Genesis 25:16

Ang Teksto

Pagkatapos ilista ang labindalawang anak ni Ismael sa pangalan, isinara ng manunulat ang talaan ng isang pangungusap na parang opisyal na dokumento: ito ang kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga nayon at sa kanilang mga kampo, labindalawang prinsipe ayon sa kanilang mga tribu. Hindi basta listahan ng mga anak ito; isa itong pagtatala ng isang bayan na may teritoryo, may istruktura, may kapangyarihan. Ang anak ng aliping taga-Ehipto, ang anak na pinaalis patungo sa ilang, ay may labindalawang prinsipeng nagmula sa kanyang bahay. At ang Kasulatan ay humihinto upang pangalanan silang lahat, isa-isa, bago pa man bumalik ang kuwento kay Isaac at sa kanyang kambal.

Ang Puso Nito

Ang talatang ito ay maliit na monumento sa katapatan ng Diyos sa isang pangako na hindi sentral sa kanyang plano. Hindi si Ismael ang tipan. Hindi sa kanya dumaloy ang linya ng pagliligtas. Gayunman ay binilang siya, pinangalanan ang kanyang mga anak, at ibinigay ang eksaktong bilang na ipinangako kay Abraham tungkol sa kanya. Labindalawa: ang parehong bilang na magiging tanda ng Israel. Nakakagulat ito, at sinasadya. Ang Diyos ay hindi kuripot sa mga hindi niya pinili para sa gitna ng tanghalan. Pinagpapala niya sila nang buo, nang may mga nayon at mga kampo at mga prinsipe. Ngunit hindi rin pinagtakpan ng teksto ang pagkakaiba: ang kasaganaan ay hindi kapareho ng tipan. Maaaring punong-puno ang iyong talaan ng tagumpay at nasa labas ka pa rin ng pangako. Dalawang katotohanang magkasama, at ayaw silang paghiwalayin ng Genesis.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang labindalawang prinsipe ni Ismael ay hindi aksidenteng tumutugma sa labindalawang tribo ng Israel. Mayroong sinasadyang pagsalamin dito: ang Diyos ay nagbubuo ng mga bayan kahit sa labas ng linya ng tipan, at ang kanyang kamay ay hindi humihinto sa hangganan ng pinili niyang pamilya. Dito nagsisimula ang isang hibla na tatakbo hanggang sa Bagong Tipan. Si Pablo ay gagamitin pa nga si Ismael bilang halimbawa ng hindi pagmamana, ngunit si Jesus mismo ay magsasabi na marami ang darating mula sa silangan at kanluran at uupo sa hapag kasama ni Abraham. Ang silangan na pinagpadalhan ng mga anak ni Ketura ay hindi lupain ng limot. Ang pangwakas na bayan ng Diyos ay hindi isang maliit na angkan kundi isang karamihang walang makabilang, at ang talatang ito ang unang maliit na bitak sa pader kung saan sumisilip ang liwanag na iyon.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong malaman kung tayo ang Isaac o ang Ismael ng kuwento. Ang iyong kapatid na mas maaga nang nakabili ng bahay. Ang kaklase mong ngayon ay may sariling kumpanya habang ikaw ay nagtuturo pa rin sa parehong silid-aralan. Ang kapwa mo lider sa simbahan na tila laging nasa gitna ng tanghalan. Binubuksan ng talatang ito ang dalawang sugat nang sabay. Sa isang banda, sinasabi nito sa iyo: hindi ka nakalimutan. Pinangalanan ng Diyos ang bawat anak ni Ismael, kahit hindi sila ang sentro. Kilala ka niya sa pangalan kahit walang nagsusulat ng iyong kuwento. Sa kabilang banda, kinakalabit nito ang iyong pagmamalaki: ang iyong mga nayon, kampo, at prinsipe, ang iyong resume at tagumpay, ay hindi katibayan na ikaw ay nasa loob ng pangako. Maaaring puno ang mesa at malamig pa rin ang puso. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong tahimik mong itinago sa listahan ng mga hindi mahalaga sa iyong buhay, bigkasin ang pangalang iyon nang malakas, at ipanalangin ang kanyang kasaganaan nang hindi humihingi ng kahit ano para sa iyong sarili.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa talatang ito, ang tunay na pangunahing tauhan ay ang Diyos na nagbibilang. Si Ismael ay patay na sa susunod na talata; wala siyang sinasabi, walang ginagawa. Ngunit ang Diyos ay may hawak na talaan, at ang talaang iyon ay hindi lamang para sa mga piniling tagapagmana. Ito ang Diyos na nakakita kay Hagar sa ilang at nagbigay sa kanya ng balon, at ngayon ay tinutupad ang sinabi niya kay Abraham tungkol sa batang iyon. May isang katangian ng Diyos na madalas nating ikinukulong sa maliit na kahon: ang kanyang pagiging maalalahanin sa mga taong hindi niya pinili para sa sentral na misyon. Hindi niya sila binabalewala o pinababayaan. Pinangalanan niya sila. At ang Diyos na nagbibilang ng mga anak ni Ismael ay ang parehong Diyos na nagbibilang ng buhok sa iyong ulo.

Ang Konteksto

Nasa pagtatapos tayo ng panahon ni Abraham. Siya ay inilibing ng dalawang anak na pinaghiwalay ng sambahayan at kasaysayan, sina Isaac at Ismael, magkatabi sa kuweba ng Macpela. Pagkatapos ay bumalik ang manunulat sa linya ni Ismael bago magpatuloy kay Isaac, isang paraan ng pagsusulat sa Genesis: isara muna ang sanga bago ituloy ang puno. Ang mga anak ni Ismael ay naging mga tribong nomadiko sa disyerto sa pagitan ng Havila at Shur, sa gilid ng Ehipto, sa mga ruta ng kalakalan. Hindi sila nagtayo ng mga lungsod kundi ng mga kampo. Sa lipunan noon, ang labindalawang prinsipe ay tanda ng tunay na kapangyarihang pampulitika. At gayunman, binubuod ng talata 18 ang kanilang kapalaran sa isang nakakalungkot na parirala: nanirahan silang may poot sa bawat isa.

Ang Tanong

Bakit ganito kadetalyado ang pagpapala kay Ismael kung hindi naman siya ang pinili? Hindi ito sinasagot ng Genesis. Hindi nito sinasabi na mas mabuti si Isaac, o na mas tapat si Sara kaysa kay Hagar. Ang pagpili ng Diyos ay nananatiling hindi maipaliwanag, at ang kanyang kabutihan sa hindi pinili ay nananatiling hindi mabura. Marahil ito ang pinakamahirap: hindi natin kayang gawing sistema ang dalawa. Ang gusto natin ay isang Diyos na makatarungan sa paraang nasusukat natin, kung saan ang pagpapala ay katumbas ng pagsunod at ang pagkaligtaan ay katumbas ng kasalanan. Hindi iyon ibinibigay ng teksto. Ang ibinibigay nito ay isang talaan ng mga pangalan, inilagay sa Kasulatan ng isang Diyos na mahilig magtala ng mga taong akala nating hindi na mahalaga.

Pagninilay

Sino ang tinanggal mo na sa iyong panloob na talaan ng mahahalagang tao, at ano ang mababago kung malaman mong may pangalan siya sa talaan ng Diyos?

Ano sa iyong buhay ang itinuturing mong katibayan na pinapaboran ka ng Diyos, at paano ito susubukin ng talatang ito?