanilang bokasyon sa talata 19: turuan ang mga anak na "gumawa ng matuwid at makatarungan." Para sa kanila, ang katarungan ay hindi abstraktong ideya kundi ang kondisyon kung bakit hindi sila naging Sodoma.

Pagninilay

Saan ka huminto sa pananalangin dahil natutunan mo nang huwag umasa, at ano ang tumatawa sa loob mo kapag naririnig mo ang pangakong "babalik ako"?

Kung ang pamamagitan ni Abraham ay paninindigan sa pagitan ng Diyos at isang lungsod, kanino o saang lugar ka tinatawag ngayong tumayo?